Rob62

Ontdek je stekje en neem je plekje. In bezit. En sta dit plekje niet meer af. Laat mensen om je heen gaan zoeken, laat hen niet jouw last zijn en voor je het goed en wel beseft zal eenieder dankbaar zijn. Tenminste, als het gaat zoals het dient te gaan. maar veelal gaat het anders. Veelal komt er iets van kinnesinne om de hoek en op een later tijdstip naast jaloezie, de afgunst. En het gekijf. Gekissebis. Het gezeik om niets. Maar de spanning die dit alles teweegbrengt, vergoed veel. Als het daar om draait. Maar soms draait het zelfs daar niet om. Soms draait het stomweg om de heb. Om het feit dat de gedachten en de persoon en de gedachten omtrent de persoon ervoor gaan zorgen dat heel oneigenlijk wordt gereageerd. Dan kun je de schouders op gaan halen en op zoek gaan naar een andere plaats, een andere plek en een andere mogelijkheid maar is de kans groot dat je je tevreden dient te stellen met iets wat niet bepaald de eerste keus was. Jouw eerste keus. Of liever gezegd: een eerste keus. Niet altijd de beste keus, maar in ieder geval een keus. En zeg nu niet direct dat het je overkomt, want overkomen doet het ons, uiteindelijk, allemaal. Daar is nu eenmaal geen ontkomen aan. Vaak tegen beter weten in. Plotsklaps. Of zomaar. Veelal echter aan het einde van een ziekbed. Of gewoon aan een einde van een leven. Wanneer de drang naar overleven uit het beeld is verdwenen. Overleven om de soort verder in stand te houden. Omdat het vaak simpelweg om de instandhouding gaat. Niet alleen van de soort,  maar meer om van alles wat daar verder om draait.
Gelijk een draaitol. Met een heel klein zweepje in beweging gebracht en daarna gaan tollen. De tollenaar die daar getuige van is. De omgeving die simpelweg de schouders blijft ophalen. Nog steeds wacht op het moment waarop de rook is verdwenen. Opdat het ochtendgloren de nieuwe dageraad weet te verwelkomen. Of is het de dageraad die de ochtend laat gloren” Ik weet het niet meer. Ik weet wel dat wanneer ik het niet meer weet, ik er beter aan doe om de zaken met rust te laten. Wanneer ik de zaken met rust laat, heeft het er veel van dat ik mezelf de ruimte geef en niet de idee heb dat ik die ruimte ook daadwerkelijk nodig heb. Want ruimte heb ik zat. De vraag of ik deze ruimte ook daadwerkelijk benut, is juist die gestelde vraag. Of meer die ongestelde vraag. Vragen, keuzes, en zomaar weer een tijd in tijd verder.
Tijd schiet soms zomaar in een eigentijd op. Als je zo in de ruimte bezig bent, de vrije hand die geboden wordt, is het toch wel heel bijzonder dat ieders plekje voor een eigen weg heeft weten te zorgen. Gelijk illustraties proberen daar een beeld van te schetsen. Maar ook illustraties zijn van de hand en met name de vinger die de knoppen wist te beroeren. Het plaatje dat zich voordoet en het beeld wat kan worden vastgelegd. Bijvoorbeeld in opdracht. Van de fotoclub. In actie. Een actie die doet denken aan de mogelijkheid een bekende zanger te spotten. En dat in het  licht zoals Anton Corbijn dat van zijn hand weet te vatten. Daar zijn handtekening op weet te zetten. Of meer naar zijn hand zet. Zodat het van een afstand herkenbaar wordt. Een typische Corbijn. Eens kijken of mij dat ook gaat lukken. Wordt het mogelijk weer zo’n typische Wikkie.
Ach, Rob stond stil bij zijn verjaardag. En ik had het genoegen die oude piano van een glasplaat te voorzien. En een tekst erbij: ‘Een beetje gammel’. Want zo gammel als die foto, zo gammel rammelt dit verhaal ook. Een groot gammel zooitje. Maar zelfs dat heeft wel wat! Bis morgen!