Reprise

Let there be Light. Circus in Carre. Dromen. Trouwdag. Zomaar wat willekeurige woorden. Ternauwernood enige titels. En waar dit op slaat” Noem het en ik zal dit beamen. Voor zover er iets te beamen valt. Zaken die mij, vandaag, enigszins bezig houden. Zoals ik gisteren werd bezig gehouden. In de garage. Om wat ergernissen uit de weg te laten ruimen. Ietwat gechargeerd weergegeven. Want ook de overdrijving ga ik niet uit de weg. Veelal tot wanhoop van Ria. Ach…

Ga dus wat aan de rommel. Voorlopig even buiten. Nu het weer nog droog is. Overleden struiken uit de weg ruimen. Wat paardenbloemen plukken. Geenszins om straks de zaden een weg door het grasveld te zien banen. Dat laat ik liever aan een omstandige wind over. Maar ik merk dat ik weer afdwaal. Burgemeesterpiet is uitgenodigd om de fototentoonstelling ‘Let there be Light’ in de Centrale Bibliotheek te komen openen. Hij zal zijn blik over het geheel laten schijnen. Mogelijk ook her en der een voetnoot plaatsen. Want voor voetnoten dient er altijd plaats te zijn. Of dat het Circus in Carre doet denken aan dromen” Geen idee. De recensie als zodanig viel bijzonder positief uit. Ook daar heb ik vrede mee. Hetgeen mij in de gelegenheid heeft gesteld om een bestelling te plaatsen. Om zaterdag dit boek in ontvangst te kunnen nemen. Vanwege dat heug’lijke feit…

Dromen. Onder auspicien van de Stichting Buitenkans. Een stichting die pogingen onderneemt onze psychiatrisch gestoorde medemens meer onder de aandacht te brengen. Van ons, in zekere zin, uitverkorenen. Voor zover normalen dit kunnen bevatten. Voor zover ik dit kan bevatten. Maar ook dat durf ik te betwijfelen. Edoch, wie zonder twijfel is, mag, ook nu, de eerste steen gaan werpen. Ook daar houd ik het dan maar op. Die rimpeling in die vijver, de beroering die dit teweeg brengt, en de oever waartegen het golfje doodslaat. Verdwijnt als het ware.

En dan de trouwdag. Toen was het vrijdag. Toen was ik nog net 32. Een getal niet geheel ontdaan van enige magie. Een leeftijdgrens die ik, toen, als heel duidend zag. Vanuit een totaal ander perspectief. De zinnebeelding van mijn bestaan in een dagelijkse discussie met mezelf van een dreigende inhoud wist te voorzien. Nu, zoveel jaren later en aan de vooravond van mijn pensioen, kan ik daar mijn schouders over ophalen. Nu heeft het er veel van dat een groot deel van mijn dromen bewaarheid zijn. En kan ik me overgeven aan de gang van alledag. Hetgeen behoorlijk bevredigend werkt.

Een praatje om niet. Een praatje van alledag. Een plaatje erbij en ook dit kan op mijn kerfstok. Alsof daar niet al voldoende op staat…