(v) luchtig

Kijk ik naar dit moment weet ik niet goed dit moment te benoemen.
Al zou ik dit heel graag willen, schieten woorden nu tekort.
Schiet ik, in zekere zin, tekort. Hoe graag ik ook anders zou willen. Hoe te noemen”
Als de dingen van voorbijgaande aard zijn blijft het slechts bij een overdenking. Op een ander moment.
Onder vergelijkbare omstandigheden. Wat valt er te verhalen”
Wat valt te delen. Waar is mijn plaats, op dit moment, in het geheel”
Valt ook geheel dan nog wel te delen” Dat, juist dat, dat weet ik niet. Maar morgen kan het anders zijn.
Morgen kan ook wel overmorgen zijn.
Misschien nog wel de dag erna. En anders verdwijnt dit.

In vergetelheid. Weg blijft dan de inspiratie.
Weg is dan ook het kind wat met open mond naar de dingen kon staan kijken.
Wat vlagen zag en daar met zijn verstand niet bij kon.
Omdat de vogel vloog. De bij rond bleef zoemen. Zich even verschool in het hart van een bloem.
Waar andere bloemen dan weer de vruchten van wisten te plukken.
Zoals het gisteren toch weer zonnig was. Ook al viel de regen met bakken uit de lucht.
Slechts de plassen aan die bakken deden herinneren.

Zoals ik ook weer huiswaarts keerde. Voorzien van de juiste sleutel.
De deur opende en mij schurkte aan de huiselijke haard. Al is dit slechts een centrale verwarming die uitstaat.
De zomer wenkt. De nachten die lengen leveren de dag reeds in.
Schaduwen werpen de veranderingen vooruit en ik hoef niet veel meer te doen dan door te lopen.
Op weg naar mogelijk een ander doel. Een andere richting in te gaan. En vragen uit de weg te gaan.
Of juist niet. Mij niet altijd besef dat juist ik de keuze kan gaan maken.
Weet dat niet te kiezen ook een keuze impliceert. Zoals zo vaak in het leven gaat. Ook in mijn leven.
Op dit moment. Het gegeven van toen en daar valt in te ruilen voor hier en nu.
Maar het toch ook wel prettig is om te kiezen tussen toen en nu en hier en daar.
Als een soort van weersvoorspelling. Wat enkel en alleen gebaseerd is op de naakte feiten.
Een radar gekoppeld aan de voelhorens van een wezen wat zich juist daarvoor leent.
Wat niet te omschrijven valt. En door dit ongekende zich ook zo moeilijk laat omschrijven.
Want is het dit zo ongeveer dan kan het tezelfdertijd ook mogelijk dat andere zijn.
Wat het geheel zo lastig maakt.
Ook omdat voor het een zoveel te zeggen valt en daar het ander overheen gaat buitelen. Aandacht vraagt.
Of simpelweg luistert. Of bewust kiest voor het niet.
Wel klanken hoort echter de woorden niet verstaat.
Een ongekende uitvoering van het Cirque du Soleil wat nog niet zijn beslag heeft gekregen.
Doet denken aan een Fado in de verte en tegelijkertijd een jazzband die een blues weggeeft.
Het geluid van New Orleans met een Afrikaanse ondertoon.

Een vaarwel en tegelijkertijd een welkom.
Als een gloednieuwe wereld de decorstukken verplaatst.
De mensen die toestromen. Verwachtingsvol.
Zich laten verleiden om mee te gaan met de stromen die zich voordoen.
Zich overgeven. Zich vrijmaken.
De toon die wordt gezet en de massa die meedeint.
E”n wordt.
1

Rimpels die worden gladgestreken. Kleuren die vloeiend in elkaar omgaan.
Ik opga in die massa. Als een kameleon meedein. Golven.
De wereld waar ik deel van uitmaak een andere wereld cre”ert.
Waar de rauwe stem van Th” Lau in volume toeneemt.
De echo van zijn zang iedereen laat zien.
Zoals men is en niet zoals men zou willen zijn.
Zo ziet mijn kamer van zijn eruit. Van binnen.

GESPANNEN

De kamer hangt loom
in de sponningen
valt
de spanning af te lezen;

de kamer hangt loom;
in spanning
valt
een druppel .

mijn kamer hangt loom
om mij heen, als een
witte
wollen deken

hang ik loom in
mijn kamer kun je
wezen.

Buiten wacht
de deur in
gespannen

sponning af.

Maar net zo goed kun JU voor de je lezen, voor mijn je en voor ik je.
Dan wordt het je kamer en valt ook dit met JU te delen.
Laat ik dit dan hier en nu maar gaan delen.
Het geeft lucht omdat het oplucht.
Soms dien JU de dingen luchtig te delen.

En luchtig te nemen!
Of vluchtig…