verstik

Is dit wel iets voor een maandagse zondag”! Ik zou me kunnen voorstellen van niet. Het heeft er nu eenmaal veel van dat de vooronderstelde zondag zich hult in het weer wat bij een maandag behoort. Het is droog. Het is grijs. Het waait een weinig. Een vliegtuig verdwijnt in laaghangende bewolking. De tekst valt ternauwernood te lezen. En het publiek op de grond laat zich raden. Of zijn allen in de verschillende tuincentra te vinden” Is het weer tijd voor de caravan- dan wel meubelboulevard” Zou die ene aanbieding nog te scoren zijn” Of blijf ik in mijn bed. Trek ik de gordijnen dicht en laat ik me verleiden om op pad te gaan met de schrijver van mijn keuze” Komt daar iemand spontaan langs” Het heeft er veel van. De telefoon gaat. Ik laat hem rinkelen. De bel gaat. Ik doe net of ik niet thuis ben. Toch is daar die nieuwsgierigheid. Ik werp een blik achter het gordijn vandaan. Zie nog net een auto vertrekken. Een grijze. Een grote. Het zou toch niet zo zijn…
Ik neem een besluit. Ik zou me zelfs kunnen voorstellen dat ik besloten zou kunnen hebben om dit geschrijf en dit gezever eens een dagje over te slaan, maar”
Al eerder sprak ik van een zeker houvast. Een soort van tewerkstelling die ik mij, geheel vrijblijvend, zelf heb opgelegd. Een vorm van behandeling bedrijven die verder reikt dan ik op dit moment kan vermoeden. Die ervoor kan gaan zorgen dat ik juist op, enig moment, anders tegen mijn huidig tijdsbeeld aan kan gaan kijken. Me weer anders druk maak om iets. Wellicht om niets misschien. De onrust en de tijd die het vergt om weer vertrouwd te raken met mijn huidig zijn. Want ook dat blijft me boeien. De confrontatie met dat lichaam. In Oegstgeest. De ongekende mogelijkheden die datzelfde lichaam te bieden heeft. Ook wel te beiden had. Want niet alleen de tijd vraagt een tol. De rimpels doen denken aan de verstreken tijd. De tijd die mede kan gaan bepalen wanneer het vaantje gestreken wordt. Wanneer met lede ogen mogelijk een traan zich een weg baant over die gelooide wang. De koele blik van voorheen door diezelfde rimpels wordt achterhaald. De signalen die zich voordoen. En de last om deze nog steeds te verstaan. De vooronderstelde interpretatie van de andersoortige signalen die mijn lichaam tot mij laat komen.
Het anders werken van mijn hart en de geest die hierop reageert. Een deur waarop geklopt wordt. Een teken om mogelijk die deur te openen. Of dat al eerder veronderstelde van toepassing te laten. Net doen of ik er niet ben. Geef even niet thuis. Herkenbaar”!

Alsof het verscheidene grootheden zijn.

Alsof deze separaat van elkaar zijn komen te verkeren.

Alsof zich een ander paringsritueel voordoet, waarbij lichaam en geest, op termijn, weer in elkaar zullen gaan overvloeien.

“

Alsof nieuwe grenzen dienen te worden aangegeven.

Alsof de nakende eeuwigheid een eigen tol vergt.

Alsof zinnen een eigen melodramatiek cre”ren.

Alsof ik naar mijn eigen veranderde ik sta te kijken.

Alsof ik

“

TIJDLOOSHEID
Is het de stilte die mij lamslaat
het licht dat mij de ogen sluit
het bonken van mijn hart
steeds sneller, weerbarstig
in mijn borstkas stuit de lucht
bijkans ontnomen, een laatste zucht
de snik waarop ik
boze dromen wachtend

in tijdloosheid verstik.

Te delen. Het herplaatsen. Het anders neerzetten.

Het met een andere blik gaan aanschouwen.

Het mogelijk aanreiken van.

”
Een vorm van opstandigheid misschien.
Kwaad zijn.
Teleurgesteld.
Het er toch maar in zien te schikken.

Tweede pinksterdag. Ik zou me prettiger dingen kunnen voorstellen!