Stille shopping zaterdag in Alkmaar.

Sommigen noemen het de ontmoeting. Anderen heel simpel een kennismaking. Weer anderen zeggen geen woord, bieden hooguit een genadig’lijk knikje. Bij nog weer anderen staat de blik gericht op oneindig, de oogkleppen op vooruit en weten niet beter dan door te gaan op het pad dat hen wacht. Noem het een levenspad en kijk vooruit naar de einder. De einder wacht. Met oneindig veel geduld. Nergens wordt een lied gehoord. Zelfs de vogels kwijnen weg in het duister. De wind valt stil. Geen blaadje ruist. Ergens ver weg dwarrelt een blad, teer naar beneden. Geenszins onder invloed van de zwaartekracht. Het heeft er alle schijn van dat zelfs die kracht het af laat weten. Alles gaat gebukt onder iets dat zich niet laat benoemen. Het heeft er dan ook alle schijn van dat…
Laat mijn gedachten vlieden, laat mijn gedachten los en wacht vergeefs op antwoorden die zich dit keer niet voordoen. Het heeft er alles van dat ik mijn zinnen kwijt raak, dat ik niet alleen de kaas van mijn boterham heb laten eten, dat droog brood mij rest. Geen gejuich, geen aanmoedigingen, zelfs aanbevelingen gaan aan mij voorbij. Ik heb er dit keer weinig moeite mee. Tenslotte is het stille zaterdag en alle processies die zich elders voordoen, gaan aan mij voorbij. Geen sprake van een stille omgang; hooguit dat Alkmaar dit keer een poging waagt. De Waag staat er wat verloren bij. De trans om de toren laat geen bezoeker toe. Ook daar geen stille tocht, laat staan een stille omgang. Treden laten zich dit keer door geen mens betreden. Het krakend hout laat dit keer voor even verstek gaan. Ik had een foto kunnen nemen, had mijn handen vol aan werk. Andermans werk. Het werk van Harry. Ik kwam zijn naam weer tegen. In een boekwerk: De ontmoeting. Schrijvers en fotografen die zich in elkaar verdiepten. Verloren als het ware. Een kunstzinnig vormgegeven werk. Anders dan mijn Rafels maar… op termijn mijn eigen werk. Bij een boekhandel, bij familie, vrienden en bekenden. En dat allemaal omdat ik zo nodig…
What good is sitting alone in your room” / Come hear the music play / life is a cabaret, old chum, / come to the cabaret! Zingt Lisa Minelli in de film Cabaret uit 1972. Een film met een impact die tot vandaag de dag nog steeds bij mij voortduurt. Ik maak daar dan ook melding van in mijn boekwerk AFSCHEID. En omdat het vandaag stille zaterdag is, Alkmaar inzet op een shopping night, het weer er alles aan gelegen is om roet in het eten te strooien kom ik daar morgen op terug.
Zit daar niet eenzaam met al je getob / kom mee en maak wat pret / ’t leven is cabaret, m’n mop, / kom naar het cabaret! Tot… morgen!