sprekende beelden

‘Er gebeuren dingen. Vooral erge dingen. De details vergeet je natuurlijk. Details zijn onbelangrijk tot ze belangrijk worden en als ze belangrijk worden, zijn ze essentieel. Een kwestie van leven of dood. Hoe je gekomen bent waar je bent, valt nooit aan een oorzaak toe te schrijven. Het einddoel is nooit afhankelijk van een facet van de reis en als we het over leven hebben en het doel dat je je had gesteld, afzetten tegen het doel dat je hebt bereikt, komen die verdomme nooit overeen. Het feit dat je de touwtjes uit handen moet geven en je leven je leven niet meer is, kun je nooit aan een ding toeschrijven. Als het maar een reden had, kon je misschien omkeren en het goedmaken. Die gedachte laat je nooit los. Die blijft ronddraaien, als een videoband. Maar zo eenvoudig is het niet. Niets is zo eenvoudig. Als je goed kijkt, zijn zelfs de eenvoudigste dingen veel ingewikkelder dan ze zich aanvankelijk laten aanzien.’
Een citaat uit het boek ‘Een inktzwart hart’ van de schrijver R.J. Ellory. Een citaat dat mij op de een of andere manier bijzonder aanspreekt. En waar ik eigenlijk een dag over heb gedaan om deze woorden te gaan citeren. Kauwen en diverse manieren van herkauwen. Eigenlijk staat in een bijzonder kleine tekst een deel van mijn leven. Het oog hebben voor details en het minder snel verliezen van het grote geheel. Of eigenlijk is het net andersom, we leven vaak in het grotere geheel en verliezen in de regel de details uit het oog. Tenzij je gebruik kunt maken van een ‘derde oog’, de lens van een toestel waardoor je alsnog de details in het oog krijgt. Waardoor de grijstinten die een belangrijk deel van je leven beslaan, alsnog kleur gaan bekennen. Bij wijze van spreken dan en het gebruik van daarbij passende metaforen voegt daar weer een andere dimensie aan toe. En in die veronderstelde dimensies vertoef ik graag. Niet dat ik me in een andere, hoofdelijke dimensie verplaats, want alles wat ik stel en doe is nu eenmaal de werkelijkheid. Mijn werkelijkheid en dat getuigt zeer zeker van realiteitszin. Ik heb geen last van stemmen, heb ook geen last van dingen die er niet zouden zijn, geen last van bijzondere smaaksensaties dan wel dat mijn reukorgaan constant kwalijke geuren (tenzij een wind mij ontsnapt) dan wel sensaties die mijn huid constant weten te prikkelen. Waarschijnlijk is het daarom dat ik dat citaat zo aansprekend vond. En dat de beelden die dit geheel hadden kunnen illustreren dit kee geheel ontbreken…