sadayshow
Een opdracht aan jou. Althans, ik doe dit op eigen initiatief en geef daar de ‘slinger’ van een opdracht aan.
Maar er is absoluut geen sprake van een opdracht. Omdat het leuk is. En gewoon.
Er geen sprake was van enige druk. Ik lekker kon genieten bij jou.
Niets te zeggen had en ook niet het gevoel had wat te moeten zeggen. Gewoon lekker met z’n twee”n zijn.
Geen verplichting. Niet ten opzichte van jezelf, noch aan de ander. Of voor de ander. Zelfs geen verlegenheid.
Geen moment waarop tenen krommen, hooguit om de kou wat te doorstaan. Want het kan daar waaien.
Als de wind over die grote grijze vlakte de weg weet te vinden. Naar dat dijkdorp. Schellinkhout.
Maar er is absoluut geen sprake van een opdracht. Omdat het leuk is. En gewoon.
Er geen sprake was van enige druk. Ik lekker kon genieten bij jou.
Niets te zeggen had en ook niet het gevoel had wat te moeten zeggen. Gewoon lekker met z’n twee”n zijn.
Geen verplichting. Niet ten opzichte van jezelf, noch aan de ander. Of voor de ander. Zelfs geen verlegenheid.
Geen moment waarop tenen krommen, hooguit om de kou wat te doorstaan. Want het kan daar waaien.
Als de wind over die grote grijze vlakte de weg weet te vinden. Naar dat dijkdorp. Schellinkhout.
Grijs en koud. Maar wel mooi. Omdat wij daar liepen. Boven op die dijk en uitzicht hadden over groen,
grijs en iets wat neigt naar kleuren van de herfst. Geen Indian Summer kleuren, maar het kleurde tussen
het rood en grijs van pannen. Het groen waarmee sommige huizen waren gekleurd, het oude groen wat zich
als onbestemd het beste laat omschrijven. Zo onbestemd als die kleuren was mijn dag niet. Want mijn dag
was vanaf het begin al gekleurd en al was dit niet zichtbaar ik stond er al gekleurd op. Toen ik mijn
verschijning in de spiegel zag. Twee plekken die doen denken aan het feit dat mijn huid nu teerder is dan
in een vrij recent verleden. Waar ik de Acenocoumarol debet aan acht. Die bloedverdunner en de hardheid
van de washand. De ruwe kant die ik over mijn gezicht schijn te aaien. De blanke pit die ik daardoor weer
wat meer kan laten glimmen. Ook al is dat wat moeilijk zichtbaar. Dat is dat iets van binnen.
grijs en iets wat neigt naar kleuren van de herfst. Geen Indian Summer kleuren, maar het kleurde tussen
het rood en grijs van pannen. Het groen waarmee sommige huizen waren gekleurd, het oude groen wat zich
als onbestemd het beste laat omschrijven. Zo onbestemd als die kleuren was mijn dag niet. Want mijn dag
was vanaf het begin al gekleurd en al was dit niet zichtbaar ik stond er al gekleurd op. Toen ik mijn
verschijning in de spiegel zag. Twee plekken die doen denken aan het feit dat mijn huid nu teerder is dan
in een vrij recent verleden. Waar ik de Acenocoumarol debet aan acht. Die bloedverdunner en de hardheid
van de washand. De ruwe kant die ik over mijn gezicht schijn te aaien. De blanke pit die ik daardoor weer
wat meer kan laten glimmen. Ook al is dat wat moeilijk zichtbaar. Dat is dat iets van binnen.
En verder keek ik naar wat buitenkanten. Omdat die zich voordeden na ons pad.
Toen ik door Wognum reed en in Wadway wat dwaalde.
Eindelijk dat Theaterkerkje kon vastleggen.
Toen ik door Wognum reed en in Wadway wat dwaalde.
Eindelijk dat Theaterkerkje kon vastleggen.
Van Bram en Freek: Neerlands Hoop in Bange Dagen/live’in wadway (N.H.)
De verwarring in de perskritieken rond de personen van Freek de Jonge (teksten, conferences, liedjes) en
Bram Vermeulen (componist, begeleider en medezanger) bereikte in het Noordhollands Dagblad van
12 oktober 1970 een duidelijk “hoogtepunt” getuige deze recensie.
NEERLANDS HOOP SCHATEREND IN BANGE DAGEN…
Wadway – Zelfs als Neerlands bange dagen voorbij zijn is er nog werk genoeg voor Neerlands hoop.
Bram Vermeulen en Kees de Jonge, samen goed voor “Neerlands hoop in bange dagen” zijn typisch
bezig het te maken. Het kerkje in Wadway was zaterdagavond zo stampvol dat er een tweede avond dik in zit.
Bram en Kees zijn eigenlijk buitenbeentjes in de cabarethoek.
Ze vormen een duo dat eigenlijk niet als duo functioneert, ze maken grapjes die eigenlijk ontzettend
flauw zijn, ze zijn gewoon knotsgek bezig. Bram Vermeulen heeft de grootste mond.
Hij schreeuwt met een gekke stem zijn liedjes de zaal in.
Freek de Jonge (wat is dat een virtuoos) hangt achter zijn elektronische piano en maakt met zijn mimiek
de show af want dat is eigenlijk het gekke van dat duo. Bram doet op het eerste gezicht het meeste werk
maar de hele act is zo volkomen afgestemd op de bekketrekkerij en het pianowerk van Kees de Jonge dat
ze onmogelijk los van elkaar te denken zijn.
Alle liedjes van “Neerlands hoop in bange dagen” tenderen in de richting van de sick-jokes.
Ze worden echter zo geconcentreerd en zo gort-droog gepresenteerd, dat de reactie
of stilte of een schaterlach is. Dat is misschien wel het geinigste van “Neerlands hoop”:
het ontbreken van de glimlach.
Wadway – Zelfs als Neerlands bange dagen voorbij zijn is er nog werk genoeg voor Neerlands hoop.
Bram Vermeulen en Kees de Jonge, samen goed voor “Neerlands hoop in bange dagen” zijn typisch
bezig het te maken. Het kerkje in Wadway was zaterdagavond zo stampvol dat er een tweede avond dik in zit.
Bram en Kees zijn eigenlijk buitenbeentjes in de cabarethoek.
Ze vormen een duo dat eigenlijk niet als duo functioneert, ze maken grapjes die eigenlijk ontzettend
flauw zijn, ze zijn gewoon knotsgek bezig. Bram Vermeulen heeft de grootste mond.
Hij schreeuwt met een gekke stem zijn liedjes de zaal in.
Freek de Jonge (wat is dat een virtuoos) hangt achter zijn elektronische piano en maakt met zijn mimiek
de show af want dat is eigenlijk het gekke van dat duo. Bram doet op het eerste gezicht het meeste werk
maar de hele act is zo volkomen afgestemd op de bekketrekkerij en het pianowerk van Kees de Jonge dat
ze onmogelijk los van elkaar te denken zijn.
Alle liedjes van “Neerlands hoop in bange dagen” tenderen in de richting van de sick-jokes.
Ze worden echter zo geconcentreerd en zo gort-droog gepresenteerd, dat de reactie
of stilte of een schaterlach is. Dat is misschien wel het geinigste van “Neerlands hoop”:
het ontbreken van de glimlach.
Live opgenomen in: Theaterkerk, Wadway (N.H.) 10 en 13 december 1970. 10 december 1983.
Een totaal andere dag en ook nog 13 jaar later. Toen was dat een zaterdag.
’t Zou me niet verbazen dat dat 13 jaar daarvoor ook een zaterdag was…
Een totaal andere dag en ook nog 13 jaar later. Toen was dat een zaterdag.
’t Zou me niet verbazen dat dat 13 jaar daarvoor ook een zaterdag was…
Spanbroek als derde pleisterplaats. En het is met een zekere droefenis dat ik het niet heb kunnen laten.
Wat magisch realistische foto’s van de bolwerken van Dirk. Ik plaats ze.
Omdat ik niet veel later op de radio hoorde dat de mogelijk laatste tentoonstelling in het Scheringa
museum voor realisme gratis te bezoeken valt.
Wat mij dan weer doet denken aan die gieren: gezamenlijk verenigd op de takken van die boom
die weigert om te vallen…
Wat magisch realistische foto’s van de bolwerken van Dirk. Ik plaats ze.
Omdat ik niet veel later op de radio hoorde dat de mogelijk laatste tentoonstelling in het Scheringa
museum voor realisme gratis te bezoeken valt.
Wat mij dan weer doet denken aan die gieren: gezamenlijk verenigd op de takken van die boom
die weigert om te vallen…
Het brons wat teveel woog. En niet door de dieven in de nacht naar de voormalige kluizen van de
ABNAmro konden worden afgevoerd. Dieven… en de nacht…
ZIJ
ABNAmro konden worden afgevoerd. Dieven… en de nacht…
ZIJ
Zij laat zich niet
bedotten evenmin
laat zij zich zien
bedwingen evenmin
laat zij zich gelden
bedwingen evenmin
laat zij zich gaan
beminnen evenmin
laat zij zich kennen;
beminnen even min.
En wat deze laatste tekst betreft: ook die slaat kant noch wal.
Ik vond het echter wel in het totaal van gisteren passen.
Laatste 15 Reacties