Sint & WeePee

Vanwege ‘hoor wie klopt daar kinderen…’ dan wel ‘daar wordt aan de deur geklopt…’
Dat waren nog eens verwarrende tijden. We woonden in de Jacob van Heemskerkstraat in Alkmaar en pa was al een aantal jaren lid van de Alkmaarsche Vrijwillige Brandweer. Weliswaar van het jongste korps, waarvan de vreugdevolle naam Paraat de Rode Haan in de kiem trachtte te smoren. Dat de Rode Haan regelmatig kraaide, staat in zijn werk het honderdjarig bestaan van de AVB uitbundig beschreven. De man toonde met verve zijn kunsten als scribent. Het pseudoniem WeePee stond er dan ook met glans. Vanavond vieren de buren pakjesavond. En ik heb het genoegen, wederom, de pakjes straks in te mogen luiden. Hetgeen ik straks ook met het nodige elan zal gaan verrichten…
Alarm. Een brandweerman op de voorkant, die omkijkt om de kijker te wijzen op zijn niet zichtbare constatering. Een ontwerp van Klaas Meester, ooit medewerker bij het Grafisch Centrum Hofman. Een man die voor dit ontwerp een beroep op mijn hand. Om juist mijn hand een onbeduidende rol te laten spelen bij zijn meesterwerk. Nog steeds kijk ik daar met een zekere voldoening naar. Maar…
Het Alarm bij ons op zolder had een wat kwijnend bestaan. Na het overlijden van Pa en het verscheiden van Ma, lag het geheel stil en onzichtbaar te liggen. Volgende week komt een einde aan dit bestaan. Dan zal de glimmende muil van de papierbak zich over de vele exemplaren gaan ontfermen. Dan ook gaat een belangrijk deel van mijn vaders nagelaten werk teloor. Zo gaan nu eenmaal de dingen in een leven van de sterfelijke mens. Het blijft simpelweg die loop der dingen. Een ding moet mij echter nog even van het hart: een bijdrage waarin de geest van mijn vader tot leven komt. Voor dit echter eerst een korte omschrijving van het spektakel dat hieraan vooraf ging.
Een slaapkamer in een woning gebouwd begin jaren vijftig. Een douche, een drietal slaapkamers, een woonkamer, woonkeuken, hal met toilet, een bijkeuken annex schuur met ingebouwd een kolenhok. Een voor- en zijtuin en een stel trotse ouders. In het bezit van schoonouders en een tweetal kinderen: een zoon en een dochter. Buiten huilt de wind, de kachel loeit in de woonkamer en wij worden uitgenodigd naar boven te vertrekken. Want volgens zeggen zal er straks een belangrijk bericht via de bakelieten luidspreker van de Brandweer gaan volgen… Dat onze harten trippel en trappel kloppen spreekt welhaast voor zich. Een sonoor geluid vangt aan: het is het attentie signaal wat ook voorafgaat indien er sprake is van een alarm. Dit keer is de stem niet direct te plaatsen. Even later wordt duidelijk dat de StemPiet zijn stem geleend heeft om Sinterklaas aan te kondigen. Even is het stil. Denken wij dat de verbinding het af laat weten. Maar dan…
Een uitnodiging om naar de Kazerne van de Alkmaarsche Vrijwillige Brandweer te komen, gelegen aan de Nieuwesloot. Op een zondagmiddag hoopt hij daar zijn opwachting te mogen maken. Niet veel later verdwijnt de stem van de Sint in de ether. En wij zijn blij. Hartstikke blij. Niet alleen omdat we naar dat feest mogen, maar ook nog eens thuis met cadeautjes worden overladen. Tenminste, zo lijkt dat door de tijd vergroot te worden. Mogelijk dat het te maken heeft met het feit dat wij toen nog zoveel kleiner waren…
Mijn vader beschouwt terug. Terug in toen wat nu, nog een keer, tot leven komt. Uw aandacht!
SINTERKLAAS OP BEZOEK……
Ondanks de enorme drukte van deze oude goede heer heeft hij toch nog kans gezien even een bezoek aan de brandweerkazerne te brengen, om de lieve 45 kindertjes van de brandweer te bezoeken en geschenken uit te reiken.
De Kantine was prachtig versierd met slingers, en enkele tekeningen. Wel wat weinig tekeningen dit jaar. Verder een gouden zetel voor de goede Sint met een kussen er in en een tweetal echter tapijten op de grond een van het beroemde Bergoss-fabrikaat.
Er was een keurig toneel met palmen, muziek van het Baanpad en de Sint kwam nu echt te paard, zei het een overjarig, wat schonkig beestje, dat vroeger wel eens hard had gelopen, maar het nu allemaal wel geloofde en zich van de trommelaars niets aantrok, want ja, de Sint kwam met muziek. Piet zat op de brand-auto, helemaal hoog, gereden door een chauffeur in een prachtig uniform met pet en rooie das, vanwege de feestvreugde.
Sint begon te vertellen, dat hij een moeilijke reis had gehad, dat hebben Sinten nu eenmaal elk jaar, maar was toch blij hier even te kunnen zijn. Er werd met moppen gestrooid, er werden veel liedjes gezongen en verschillende peuters moesten voor de Sint verschijnen en een liedje zingen. Het bleek, dat de Sint goed op de hoogte was van de diverse deugden en ondeugden van de kleine deelnemers. In de pauze werd chocolade-melk met speculaas verstekt.
Meneer de Haan vertoonde filmpjes van beertjes en zo, wat wat bibberig verliep, het wordt wel wat beter zei die meheer, maar het bleef bibberen. Het was opmerkelijk, dat er geen voetballen was, want er waren veel vaders en moeders meegekomen. Het was erg druk in de kazerne.
Nadat de kindertjes nog een spelletje voor de goede sint hadden gedaan en hij nog enekele liedjes had aangehoord, kwam het afscheid al weer. Dit gebeurde niet, alvorens de goede man een heleboel lekkers had uitgedeeld. Daarna gingen de vaders en de moeders weer de kazerne opknappen, want ja, er kan natuurlijk altijd nog een brandje komen, hetgeen overigens niet gebeurde. Sinterklaas en Piet, hartstikke bedankt voor de moeite, nog even bij ons langs te komen. Voor volgend jaar zullen we een apart welkomslied gaan instuderen…

WeePee Niet jr. maar Sr.

W.Pijper, dec. 1970.