Schets voor twee heren, deel II

En hoewel een tweede deel veelal op een eerste deel volgt, is het de vraag of dit stuk voor twee heren wel die impact heeft die werd verondersteld. Of wordt verondersteld. Het hangt er namelijk vanaf vanuit welk perspectief de ontvanger naar de gever kijkt. En stel dat ik de gever ben mag JU veronderstellen dat er ook sprake is van enige verantwoording. Toch was ik goed in staat onverantwoordelijke dingen te doen. Maar mogelijk dat ik daar ook nog eens het een en ander over uit de doeken doe. Een titel is al bekend: de man die zijn broek liet zakken… maar voor hetzelfde geld had het de man die zijn kop kaal liet scheren kunnen heten. Ook dat doet er, op dit moment, niet zoveel toe. Het gaat meer om het gebaar waarmee de maand augustus zich ten einde spoed. En in dat gebaar past dit verhaal wel degelijk! Dus veel genoegen met het tweede deel van een terugblik vanuit dat andere perspectief!
Tius:
“In Groningen was er sprake dat wij veel op het Westen vooruitliepen. Groot Bronswijk was al opgegaan in Delfzijl en Wagenborgen was een dependance waar de thuiszorg al voor veel hilariteit zorg kon dragen. Zo moest ik eens bij een meneer basiszorg gaan verlenen en de enige basiszorg waar die meneer behoefte aan had was een goed gesprek in zijn vervuilde toestand. Toen ik die controleur op visite kreeg, kreeg ik ook nog eens de wind van voren” Die kwam toevallig op dat moment uit het oosten en ik liet mij, na enige tijd, naar het westen waaien” Forensen was te groot maar ik was blij dat ik Forensisch aan het werk kon gaan””
Wik:
“Ja, hoe kom je ertoe om in de psychiatrie te gaan werken” Dan moet je echt wel goed gek zijn om daar je bevrediging uit te kunnen halen” Ja, iedereen had de mond vol om juist met deze mens wat te willen gaan doen” Iedereen wilde dolgraag met mensen gaan werken” Achter de kassa was op termijn lang niet zo leuk meer omdat je haast kon voorspellen hoe mensen zich zouden gedragen” Neen, dan de psychiatrie” Je had er kwalijke rakkers tussen zitten” Hup falderiere, hup faldera, de meester broeder speelt harmonica” mag ik een sigaretje””
Tius:
“Ja, ik weet nog goed van de landelijke afschaffing van het roken” Dat was onder het regiem van Balk en de ellende die daaruit voortkwam” de honden lusten er geen brood van! Iedereen deed pogingen om ermee te stoppen in het kader van waarden en normen en de separeers hebben in die tijd nog nooit zo vol gezeten als toen” Huilen, gillen en krijsen was aan de orde van de dag en wij maakten toen een goede beurt in Europa waar toen toevallig een onderzoek aan de gang was omtrent de wijze waarop wij met deze problematiek om konden gaan” gelukkig hadden wij ook een minister die aandelen in de farmacotherapeutische industrie had en ik heb begrepen dat hij zich later een eigen eiland kon permitteren””

Wik:
“Zoek jezelf, oele, vind jezelf en blijf vooral jezelf” Nou, dat was me wat! Iedereen zijn eigen behandelaar en het blijven hameren op dat stuk eigen verantwoordelijkheid terwijl die mensen juist dat waren kwijtgeraakt” het waren dan ook niet zomaar mensen maar mensen met een afwijking” Ik weet nog dat ze dat omschreven als stoornis, beperking dan wel handicap” Nou, de hele wereld bestond uit stoornissen, beperkingen en handicaps””
Tius:
“Toen heette een afwijking deviant en dankzij de DSM konden wij ook een onderscheid maken in de verschillende assen” Mijn vader heeft nog gewerkt voor Transportbedrijf Lommerts in Delfzijl maar die ging ook door naar zijn Assen” Niet dat in Drenthe veel gekken voorkwamen maar ze waren toen nog niet zover dat men een onderscheid kon maken tussen een verstandelijk gehandicapte en een geestelijk gehandicapte” Toen was een idioot een idioot en daardoor van een laag niveau, een debiel gewoon een debiel en een imbeciel iemand die daar weer tussen hing” Zwakbegaafd zorgde voor een negatieve waardering op de norm van honderd en daardoor was de ene helft van Nederland zwakbegaafd en de andere een stevige neuroot. Wist ik veel dat ik allerhande trekjes van een obsessief compulsieve stoornis in mij had””
Wik:
“Ja, de psychiatrie heeft toen een grote vlucht genomen” Toen ik op die verschillende afdelingen kwam werken was er geen sprake van speciale tehuizen voor de minder begaafde medelander. Idioten en debielen werden gezamenlijk met dementerenden op een afdeling verpleegd en het onderscheid tussen de een en de ander was niet zichtbaar” Toen was een mongool iemand die met een trommel op zijn buik door een wijk heen sloeg en moest de Jostieband nog uitgevonden worden” Dat waren nog eens tijden” Maar ja, door mijn voortschrijdende dementie ben ik toch belangrijke stukken kwijtgeraakt en haspel ik het verleden en het heden nog wel eens door elkaar” Vraag mij niet waar het vandaan komt maar mijn geheugen is een zeef dus ben ik blij dat ik nog leef””
Tius:
“Wik, ben jij niet eens naar een voorstelling van Hans Dorresteijn geweest”””
Wik:
“De liefde die doet wonderen, van boven en van onderen””
Tius:
“Als je zo terug kijkt op je leven, wat is je dan voor nu nog bij gebleven””
Wik:
“Aan het einde van mijn leven is oud zijn een straf, te oud voor de liefde, te jong voor het graf””

Een mooi moment voor een volgende breek. Want morgen verhaal ik over het ijsberen wat zich in situatieschets 4 voordoet. En het communiceren wat uitsluitend uit miscommunicatie bestaat. Ik kan me goed voorstellen dat er reikhalzend wordt uitgekeken naar de maandag! Goed dit te weten!