reisdocument

Soms kom je ze weleens tegen. Meestal onderweg. Beren. Het wordt een stuk moeilijker om die beren smerend tegen te komen. Want hoe houden zij het mes” In hun klauwen lijken deze wel te verdwijnen, laat staan dat de boterham zich dit alles gelaten laat welgevallen. Boter gaat dan nog wel. Indien er sprake is van honing,  zou het een kwestie kunnen zijn van de pot om te keren. Een plakje worst” Lijkt mij een opgave. Kaas die zich met een schaaf laat krullen, een onmogelijkheid.

En dan de kwestie van het eten. Vermorzeld in die klauw rest niet veel meer dan het geplette deel van wat ooit een boterham was. Grote kans ook dat het met een hap, slik, zich een weg baant in dat uitgestrekte stelsel wat de darm van een beer typeert. Een omnivoor. Een wezen wat een slag slaat in die snelstromende beek. Waar zalmen zich een weg stroomopwaarts banen. Springen waar gesprongen dient te worden en daar dan die onverwachte klap ervaren. Smachtend en amechtig op de oever liggen te wachten tot die beer…
Vaak heeft het leven een vergelijkbaar verhaal te vertellen. Kom je zaken tegen die je niet kon bedenken. Neemt het leven een loopje met je. Zet het leven je voor nieuwe raadsels. Stelt je voor onverwachte keuzes. En neemt niet de tijd, die jij daarvoor in gedachten had. Gaat er met de tijd vandoor. En laat anderen in radeloosheid achter. Anderen die dan beseffen dat ook voor hen de tijd genadeloos doortikt. Dat het soms terecht is om stil te staan bij mogelijke beren. En het gevaar dat hierin schuilt. Om dat op een ander moment volledig overboord te gooien. Er schijt aan te hebben. Er niets voor voelen om juist die beren te gaan vertroetelen. Glashard gaan ontkennen. En voor het wonder te gaan. Een reuzenwonder desnoods.

Waar dit op slaat” Nergens op! Ook dat doet echter vandaag niet ter zake. Want waar het ’s ochtends nog nevelig koud was, scheen vanmiddag de zon. Spontaan. En is het juist de frissigheid die ervoor zorgt dat ik nog steeds een sjaal om heb. Mijn handschoenen aan. Geniet van het zonnetje achter glas, mij verheug op juist deze dag. Daar alreeds woorden aan mocht wijden.
Geattendeerd wordt door de Gemeente Alkmaar dat mijn identiteitskaart verloopt. Zijnde een reisdocument. Ik als Beste Inwoner wordt omschreven. De Heer S. Paula mij attendeert op het feit dat de geldigheid van mijn reisdocument binnenkort verloopt of al is verlopen. Ik met een verlopen reisdocument niet kan reizen. Als ik kijk op mijn identiteitskaart blijkt dat deze geldig is tot 20 juni 2011. Juist dan de keuze naar voren komt: een paspoort of een NIK. Wereldwijd of slechts in Europa” Om de prijs hoef ik het niet geheel te laten. 52,10 euro voor de een of 43,80 voor de ander. En dan komt toch die beer naar voren. Want smeer ik het een dan laat ik het ander. Als ik dit omkeer doe ik het een. Juist dan wordt Titje! Weer actueel. Ook die vraag is ons regelmatig de laatste tijd ’ter ore’ gekomen. Wordt het toch nog die reis naar bijvoorbeeld Amerika” Staat Indonesië niet ergens op een verlanglijst” Juist dan wordt weer actueel het zoeken van mogelijke ziekenhuizen in het bezit van een ICD-poli. Juist dan komen die niet veronderstelde beren weer tevoorschijn. Want juist dan komt de referentie aan Nederland naar voren. En de beperking. Alleen al door de taal. Laat staan door de andere omstandigheden. Dus…

Kwetsbaarheid wat ik me wel realiseer maar niet dagelijks bij stilsta. Bloedverdunners en de kansen op van alles zich schijnbaar niet voordoen. Ik echter geen weet heb van alle processen die zich in mij voordoen, zonder daar een volledig besef aan te kunnen koppelen. Ik dit ook graag zo wil houden. Om in ieder geval mijn leven zo draaglijk mogelijk te maken. Het mogelijk ondraaglijke verre van me houd. Ik echter wel geregeld het ander aan mij voel knagen. Mijn schouders ophaal en de wereld op mijn manier naast me neerleg. Juist dat geeft mij pas. Dus wordt het geen paspoort. Een idee is een ID. een NIK. De Nederlandse Identiteitskaart. Met een chip met daarin persoonlijke gegevens. Met vingerafdrukken. Op verordening van de Europese Unie. Waarschijnlijk een vervolg op het akkoord van Schengen. En alle eisen waaraan een foto dient te voldoen. Om te beginnen dat de foto de aanvrager dient voor te stellen en recent, duidelijk en goedgelijkend is. En dat nog twaalf keer herhaald. Omtrent grootte, geen beschadiging, recht van voren, breedte van het hoofd en de mond gesloten. Beide ogen zichtbaar en het hoofd onbedekt. Een voorwaarde die mogelijk aan Wilders te koppelen valt. De lengte van het hoofd op de foto minimaal 2,6 cm e maximaal 3. Dat wordt nog spannend. Want stel je nu eens voor dat ik op eentiende millimeter afwijk. Dan kan ik het nog eens overdoen. Niet in kleur. Want alles moet in zwart/wit. Terwijl de rugzijde niet gestickerd mag zijn.
Vanavond naar het fotocafé. Dan heeft het geen zin om aan mijn collega’s die vraag te stellen. Maar toch stel ik deze: ‘zou iemand zo vriendelijk willen zijn, om…’
Laat maar! Laat dit keer maar zitten.