Vandaag in de herhaling!

Vandaag:
De droom van gisteren is de hoop van vandaag en de werkelijkheid van morgen

Robert H. Goddard (Amerikaans wetenschapper 1882 – 1945).

Toeval bestaat niet. Het valt je toe omdat het bij je hoort.

Of omdat je oog ergens op valt. Of omdat je open staat. Of omdat je jezelf toestaat om ‘fine’ te gaan ’tunen.’ Of omdat je over de zaken nadenkt. Of omdat je zaken ergens een plek wilt geven. Of omdat”
Want natuurlijk ben ik aan het nadenken. Ik moet wel want op dit moment kan ik niet veel anders. Want de omstandigheden liegen er niet om. Omstandigheden buitenshuis weliswaar, maar toch… Dus beweeg ik. Tussen de weersomstandigheden door. Wandelen is onbeperkt, alleen de doelloze rondjes door de buurt leiden tot enige voorspelbaarheid. Mijn eigen schuld waarschijnlijk. Allerlei pijntjes waar ik anders geen boodschap aan had spelen geregeld wat op. Mogelijk dat jarenlange ontkenning een vorm van verwaarlozing in de hand heeft gewerkt. Maar zaken zijn niet meer te keren. Dat zou ook geen recht doen aan de voorbije tijd. Een tijd waarin ik andere keuzes heb gemaakt. Een tijd ook die verleden en toekomst in een ander daglicht is gaan zetten. Het overgaan tot een andere orde van de dag. Het kwijtraken van momenten, het plaatsen van herinneringen en de daaraan gekoppelde tijd. De mogelijke desori”ntatie. Het ‘stellen’ en het ‘alsen’ wat een andere dimensie vertegenwoordigt. Het laten rusten van morgen en het meer berusten in het nu. Een ander ‘zij zo”‘
Dat brengt mij naar:

VERGETELHEID

Nog weet ik nu

dat het gisteren

anders was;

nu weet ik straks

dat ik vandaag

weer ben vergeten.

Al eerder was er de zin zonder lichaam kan mijn geest niet dwalen. Maar straks kan het mogelijk anders zijn. Veelal dwaalt mijn geest en momenteel geregeld in andermans geest. Dan weer in een hoekje ergens verscholen, dan weer doordat mijn naam wordt genoemd en het beeld, door herinnering, wordt geactualiseerd. Lichaam en geest lijken onlosmakelijk met elkaar verbonden en zijn dit ook. Toch kan de geest wel los staan van het lichaam, een soort van eigen zelfstandig leven leiden. Een geestelijk lichaam dat het stoffelijke geheel doordrenkt. Een wijze van boven jezelf gaan uitstijgen. Een zijn door er even niet te zijn, het aardse overstijgen om op een ander moment weer bewust met beide benen op de grond te staan. De realiteit onder ogen te zien en daarnaar te handelen. Het doe maar gewoon”
Toch was het vaak een uitdaging voor mij om me te richten op het ongewone, het minder specifieke of het bijzonder alledaagse.
Juist door de invalshoek ter discussie te stellen, een ander kleurtje te gebruiken dan wel woorden op een schaaltje te leggen wat een rijke schakering van zaken naar voren kon brengen. En ik genoot!
Stond niet altijd stil bij de vraag of een ander ook zo genoot. Eigenlijk was ik op die momenten buitengemeen ego”stisch bezig maar genoot weer als iemand dit gevoel met mij kon delen. En ik kon weer verder gaan met denken. Tenminste, dat idee had ik. Maar of dit echt wel zo was”!

HOEVEEL

Hoeveel woorden meer kan ik U

schrijven, blijven waarden eeuwig

in het niet bestaan, gedachten

door met eeuwig denken, door te

blijven gaan.

Hoeveel mensen meer kan ik nu

bereiken, blijft de mens eeuwig

in het niet bestaan, gedachten

in een tijdloos denken door het

blijven

gaan.

U hoeft momenteel geen commentaar te leveren. Het zijn ook meer mijn uitwassen waar ik JU deelgenoot van maak. Laat ik met JU afspreken dat het overgaan tot de orde van de dag een geruststellend gegeven is.
Nog een boterham” Melk erbij of heeft JU liever koffie”
Een kopje thee misschien”

En de reden van dit geheel”! Straks mag ik weer een ‘optreden’ gaan verzorgen. En over die ervaring verhaal ik mogelijk straks!