Recensent. De andere scribent.

Recensent. Dat lijkt me wel wat. Altijd wat te vitten op een ander, zonder iets van eigen kwaliteiten te laten zien. Iets te zeiken te hebben en daar dan je gram in behalen. Of liever gezegd je gram uit te halen. Op de details ingaan en de hoofdpunten voor het gemak overslaan. Lekker op de minnen zitten en de plussen laten voor wat deze zijn. Lekker hoog van de toren blazen en veel het woord bijna gaan gebruiken. Letterlijk in de betekenis van net niet. Het heeft het dan ook net niet. En omdat dat zo lekker staat in meervoud in de herhaling. Gelijk de goede tijden niet veel meer zijn dan de slechte in de herhaling. Waar hele volksstammen uitgezakt op de bank hun gedachten loos laten gaan. Het vermaak des volks. Een bittertje erbij, wat ballen of een garnituur, de vlammetjes die tot twee keer toe furore maken en de pot die geduldig wacht. Doortrekken en met het water wordt het riool verblijd. De belasting stijgt navenant. Na Zomer op het Plein en Houtrock in de Hout kon de afgelopen zondag niet stuk. Decibels gelijk jinglebells hetgeen dan weer deed denken aan junglebells die de oren teisterden en het beter horen op termijn weer van omzet weten te voorzien. De snoeiharde riffs, de maagtrekkende bas, de vel overweldigende drum en de soli die alle aandacht trekken. Stemmen, aan de ene kant van een fluisterende kwaliteit, aan de andere kant met een rauwheid die de stembanden nog dagen krom laten staan, de heesheid die poliepen doen vermoeden en de KNO arts die in consult wordt geroepen…
Neen, dan Geert Willems die zaterdag Bruce Springsteen in het Goffertpark in Nijmegen bezocht. 34 nummers in 3 uur en 20 minuten. The Boss die iedereen inpakt. Met een niet overtroffen impact. Daar gaat het uiteindelijk om.
De opkomst is overdonderend. Als Bruce Springsteen zaterdagavond, stipt om half acht het podium in het Goffertstadion komt oplopen, slaat de vonk vanzelf over naar de 60.000 toeschouwers op de immens grote grasvlakte. Zelfs helemaal achteraan, enkele honderden meters van The Boss verwijderd, is de sfeer magisch. Springsteen doet dat niet met muzikale powerplay, nog niet, maar simpelweg met enkel akkoorden op zijn gitaar. Breekbaar en klein speelt hij in zijn eentje op het grote podium een indrukwekkende, akoestische versie van ‘The ghost of Tom Joad’. Met huilende uithalen, halend en blazend op zijn mondharmonica als Bob Dylan in zijn beste dagen, laat hij zien er vanavond zin in te hebben.
Zo kan het ook. Zo zou ik het ook kunnen doen, ware het niet dat ik zaterdagavond elders verpoosde. Thuis. Dat lezen een andere favoriete bezigheid van mij is zolang het huidige weertype niet veel meer doet dan in de herhaling treden. Je zou er bijkans een healing op los laten. Waar de regendans ooit de goden goed moest stemmen is het nu de zonnedans die kracht wil afdwingen. Daar is geen sprake van. Hoe kan ik die weergoden goed gaan luimen” Door iets met veren te gaan doen of iets met pluimen”!