Tatami

Natuurlijk ben ik verantwoord bezig. Althans, dat maak ik mij in de regel zelf wijs. Gelijk het gezegde dat na chaos mogelijk een ordening volgt. Chaos. Je kunt dit met een gerust hart aan mij overlaten. Zeg niet dat ik een rommelkont ben, dat zal ik glashard ontkennen, maar de chaos die ik rond mij heen weet te scheppen, doet mij in de regel goed. Let wel, in de regel. Ook hier bestaan de vele uitzonderingen op. Ik geniet daar volop van. Tenminste, dat maak ik mezelf dan weer wijs. Maar ook denk ik wel eens aan een willekeurige Japanner. Slapend op een tatami in een volstrekt lege ruimte met hooguit een vaas waar een simpele orchidee de toon zet. Of een tak waar niet veel later de tere kopjes van een bloesem als het ware ontboezemen. Voor zover dit oogluikend door omstandigheden wordt toegestaan. En vooral het denken. Het onthechten en het loslaten wat hier weer aan te koppelen valt. Neen, ik hanteer de chaos en weet me nog steeds te verbazen. Dingen die deel van mijn verleden uitmaken, waar ik jaren niet naar heb omgezien en waarvan het bestaan mij voor een ander deel was ontschoten, tot… het moment waarop ik dichte dozen open en enigszins verrukt mijn verleden herbeleef. Herinneringen, momenten die in de grijze massa waren verdwenen en plotseling worden geactualiseerd. Zoete herinneringen gekoppeld aan melancholische momenten waarin de factor tijd een niet geheel onbelangrijke rol speelt. Dingen uit het verleden, ooit belangrijke zaken die door de tijd zijn achterhaald. Gelijk zoveel andere zaken beter te plaatsen zijn in het verleden, het heden dat de willekeur van toen in een ander daglicht plaatst.

Noem het geen mijmeringen van een man op leeftijd. Gelijktijdig weet ik dat juist ik die man op leeftijd ben. En ik me betrap op het feit dat ik diezelfde leeftijd van ganser harte ontken. Iets van rebellie dat ooit… maar was ik wel zo rebels”! Misschien meer wat eigenzinnig, trok vaak mijn eigen plan en huldigde de idee dat een mate van dat zelf de zaken willen doen dan wel daarnaar handelen mij paste gelijk een handschoen dewelke ik heden ten dage broodnodig heb om mijn kouwe jatten nog van enige warmte te kunnen voorzien. Maar dat heeft weer een ander oorzaak. Een oorzaak waar ik voor een belangrijk deel ook nog eens zelf verantwoordelijk voor ben dan wel was. Het maken van toenmalige keuzes en de consequenties die zich op termijn voordeden. Het komt dit keer niet geheel en al op als kakken. Het heeft er veel van dat de afgelopen zondag, op dat terrein van Duin & Bosch een soort van domino-beweging in gang heeft gebracht. Waarbij het een automatisch wordt gekoppeld aan al dat andere. Je zou bijkans gaan denken… maar laat ik dat denken dit keer uitstellen tot morgen en in dit heden voorlopig nog even blijven treden!