Veni, V & V.

In zekere zin heb ik last van een luxeprobleem. Nu valt dit laatste reusachtig mee, want ik kan me permitteren in mijn foto’s te dwalen. Gelijk een ander kan dwalen in zijn of haar herinneringen. Dat heeft iets weg van een lichtelijk prozaische insteek, en ook dat valt niet te ontkennen. Kijkend naar gisteren, is het, voor mijn gevoel dan wel beleven, eergisteren dat wij in Rotterdam vertoefden, laat staan dat ik met een deel van de fotoclub een deel van Amsterdam probeerde vast te leggen. Daarnaast heb ik dan ook nog het voorrecht om woorden van wijlen Prof. Dr. Jan Hendrik van den Berg aan een bespiegeling te kunnen onderwerpen. En dat in een tijd, waarin niet alleen de rapen steeds meer worden klaargestoomd, ons een zinderende zomer wacht en achter de schermen vele messen worden geslepen. Er nog geen duidelijkheid bestaat omtrent voor- dan wel tegenpartij, het eerste vuil wordt gesmeten en men er geen doekjes om windt wanneer het gaat om voorkeuren.

Dus wordt het vandaag niet veel meer dan een compilatie. Een beetje van dit en van wat anders. Tenslotte hoef ik niet alleen in mijn foto’s te dwalen. Per slot kan het net zo goed een genoegen zijn om met anderen ongekende gezichten tegen het licht te houden. Althans, dat is mijn opinie. Terwijl de Heilige Geest er onzichtbaar alles aan doet om het ene wonder tegen een profaan wonder weg te strepen. Want neem nu eens deze uitgesproken Eerste Pinksterdag als uitgangspunt. Dan kan het toch slechts een genoegen zijn, dat op Tweede Pinksterdag het zaad der arbeid wederom geplant gaat worden” De beurzen opveren en de inhalige beleggers zich tegoed doen aan de kapitalen die over de ruggen van een ander worden verworven…”!

Het eind goed, al goed voor het gemak wordt vergeten en dat er slechts kruimels zijn voor hen die allang vergeten zijn hoe het kleine ooit werd vereerd. Zoiets, opeen heldere, zonovergoten dag, wat slechts een enkele wolk de gelegenheid geeft een sluier van naderend onheil aan te kondigen.

Gelijk een onheilsprofeet uiteen recent verleden er alles aan deed het geschonden vertrouwen weg te lachen. Ben razend benieuwd wat de pot in Den Haag schaft voor Mark. Dat Maxime met de staart tussen de benen het hof heeft verlaten, doet recht aan de huidige tijd. Mogelijk dat hij, in een ander verleden, het schavot niet had kunnen ontlopen. Voor hem dit keer geen Veni, Vidi, Vici!