The art of being!
Art & living. The Art & living.
Art of living. The Art of living.
Lexart of living. In een Arterieur. Van Lex.
De mens die zoveel kusjes in zijn naam kan voeren.
Door wat langer op de x te drukken…
Art of living. The Art of living.
Lexart of living. In een Arterieur. Van Lex.
De mens die zoveel kusjes in zijn naam kan voeren.
Door wat langer op de x te drukken…
Ja, die lange man. Die ik al jaren een vriend kan noemen.
Sinds ooit Duin & Bosch. En het belang van houden van…
Sinds ooit Duin & Bosch. En het belang van houden van…
Geen topstylist, maar wel een topper! Met eigen idee”n en een uitgesproken smaak.
Een duidelijk stempel. Een stempel wat wij juist ontberen.
Omdat wij iedere keer weer een eigen tekst mochten ontvangen.
Aan de onderkant. De achterkant. De binnenkant. Omdat de buitenkant zichtbaar genoeg was.
Dan staat er ergens in een hoek LB. Door elkaar heen.
En een getal. Een jaartal. Hetgeen een aandenken is aan de tijd.
Als tijd verschijnt en het een tijdverschijnsel wordt.
In tijd.
Een duidelijk stempel. Een stempel wat wij juist ontberen.
Omdat wij iedere keer weer een eigen tekst mochten ontvangen.
Aan de onderkant. De achterkant. De binnenkant. Omdat de buitenkant zichtbaar genoeg was.
Dan staat er ergens in een hoek LB. Door elkaar heen.
En een getal. Een jaartal. Hetgeen een aandenken is aan de tijd.
Als tijd verschijnt en het een tijdverschijnsel wordt.
In tijd.
Vanmiddag hadden wij dan ook alle tijd. En ’s morgens had ik, voor even, tijd genomen. Omdat ik mezelf, uiteindelijk, nog tegen kwam en dit moment heb weten te vereeuwigen.
Ik mezelf als heel lang mocht aanschouwen.
Terwijl de krimp is ingezet.
Ik mezelf als heel lang mocht aanschouwen.
Terwijl de krimp is ingezet.
Geen spiegel is mij te gek en het zijn vooral die lachspiegels die mij deden glimlachen.
Want op een kermis mag je dit verwachten maar in een zandbak…”! Zomaar even van de weg.
Het grijze zand waar ik me aan kon spiegelen en de vervreemding die dan optreedt.
Ook een art en zeker een levend bewijs van zijn.
Omdat de zon het af liet weten was misschien de kleur wat droef.
Maar daar laat ik me niet door kleuren. Door dat grijze van de lucht. Want stel JU nu eens voor dat de zon weer helder was gaan schijnen. Zou dan dit uitstapje net zoveel voldoening hebben weten te geven dan dat dit nu deed…”!
Een mooie zin. Tenminste, dat vind ik zelf.
Niet echt po”tisch en proza”sch…”!
Wat maakt het uit. Ik schrijf dus ben.
En als blijkt dat alles toch veranderd”
Niet echt po”tisch en proza”sch…”!
Wat maakt het uit. Ik schrijf dus ben.
En als blijkt dat alles toch veranderd”
Wie ben ik als ik dan blijf”!
NEW AGE
Als ik langdurig
naar de mensen
om mij heen kijk
zie ik
hun starre blikken voor
zich uit gericht
op wat voor mij
verscholen ligt.
Als ik langdurig
om mij heen kijk
zie ik niets dan
starend
blik.
Ik zie je neus..
In een scherfje spiegel
Maar je langer worden in de spiegel op het zand..
Zie ik dan weer niet..
Ik geniet van je rijkdom
Van het kunnen kijken
Geniet van je vrijgevigheid in hoe jij ervan geniet
En prijs me telkens weer gelukkig
Dat je er bent
Hier bent
Bewust bent
Van schoonheid om je heen
Beperkingen van “kleine” zaken
Zo nuchter de boel even naar waarde schat
Je bezit het vermogen de overvloed te benoemen
Zodat een ander ook kan zien.
"Help mij kijken"
Diego kende de zee niet.
Zijn vader, nam hem mee om die te ontdekken.
Ze reisden naar het zuiden.
Achter de hoge duinen, lag zij, de zee, te wachten.
Toen de jongen en zijn vader tenslotte,
na vele uren lopen, op die zandheuvels stonden,
strekte de zee zich voor hun ogen uit.
En zo groots was de onmetelijkheid van de zee
en zo fel haar schittering dat het kind geen woord
kon uitbrengen van zoveel schoonheid.
En toen hij eindelijk weer wat kon zeggen,
vroeg hij zijn vader, stamelend en met bevende stem:
"Help mij kijken"
Eduardo Galeano
Dus blijf
Blijf WIK
And show me "The Art of living"..
Natuurlijk verander je daarmee..
Mij zeker!
Hoe citeer je een beeld
een gedachte die je voor je ziet.
de herinnering aan
vanochtend. de douw de kleine druppeltjes in de lucht.
zij dalen… en blijven dat doen.
Mijn meisje, nog in pyjama
8 graden maar toch niet koud. lente fris.
ze stapt (stappe stappe) kirt ze. en ik voel me intens gelukkig.
haar nieuwste hobby, noem het een gril
haar beentje optillend en met de zwaarte kracht met gebogen knie weer terug op het gras. en weer gaat haar beentje om weldra het naar douw reikende grasprietje weer te pletten.
ze blijven dalen
lachen elke keer ziet ze het grassprietje weer uitrekken. zich strekken, veren als het ware.
We staan buiten twee meter van de deur. buiten die andere wereld.
die andere wereld dan de bank, de vloer. het speelgoed. Zoveel beelden en toch een wereld, zoveel plaatjes toch maar 1 bestaan.
de kunst met elkaar te delen door naast elkaar te staan.
te geven wat te geven valt ookal kun je het niet zien.
omdat we zullen dalen en en weer opveren veren zonder dat jij het ziet.
Voor ik het goed en wel besef…
’t is lente! ’t beweegt en leeft!
Nog meer te genieten…”!