Samen helen.

Het is zo eenvoudig. Gewoon een kwestie van reageren op een verzoek van een ander. En met dat verzoek kun je soms panieksituaties voor zijn. Tenminste, wanneer de tijd geen druk uitoefent. Wanneer dit echter wel het geval is, staat soms het huilen nader dan het lachen. Geregeld vergaat ook het lachen wanneer schrijnende situaties zich voordoen. Een uitnodiging om op te draven bij een mogelijke prijsuitreiking in de Groote Kerk, brengt gemoederen in beweging. Wanneer die uitnodiging wat expliciet wordt gesteld, komt bij mij een gedachtekronkel uit een geborchte tevoorschijn. Want stel je nu eens voor dat en wanneer dit zo is, waarom dan die expliciete vraag” Nu zijn er 10 stoelen gereserveerd en kan ik het mij moeilijk voorstellen dat dit een reden kan zijn om te zorgen voor (op)vulling. Hoewel in de regel het ontbreken van een grotere kans van kijken biedt, dan dat de vulling voltooid is. Gelijk ontbrekende postzegels zich veelal meer mogen verheugen in de belangstelling dan reeds verworvenen. Het heeft wat contradictionairs. En met dat gegeven in het achterhoofd ga ik straks met een wat gemengd gevoel op pad. Waarbij op voorhand de mogelijke teleurstelling wordt ingecalculeerd, de mus wat laatste stuiptrekkingen vertoont en de laatste adem zich reutelend een weg naar buiten baant. Mogelijk valt het mee. Tenslotte is de reden niet onbelangrijk. Een fakkeloptocht onder de noemer ‘Alkmaar in vuur en vlam.’ De noemer is verdraagzaamheid. Mensen met een beperking, met een psychiatrisch ziektebeeld, voormalig vluchtelingen en anderen vertellen hoe respect en verdraagzaamheid leidt tot kansen. Verscheidenheid in samenzijn. Verscheidenheid valt immers te delen en wanneer wij dat met z’n allen doen, leidt dat tot samen helen!