Terug naar toen"!

Hoewel dit verhaal nog geen titel draagt, het slagveld van gisteren is verlaten en het er alle schijn van heeft dat de nichten en nevendag toch naar alle tevredenheid is beeindigd, zijn het in zekere zin de naweeen van dit feest, die sporen achter hebben gelaten. Was het een bonte verzameling van stemmen, werden de laatste nieuwtjes omtrent familieomstandigheden gedeeld, was het de drank die vloeide en de vele liters soep, vergezeld van salades dan wel van zakken sla, de nodige kaassoorten gedrenkt werden in fuet, de kaasbolletjes slikvingerend in de verschillende keelgaten verdwenen, kan het haast niet anders dan dat morgen de maandag mij wacht, waarop het stramien van de week weer mijn aandacht op zal gaan eisen. Klinkt wat banaal, is het dan ook, alleen de overtuiging dat regelmaat ervoor zorgt dat de zaken gaan zoals ze gaan, regelmaat voor een bepaalde zekerheid zorg draagt en het plukken van de dag dit keer gepaard ging van een schraal zonnetje, kan het haast niet anders dan dat de oefening de kunst baart en de vader ook dit keer in gebreke blijft. De vraag naar de vader doet er dit keer niet zoveel toe, de vraag naar de moeder is immers beantwoord! Dus waar zal ik verder over miauwen”! Misschien dat ik me weer eens te buiten ben gegaan aan het maken van boekjes, dit keer de voorkeur geef aan Albelli die aangeeft hoog te scoren bij de test van de Consumentenbond. Op mijn manier nog steeds een antwoord probeer te geven op het veronderstelde recessiedal dat wij verlaten, dan wel de stroom aan nieuws dat zich voordoet, in een ander kader te gaan plaatsen. Want naar mijn idee hebben we tegenwoordig weer te maken met een grote volksverhuizing, waar de geschiedenis in het verleden ook nog weleens onder gebukt is gegaan. Een volksverhuizing, en de nodige opmerkingen die zich her en der voordoen. Het geklaag dat ik mocht aanhoren in de AKO, maar onderwijl ook een ontmoeting had met Edith, die mij aansprak met de vraag… ik geef toe, haar voornaam was mij even ontschoten, haar andere namen kwamen er dit keer vloeiend uit. Gestopt met werken op de Hogeschool Inholland, daar ook de nodige wisselingen van managers meegemaakt en van dichtbij gezien hoe de zorg in het algemeen en de psychiatrie in het bijzonder steeds meer te lijden heeft gekregen van een overheid die, achter de verschilende bureaus van dat departement, hun regelgeving tot achter de komma’s gestalte weten te geven. De plaats en de positie van de docent in kwestie, laat staan de leerling die dat onderwijs volgt, in een onoverkoombare spagaat weet te dwingen. Met testen en toetsen, cijferreeksen dan wel andere flauwekul de inhoud tot een uitholling overdwars weet terug te brengen, onderwijl miljarden te verspillen en de veronderstelde kenniseconomie met dolksteken in de rug weet om te brengen. Gechargeerd”! Geenszins, het moet mij nu eenmaal van het hart dat de psychiatrie als zodanig niet alleen met minder personeel maar ook met een verdwenen inhoud van dit specifiek, bijzondere vak, vaak met lege handen staat of hooguit in staat in om, met behulp van andere hulpdiensten als de politie, een antwoord te geven op uit de hand gelopen situaties. Waarbij de ene spuit de andere bil wordt ingejenst, de pillen de onmacht aan gaan geven en het uiteindelijk de handboeien zijn, waarmee de betrokkene wordt afgevoerd. En elders viert men feest…
Wat ben ik blij dat met mij er anderen zijn die deze situatie de rug hebben kunnen toekeren en wat heb ik gelijktijdig een meelij met degenen die blijven dweilen, terwijl de kraan overstroomt. Het credo van de eigen verantwoordelijkheid, gekoppeld aan het zelfbeschikkingsrecht en dat gelardeerd met een vorm van toezicht die zich veelal achter de gesloten eigen deuren voordoet, de ledigheid, de vervreemding en de angst waarmee dit alles gepaard gaat, de onverschilligheid van de buitenstaander en de last die voor de maatschappij voor een belangrijk deel verborgen blijft, ik geef het je te doen. Hoe anders was het vroeger en wanneer keert men weer terug naar TOEN”!