slachtoffers

Stel:
ik stond erbij en keek ernaar dat dat verandert in: ik sta stil en kijk ernaar.
Zou ik dan tot handelen over kunnen gaan” Of zou ik mij de stijfheid van een stokpaardje moeten
laten welgevallen. Want van horen zeggen of het lezen als een bericht is één ding, als het familie
betreft een totaal ander ding. Dan gaat de werkelijkheid weer met de allergrootste fantasie aan de loop.
Dan weet je gewoon dat je in de stelsituatie de theorie van alle kanten aan de orde kan laten komen en
dat de werkelijkheid je dingen laat doen waarvan je achteraf…
Slachtoffers van zinloos geweld. Een achtervolging. Op een heel donkere weg ergens tussen de Stolpen
en Schagen. Het geluid van brullende motoren. De paniek die zich voordoet. En het scenario wat zich niet
veel later ontrolt: klemgereden worden. Een persoon die zich te buiten gaat aan het trappen tegen
spiegel en portier. De dreiging van een gezicht achter glas. En dan het moment waarop het raampje
naar beneden gaat: een bril die aan de passagierskant de volgende dag wordt gevonden.
Zes stompen en slagen, recht in het gezicht. En het moment waarop even werd gedacht dat het mogelijk een veiligheidsmedewerker was. Maar dat is pas van weer wat later.

Een medeweggebruiker. Met kolder in zijn kop. Polderkolder misschien wel.
En frustraties die een uitweg zoeken. Met een zekere willekeur. Wie het treft die zal het weten.
En die het treft zal het nooit meer vergeten. Want dat is wat een trauma doet.
Maar dan zit je in tijd al een stuk verder. Dan kan het zijn dat de herbeleving al zijn werk heeft gedaan.
En dat steeds erover blijven praten er voor zorgt dat het gebeuren een plek kan krijgen.
Maar ook dan komt de vraag naar stel:
… weer om het hoekje kijken en kijk dan eens naar hoe het was en nooit meer wordt.

Boosheid, kwaadheid, blauwe plekken, angst en onbevangenheid verloren, vechten om een plek.
Lopen kriskras door elkaar en doen het ongewenste onverwacht naar voren komen. Want er heeft
een aanslag plaatsgevonden: vanuit het niet kwam die vuist die zich wist te herhalen.
Vanuit het niets kwamen lichten achter je aan en dwongen je om snelheid te vermeerderen.
Vanuit het donkere niets leek Schagen een veilige plek. Maar werd je klemgereden op een rotonde.
Op een paar honderd meter van meer licht en mogelijk ander wegverkeer.
Waren er geen getuigen. Die nacht. Werd nagelaten om een kenteken te noteren.
Maar werden er wel golven van angst tot metershoog opgezweept.
En waarom”

Zinloos geweld. Grote kans dat stukjes in de krant nu anders worden gelezen.
Zo dichtbij. Zo onbegrijpelijk. En zo niet voor te stellen. Maar het gebeurt.
Het is gebeurd. En met een sterkte wordt niet voldoende aangegeven wat er, in wezen, is gebeurd.
Vandaar ook dat kleine beetje meer: we denken aan jullie! En we zijn er indien nodig.
Maar ook dat is iets wat de positie verraadt: ik ben een mens die kijkt vanaf de zijlijn.
En dat maakt dan direct het verschil. Niet in denken: want wat jullie is overkomen is niet alleen
zeer laaghartig maar ook onbegrijpelijk.
Daar zijn, wederom, geen woorden voor.
Een hand dan maar en een stevige zoen!

Samenspel.
Een gezicht,
verdorven
gezicht
achtervolgt mij,

iedere stap
die ik bega,
volgt een gezicht
verdorven
gezicht
achtervolgt mij,
verdort mij

iedere beweging
die ik pleeg,
steelt een gezicht
verdorven
gezicht

achtervolgt mij,
verkilt mij
iedere gedachte
die mij beweegt
lacht een gezicht
verdorven
gezicht,

lacht
mijn gezicht.

En waar die andere tekst opslaat: heeft niet ieder een ander gezicht”

En heeft die ‘mede’ weggebruiker zijn masker laten vallen…”!