Pijnig ik

Niet dat ik zo’n gevoelig typje ben, maar zo af en toe zijn er toch situaties die mij raken. Dan heeft het er veel van dat kippenvel langs mijn wervelkolom naar beneden zakt, dat de rillingen mij figuurlijk over de rug heenlopen, en dat ik niet veel meer kan doen dan deze emoties stomweg ruim baan te gaan geven. Niet dagelijks, maar wekelijks doen dit soort zaken zich voor. Het een doet me nu eenmaal meer dan het ander. Meestal indirect, maar ook direct gaat mij niet in de koude kleren zitten. Terwijl ik uiterlijk alle schijn probeer hoog te houden. Kinderen die, op jonge leeftijd, met oorlogsgeweld worden geconfronteerd, kinderen die op diezelfde jonge leeftijd, hun vader of moeder verliezen. Ouders die, op jeugdige leeftijd, hun kind of kinderen verliezen, mensen die hun huis en haard kwijt raken, mensen die van hun fiets geslagen worden en daarmee een trauma voor het leven krijgen. Neen, ik hoef de wereld niet te verbeteren. Ook daar ben ik niet voor in de wieg gelegd. Maar waar ik wel voor ben in de wieg gelegd… ook daar zou ik geen antwoord op weten te geven. Dus doe ik het vandaag als volgt:
pijnig ik / mijn hersens weg // te denken /doen en laten // pijnig ik / mijn lichaam weg // te denken / doen en laten // pijnig ik / mijn levensweg // te denken / doen en laten // pijnig ik / mijn dood // lopende weg