Tante Pos

Een riedeltje kaarten. Aan mannen met wat ziek en zeer. Identiek aan elkaar voor wat betreft die kaarten en ook voor wat betreft de tekst. Denk nu niet dat ik daar niet over heb nagedacht, wel degelijk, maar in de wetenschap dat die kaarten ieder een andere bestemming krijgen, maakt mij niet alleen wat lichter in mijn hoofd, maar ook in mijn daden. En dat bevalt me wel, gelijk ik de eenvoud als het ware aan mijn zijde heb gevonden. En waar je mogelijk verwacht om nog een vervolg van Duitsland aan te treffen zijn het de plannen voor vanavond die ervoor zorgen dat ik mij nu reeds aan dit bericht waag. Dat het gisteren aangekondigde project Kees Kermis ook zijn beslag heeft gekregen, ook dat is een pak van mijn hart. Dat Bruno de stilte heeft doorbroken door mij in kennis te stellen van zijn zijn, dat bracht mij even aan het schrikken. En dat zijn situatie in deze er niet om liegt, dat is weer een ander verhaal. Dat Charles met zijn gevoelige longen wederom de ziektewet heeft moeten inschakelen, kan de twee Harries dit keer niet treffen. Het feit dat gepensioneerden een zee van tijd hebben om met hun gestel al of niet te gaan herstellen, ook dat is een feit. En dat de woorden die ik op die kaarten geschreven heb, ook die wil ik de lezer niet onthouden. Want hoe lui kan ik zijn wanneer je kennis neemt van de volgende tekst: ‘Hoe obligaat wil je ’t hebben”! Niet echt een kaart om over naar huis te schrijven, dus stuur ik ‘m maar naar jou! Echter, met een neut erbij voel je je misschien even van de situatie (be)vrij(d)! Proost en een groet, en dan de bekende afzenders. Natuurlijk doe ik Tante Pos hier een groot plezier mee, maar verwacht niet dat de posttarieven als zodanig volgend jaar zullen gaan dalen.