(sc)HULDIG

Uithuilen en opnieuw beginnen. Woorden van Kan, uit de tijd dat het gezegde wat ‘Kan kan, kan Kan alleen’ nauwelijks aan opgeld inboette. Waarin de waarde van Wilhelmina overging in Juliana, waarna Beatrix in nikkel werd gevat en de gulden niet alleen devalueerde, maar ook nog eens vervangen werd door dat Mickey Mouse biljet. Geen papieren rijksdaalder, geen gekleurde briefjes meer met zeehelden, grutto’s zonnebloemen dan wel vuurtorens, om over al die andere grootheden maar te zwijgen. Toen de markt zich nog opmaakte om de gulden tot daalder te bestempelen, de Utrechtse munt zijn eigen muntmeesters de gelegenheid gaf vissen dan wel hanen als merkteken te plaatsen, waarbij Sesamstraat nog steeds opgeld doet, Archie Bunker het voorrecht had de geschiedenis indirect aan zijn achternaam te koppelen en Claus nog deel uitmaakte van het Koningshuis. Waar Wilhelmina in 1948 abdiceerde, waar Juliana dit in 1980 deed en Beatrix dit morgen doet ten gunste van W.A. Van Buren. Haar man verloor aan Parkinson, haar zoon verloor aan een noodlottig ski-ongeluk en nog steeds wordt geconfronteerd met een mens waarbij de primitieve hersenen het enige deel zijn van die geest die aan het dwalen is. Met recht misschien wel een dwaalgeest, waarbij juist die afbeelding zich in dat kastje van Willem voordoet. En ik dwaal af…


Over enige tijd hoop ik de 66 te gaan passeren. Hoop die ik, op dit moment, huldig. Gelijk een prins die zich mogelijk verheugt op zijn inhuldiging. Voorafgaand aan de dag van morgen, zullen er overmorgen weer andere zaken om aandacht vragen. Vier mei en vijf mei zijn dagen van inkeer en uitbundigheid. Dat ik mijn jaardag dit jaar op vier mei vier, heeft geen andere reden dan dat zes mei op een maandag valt, hetgeen de werkers onder ons weer tot de plicht kan gaan roepen. Het is alleen bijzonder dat de werkers die ik tot mijn kring van bekenden reken, steeds minder in aantal zijn. Met andere woorden: langzamerhand neemt de kring van uitgerangeerden toe. En dat is aan de ene kant een verheugend gegeven, aan de andere kant stemt dit tot nadenken. Noem mij geen bejaarde, maar wanneer ik als he ouwe wordt bejegend, is daar geen woord Spaans, laat staan Italiaans bij. Een feitelijke constatering, die niet onder stoelen laat staan banken past. Alleen…








Ik kwam vandaag een motor tegen. Een witte, die de groene legerkleur reeds lang geleden van zich heeft afgeschud. En het trof mij: de voorkant. Ik zag een oude bekende: een Liberator. Waar ooit kisten vol te wachten stonden op de vernielde kaden van de havensteden. Waar de WegenWacht goede sier meemaakte, de ANWB trots kond van deed. Met een zijspan. In dat bekende geel.




Dit keer in het wit. Nieuw. Waarbij het aantal miles niet af te lezen valt. Want ook die ontwikkeling gaat door: van analoog naar digitaal, met Digi d betalen we nu eenmaal allemaal!