Rustenburg

Al zeg ik het zelf…
Ik heb het altijd wel leuk kunnen vertellen. Althans, dat vind ik van mezelf. Niet altijd even duidelijk te volgen en gelijktijdig mezelf verbazend langs welke wegen ik naar mijn doel zou komen. Onnavolgbaar. Onnaspeurbaar. Vaak ook oninvoelbaar. Alsof een derde persoon enkelvoud mijn lippen overnam. Tenminste, als ik zo’n vergelijking zou kunnen maken. Want dat klinkt alsof er een draadje aan mij los zit. Neen, dat draadje zit niet los. Dat draadje heeft wel degelijk een functie. Het samenraapsel van denken, doen en dat niet benoembare. Dat wat zich ook niet laat benoemen. Het onbestemde.
Nu nam ik mezelf meestal als uitgangspunt en probeerde van daaruit de zaken te beschouwen, te relativeren, mezelf te relativeren. Stak nog een peukie op en dacht er dan het mijne van. Soms was ik wat gedachteloos, tenminste, dan kon ik niet bij mijn eigen gedachten komen. Alsof ik wat van mezelf was weggeraakt, naar mijn eigen gedachten op zoek was en daardoor vol van gedachten wat ik weer als gedachteloos omschreef. Vaak was ik er wel bij; waar ik dan bij was” De grote afwisseling tussen zijn en denken en niet zijn. Een soort van tussenfase, een tussenstation, in een tocht van het een naar de ander, van zinnen en van zijnen. Een tussenzijn. Een plek die zich wel laat omschrijven, maar moeilijk laat zien. Een beleving als een ware onwaarheid. En toch een waarheid, weliswaar mijn waarheid.

Nu doet zich een vergelijkbare situatie voor, alleen niet in mijn gedachten maar in de realiteit. Nu valt er minder te overwegen, te filosoferen dan wel af te wegen. Nu is er weinig sprake van een ‘wikken & wegen’ omdat ‘omstandigheden’ een grotere rol zijn gaan spelen.
Er vallen momenteel weinig ‘alsen en stellen’ meer, geen grote hypotheses maar simpelweg feiten, gegevens en mogelijke conclusies die een richting aangeven, als het ware een pad laat zien door te voorspellen. Wat is reëel” Wat zijn mogelijke opties” Waar liggen de mogelijkheden” Wat kunnen de beperkingen zijn” Wanneer is er sprake van een balans” Wat blijkt realistisch” Welke paradox kan hier nu weer een rol gaan spelen”

Wanneer kan er sprake zijn van een paradox, van parallelle zaken onder diezelfde zon op een vergelijkbaar moment gehuld in een wolkbreuk” Is het de mist die mijn gedachten verdampt, de zon die mij de kleuren onthoudt, de momenten die mij ’s nachts uit mijn slaap naar wakker doen verkeren” Is er wel sprake van een paradox of was daar altijd al sprake van” Wat maakt deze vragen relevant, terwijl ze altijd al ergens in mijn gedachten een rol speelden. De al eerder genoemde ‘omstandigheid”‘ Waarom komen ze nu uit hun holletje en geef ik me over aan het ‘schuilhokkie’ blijven spelen” Kan ik nog wel ‘schuilhokkie’ blijven spelen of neigt dit moment naar het ‘uur van de waarheid”‘
Welke waarheid in welk uur” Kan ik niet beter wat gaan grasduinen in andersoortige afleidingen” Wat schiet ik er eigenlijk mee op” Wil ik er wel wat mee opschieten”
Dacht ik een tijd geleden. Soms overvalt mij datzelfde gevoel weer eens. Terwijl de omstandigheid in tijd mijlenver achter mij ligt. Wij fietsten naar Rustenburg. Om strijkmolens te aanschouwen. En dronken Muntthee en Koffie bij “De Gouden Karper. Een Hotel, Café, Restaurant. Vroeg naar het verzetsherdenkingsmonument. “Over de slag bij Rustenburg”!”, vroeg de gewiekste dienster. En deed dit wat lachend af. “Ik was er toen nog niet!”, zei zij met die kwinkslag. En haalde opnieuw dezelfde bestelling. En ik begon aan mezelf even te twijfelen. Strijkmolens” De slag bij Rustenburg” Zowel het een als het ander klopt. Zaterdag opnieuw naar Rustenburg. Om de strijkmolens te fotograferen. Om misschien toch ook dat monument te aanschouwen. En die kalkoen. De was die te drogen hing. Die zaterdag niet zal wapperen. Omdat de bewoners van molen Een of Drie er niet zullen zijn. Gewoon een weekendje weg. Om ons de ruimte te gunnen…