praten
Die mens zie… Dimensie. Dimensionaal. En gedachten aan de haal. Wakker geschud worden is één ding en in oude patronen vallen een ander. Alsof de afgelopen tijd niets voor mij zou hebben betekend. Nog hoger werden de muren en de reden uit het verleden was zoek. De intieme buitenstaander. De loner. En een gevoel wat Lucky Luke aan het einde van weer een hoofdstuk uit zijn avonturenreeks naar voren bracht: ‘a poor lonesome cowboy and a far way from home…’ Maar ook dit is niet op mij van toepassing. Alleen… er is geen sprake van een alleen zijn.
Maar het maalt wel zo in mijn kop. En het aanbod om deze keer toch hulp te gaan zoeken snijdt mijn hersenhelften door twee”n. Als een opgang en een afgang. Een goedendag en een vaarwel op dezelfde trap. Een trap vooruit en een trap naar achteren. Waarbij naar achteren voor een deel de luchtledigheid verplaatst. Wat ik dan niet eens doorheb. Lopen in gedachten. Spreken in gedachten. Maar huilen ho maar. Tranen. Ook in mijn gedachten. Dat flinke jochie wat als het ware weigert om groter te gaan groeien. De man die zo makkelijk benoemt.
Faalt als man. Faalt als partner. Faalt als vader. Faalt als mens.
Maar niet altijd heeft gefaald. Voor dit moment het moment niet zo vreugdevol ziet.
De somberheid die hoogtij viert. En zich wentelt in een vorm van zelfmedelijden. Zelfbeklag.
Maar niet altijd heeft gefaald. Voor dit moment het moment niet zo vreugdevol ziet.
De somberheid die hoogtij viert. En zich wentelt in een vorm van zelfmedelijden. Zelfbeklag.
Het masker wat valt. En de vraag of de handen worden aangenomen.
Want zij worden mij wel aangereikt. En de factor trots die dan een rol gaat spelen.
De overtuiging dat ik het allemaal wel zelf kan doen.
Omdat ik het ook altijd allemaal zelf gedaan heb.
Ik. Wik ego. ikwik. wiksblik. wikswegen. wikken & wegen.
Want zij worden mij wel aangereikt. En de factor trots die dan een rol gaat spelen.
De overtuiging dat ik het allemaal wel zelf kan doen.
Omdat ik het ook altijd allemaal zelf gedaan heb.
Ik. Wik ego. ikwik. wiksblik. wikswegen. wikken & wegen.
En communiceer. Met de buitenwereld. Als intermediair. Weblog.
Ondankbaar ben met ieder moment wat mij sinds vorig jaar gegeven is.
Maar ook dat is het niet. Het heeft meer weg van een tuchtiging.
Een lethargie. Gevoelloosheid. Ongevoeligheid met stukjes onverschilligheid.
Onkwetsbaarheid en onbelangrijkheid.
Van puzzelstukjes die wat meer plaats krijgen naar opnieuw de puzzel maken.
Het zoeken van de randstukken.
En tegelijkertijd het loslaten wat daar met grote stappen doorheen banjert.
Ondankbaar ben met ieder moment wat mij sinds vorig jaar gegeven is.
Maar ook dat is het niet. Het heeft meer weg van een tuchtiging.
Een lethargie. Gevoelloosheid. Ongevoeligheid met stukjes onverschilligheid.
Onkwetsbaarheid en onbelangrijkheid.
Van puzzelstukjes die wat meer plaats krijgen naar opnieuw de puzzel maken.
Het zoeken van de randstukken.
En tegelijkertijd het loslaten wat daar met grote stappen doorheen banjert.
Neen, nog geen geraniums. Maar ook nog niet de uitspraak.
Van die rechter in ‘The Wall.’ The trial.
Een proces waarbij ik de grote stap ga wagen: ‘hulp moet ik durven vragen.’
Want als er geen uitspraak komt, heb ik niets te klagen.
Juist dan heb ik de keuze gemaakt. Zeker weten de verkeerde…
DIMENSIONAAL
Van die rechter in ‘The Wall.’ The trial.
Een proces waarbij ik de grote stap ga wagen: ‘hulp moet ik durven vragen.’
Want als er geen uitspraak komt, heb ik niets te klagen.
Juist dan heb ik de keuze gemaakt. Zeker weten de verkeerde…
DIMENSIONAAL
Tastbaar, de bewijzen
stapelen zich op
tentoongesteld
in een boek, mijn
zinnebeeld
vereeuwigd,
het wit, vergeeld
de kleuren, verbleekt
zo zit of sta ik daar
en zullen onbekenden
starend
naar een onbekende
zich een moment,
verbazend,
over hun eigen
onbekendheid,
straks.
Ik weet dat ik het doe op mijn manier. Dat heb ik ook gelezen.
Weet dat woorden voor mij niet zomaar zijn:
maar tussen weten en doen ligt een nog ongekende wereld.
Geen stenen maar een levend landschap.
En als ik leer om daar dan deelgenoot van te worden…
Weet dat woorden voor mij niet zomaar zijn:
maar tussen weten en doen ligt een nog ongekende wereld.
Geen stenen maar een levend landschap.
En als ik leer om daar dan deelgenoot van te worden…
Beter nu dan ooit!
Hell yes beter nu dan nooit! Doe het op jouw manier, zoals alleen jij dat kan en doe het!
Pap, ik kan me voorstellen dat het nu 1 grote chaos is, maar ik weet dat je het kunt!!!
Neus dicht, springen en met kinderlijke verbazing en dankbare bewondering kijken naar wat er allemaal gaat leven. Vanuit je hart, vanuit je ziel, vanuit je zijn.
ik ben ik
en
jij bent jij
verschillend
maar toch ook overeenkomstig
want wij beiden
zijn
Hou van je, van hier tot daar… AND BEYOND!
Maar dat wist je allang al 😉
Voel me bijna een voyeur..
Zo intimiteit ten toon wordt gesteld
En toch kijk ik
Leer ik
In dankbaarheid voor wat jullie geven.
Want:
Dat iemand ons dank verschuldigd is,
daarvan zijn we ons bewust.
Vaak echter ontmoeten we mensen
aan wie wij dank verschuldigd zijn,
zonder dat we eraan denken.
" Woorden
doen afbreuk aan de verborgen zin,
direkt wordt alles immers een beetje anders,
wanneer het eenmaal uitgesproken is,
een beetje vervalst, een beetje onzinnig –
ja, en ook dat is heel goed, en ook dat vind ik prachtig, ook daarmee ben ik het helemaal mee eens, namelijk dat wat voor de ene mens de hoogste wijsheid is, de andere altijd als dwaasheid in de oren klinkt."
Hermann Hesse
Een woord teveel is een gedachte te weinig.
"Alle kinderen zijn…
zolang zij nog midden in het geheim staan, in hun ziel onophoudelijk bezig met het enig belangrijke, met zichzelf en met de raadselachtige samenhang van hun eigen persoon met de wereld om hen heen. Zoekers en wijzen keren met de jaren der rijpheid terug tot deze bezigheden, maar de meeste mensen vergeten en verlaten deze innerlijke wereld van het waarachtig belangrijke reeds vroeg voorgoed om levenslang in de bonte doolhof van zorgen, wensen en doelstellingen rond te dolen, waarvan er geen een thuis hoort in hun diepste innerlijk en naar huis."
Hermann Hesse
Altijd denken we dat er nog tijd is..
Soms is er te weinig van.
Als je besluit het anders te gaan gebruiken is daar alle begrip voor.
Herkenbaar…
Een lethargie. Gevoelloosheid. Ongevoeligheid met stukjes onverschilligheid.
Onkwetsbaarheid en onbelangrijkheid.
Ik lees ik ben moe, ik heb gevochten ik heb gestreden. beleef mijn leven dun als een poezehaar. Ik grijp haar vast. laat niet meer los. kijk om me heen en besef he ik leef en leg vast zoals ik wil dat ik geleefd heb. Ik leg vast zoals mijn nageslacht zien kan. Ik heb gestreden. Met mijn Harnas, gepansert niemand die mij deert, want ik vecht voor wie ik lief heb. Zoekend naar the Black magic Woman die jouw harnas penetreert. Je wakker schud. en U niets anders kan, dan deinen op de golven, die leefliefde. Die u een knieval laat maken waar u uw hele leven naar heeft verlangt. Kijk ,Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.
Ik erken u, in uw man zijn. Ook wij hebben het soms moeilijk, maar hebben het niet van de natuur meegekregen daar winst uit te slaan. wel heeft ons de vrouw bereikt. Die ons nooit zal herkennen, maar wel erkennen zal dat je het goed doet. Maar dat de tijd aanbreekt om…
liefs
robert-jan
Ben nog even uit bed gekomen…
twee waarnemingen 1 auditief 1 visueel.
gister auditief.
Een zeer luidde PLATSS
Als een borrelglas die zeer hard op tafel wordt geslagen, als een bevel haar te vullen met ware klare.
Of zou het geluid passen bij een whiskey drinker, Brandy of de uit des zuiden comforts afkomstige meer versneden shit, en de daarbij horende agressieve ondertoon.
Ik wist het niet…weet het nog steeds niet. Maar voel me vrij om iets uit mijn krochten ook hier kenbaar te maken. Het schijnt zo te zijn dat vele zaken een generatie overslaan, en mijn beide ouders drinken niet…
zo net
visueel.
Ik zie Icarus die niet zoals het gedicht verhaald gestraft wordt door de goden, maar gered wordt door de liefde van zijn vader Daedalus. Welke hem hem geholpen heeft de vleugels te construeren en wist dat zijn zoon zou stijgen voorbij het punt waar hij hem voor had gewaarschuwd. Zo is nu eenmaal de mens die gretig is, innoveert en het estafette stafje doorgeeft.
De zoon valt met gesmolten vleugels te pletter op Aarde, maar sterft niet…
De zoon snapt de symboliek en verheft zich tot knielen en houd het hoofd gebogen. Op krachten komend verheft hij zich, rekt zich uit en klimt op een tree. een treetje hoger op de Jacobsladder…