Vermoorde onschuld.

Ging ik gisteren met Heere Heeresma aan de loop, stel ik mij vandaag voor dat het kabinet van Rutte drie de trappen heeft gehaald en dat de Koning er alles aan gelegen was om dit illustere gezelschap niet alleen te ontvangen, maar ook nog eens kans heeft gezien om de voetbalsters in naam van Oranje tot Ridders te benoemen. Een zware taak die van zijn schouders is afgegleden. Noem het dit keer ook geen humor, maar meer een stoicijns optreden van zowel hem als het nieuwe kabinet, met nog weer wat meer ministers, en een een/tweetje voor wat betreft gedeeld ministerschap. Hoe kom je erop” Een kwestie van straks de Zwarte Pietenkaart aan je collega geven, dan wel dat het tikkie de man mogelijk uit de hand gaat lopen en leidt tot de val van… maar dat is een ‘wishfull thinking’ gedachte. En ook dat kan ik mij in zekere zin niet permitteren. Humor en kunst het bijt soms wel en vaker niet en doet vaak niet veel meer dan een glimlach bij de kijker tevoorschijn toveren. En ook die glimlach kan soms veranderen in een grimlach wanneer de ernst die in de humor verscholen ligt, bij da ander doordringt. Al eerder deed ik een poging om de Erectievergadering onder uw aandacht te brengen en de subtitel verwondering zal hooguit wat opgetrokken wenkbrauwen naar voren hebben gebracht. Maar wanneer ik nogmaals naar de vergroting van dit beeld kijk, me realiseer dat de pompen aan de achterkant de fluitjes kunnen opblazen en deze ook nog eens in rood zijn uitgevoerd, ja dan is het met de humor van deze bijdrage aan de Kunst10Daagse in Bergen toch wel behoorlijk gesteld. Vaak is het echter in het leven zo dat je je wel druk kunt maken omtrent morgen, maar dat ‘morgen morgen is en elke dag genoeg heeft aan zijn eigen ellende’, hetgeen een citaat is uit een boek dat ik van Jo Claes leen. De titel” Vermoorde onschuld en ook dat zegt voor vandaag genoeg!