Sint Pantheon en highlights enzo

Niemand ontkomt eraan. De StadStaat. Alleen… zij waren met velen, wij waren gevieren. En daardoor hebben wij het wijwater gelaten voor wat het is: zij water! Waardoor wij de schatten niet mochten aanschouwen. Achteraf bleek dat ook in Nederland kaartjes voor een rondleiding te bemachtigen zijn… En ook die vermetele koeien, die her en der een restaurant aanbevelen, lieten zich slechts van hun voorkant zien. Wederom met het openbaar vervoer, dit keer heuvelafwaarts. Na een betrekkelijk korte rit, bus 64 dit keer, lieten wij ons in de buurt van de Tiber afzetten. Via de Ponte Vittorio Emanuelle II over de Tiber en daar, via verschillende Via’s op weg naar het Vaticaan. Ook achteraf bleek weer dat de ‘oude stad’ zich uitstekend leent voor verschillende voettochten. Vooral als de temperatuur ook navenant oploopt. Noem het behaaglijk en dan is dit een omschrijving waarmee ik, op dit moment, mijn gevoelstemperatuur het beste kan omschrijven. Want door die pillen…

Daar gaat het niet om. Maar ik zou me onbehaaglijk voelen wanneer ik, als oprechte Hollander, niets te zeiken, pardon, niets te klagen zou hebben. Wat dat betreft zou ik familie kunnen zijn van Kortjakje. Hooguit met dat verschil dat bij mij de zondag zich beter leent om ziek te zijn. Grote kans echter dat in de nabije toekomst de winkels ook op zondag open zijn en dat de 1000 kerken die Rome kent, langzamerhand de deuren dicht houden. Dat Kerken ook daar andere bestemmingen zullen gaan krijgen, dan wel uit het stadsbeeld zullen verdwijnen. Maar dat valt niet voor te stellen. De pracht en praal, de fresco’s en de schilderingen die zich juist in die kerken voordoen hebben, in mijn ogen, het niet zien van de werken van Michelangelo voor een belangrijk deel kunnen vergoeden. Hooguit valt te constateren dat weij gevieren, de kans aan ons voorbij hebben laten gaan.

Het Vaticaan. Met zijn heilige trap. Met alle vormen van devotie die er te bedenken zijn. De Christelijke leer en de levensovertuiging die wij in het westen als uitgangspunt hebben genomen. De levensbeschouwing waarbij ook de Joodse leer een niet onbelangrijke rol speelt. En de mensenmassa die mij benauwde. Die ons eigenlijk alle vier wel wat benauwde. Waardoor de keuze om geen uren in de rij te staan, ons weer te laten gidsen en de dingen van de rest van de dag te laten voor wat zij waren ons, na zo’n twee uur in het Vaticaan te hebben vertoefd, via de Piazza Pio XII, Via della Conciliazone, Piazza Giovanni XXII over de Ponte Sant’ Angelo naar de Trinita dei Monti, Fontana di Trevi en het Pantheon heeft gebracht. En ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat deze ‘highlights’ mij uiteindelijk meer in vervoering hebben gebracht. Waarbij de Trevi fontein en de associatie met La Dolce Vita met Anita Ekberg als actrice en Frederico Fellini van pas zijn gekomen.

Maar echt overweldigend is en blijft het Pantheon. De wetenschap dat deze Basiliek is ontworpen in een tijd dat Leonardo misschien ook wel eens gedachten had over een computer, dat de wetenschap in die dagen in staat bleek om de rondte van die koepel te bepalen, dat geen hoogwerkers ter beschikking waren laat staan torenkranen, in 125 gebouwd werd door keizer Hadrianus. Dat een enkele laag metselwerk over een houten frame resulteerde in een van de grootste stenen koepels ooit gebouwd een, excusez le mot, een Godswonder. Een gat van 12 meter doorsnede in het plafond (de oculus)vormt de enige lichtbron van het gebouw. Paus Umberto en Rafael hielden beide zo van het gebouw, dat ze er begraven wilden worden. Het is de schrijver David Hewson gelukt om het Pantheon een wezenlijke rol te laten spelen in de thriller de Pantheon getuige. Met dat verhaal in mijn achterhoofd heb ik getracht een deel van mijn fascinatie voor dit gebouw te ervaren en ook in beelden heb proberen te vangen. Of mij dat is gelukt…

Voorlopig is dit deel I. Plaatjes en overige praatjes vervolgen nog (tenminste, indien dit goed is…)