vier weken terug en heen…
Het aardse tranendal in een notendop. Weliswaar op een Griekse tragedie geschoeid maar toch…
De tegenhanger van het Elektracomplex. Gespeeld voor en door het Volk.
Bert Bunschoten, Karlijn, Minke, Joep en Wigbolt Kruijver. Het Volk wat structureel wordt gesubsidieerd. Door het ministerie van OCW. ’t Zal wel voor Onderwijs, Cultuur en Wetenschap staan. Moeilijk voor te stellen dat mogelijk een onderafdeling Welzijn zou kunnen vertegenwoordigen. Want de zaal was vol. De kaarten waarschijnlijk uitverkocht. En vier heren die zich een maand in de tijd vergist hadden. Nu alvast een voorproefje probeerden tot zich te nemen, terwijl de datum van 28 maart nog vier weken verwijderd is.
En met wat stom en zinnig gelach van deze zaal afscheid namen.
Een relatieve tragedie in eenzelfde notendop. Want het Volk speelt. En als het Volk speelt heb je mensen die dit geweldig vinden of een keer zien en nooit meer terugkomen. Alsof de pest hen heeft achterhaald.
Een pandemie tot een grote ontvolking leidt.
Het Volk heeft zich in het verleden wel vaker aan klassieke toneelstukken vergrepen. Dit seizoen maakt het gezelschap korte metten met een Griekse tragedie. Wie kent niet het verhaal va de gedoemde Oidiepoes, een kind met klompvoetjes voor dood achtergelaten in een woestijn en als man geliefd heerser over Theba. Een rijk wat groeit en bloeit totdat de goden het welletjes vinden en met de vernietigende pest, dood en verderf komen zaaien.
Het orakel van Delphi dat wordt geraadpleegd. En de woorden liegen er niet om:
Jongen, ‘k heb weinig goeds te melden
Uw vader moet het zwaar ontgelden
Ofwel: GIJ ZULT HEM DODEN!
Aldus voorspellen mij de goden
En voorts kan ik u nog ontvouwen
Gij zult Uw moeder trouwen
Haar diep beminnen en haar dekken
En nageslacht bij haar verwekken
Da’s al wat ik u melden kan
Draagt thans uw lot en wordt een man
Een rector die welkom wordt geheten, zijn dochter op zijn voorspraak een hoofdrol geritseld, een docent met een alcohol probleem en een docent met en psychiatrische achtergrond weten het spel van de rector die broodnodige handen en voeten te geven. Het gewicht van de docente handvaardigheidvakken waarbij een mogelijke carri”re bij het beroepstoneel verloren gaat, juist door haar ontluikende belangstelling voor de rector. Boy genaamd. Terwijl zij onder de naam Kim gebukt gaat. En Praxis en Taxis waarbij de koppen van Geer en Goor zich op een stok over de toneelvloer heen bewegen.
Vol met vondsten. Zowel taalkundig als in het spel. Want een ander citaat wil ik JU absoluut niet onthouden. “Dat onze keus op Oidiepoes is gevallen ligt natuurlijk voor de hand. Welke jongen zou immers niet graag met zijn moeder willen trouwen” En dan is het natuurlijk logisch dat de vader eerst even uit de weg dient te worden geruimd. Dit alles lukt Oidiepoes en dat maakt hem tot een echte held.”
Aike Dirkzwager tekent ook nu weer voor de Regie. Ooit mochten wij hem aanschouwen las kroegbaas in het stuk ‘Gebakken Meeuw’. De verve waarmee hij deze rol toen inhoud wist te geven, ging verder dan de platte tekst van de borrel en het stukje worst waarmee die kroeg in de hemel was uitgerust. Het klaar en actie was Wigbolt luid in zijn oren gefluisterd.
En de actie kwam.
De actie zag.
De actie overwon.
Maar mogelijk is dat dan weer uit een ander stuk.
Zoals ook het navolgende een veelheid van vooronderstellingen doet vermoeden…
Therapie
Anders heen.
Groepstherapie
Gezinstherapie
Partner Relatie Therapie
Partner Weg Therapie
Psychotherapie
Rouw
Psychotherapie
Andere partner terug therapie
Andere partner relatie therapie
Ander gezin therapie
Andere groepstherapie
Gewoon terug.
Want ook wij gingen heen. En ik kan niet veel anders zeggen dan dat wij gelouterd huiswaarts keerden. Alweer voor de zoveelste keer. Omdat ooit Lex en Gerda veronderstelden dat…
En daarom doen we dit! Al jaren!
Zaterdagavond! Maar toen was het anders. Een andere zaterdagavond. Bij het Volk.
En die tekst was even voor dat wikswegen het web liet voor wat het was.
Een ongekend element. Een glasvezelkabel. Een kwestie van die nullen en enen. Nu , aan het einde van de maand maart 2009, dan nog voor even terug in de tijd. Als het ware om de draad weer op te pikken. Een leidraad. Omdat ook Pasen probeert zich zo zoetjesaan een plek te verwerven. Het paasbest zich tegen de tijd keert. Crisis h””! Straks net als Haarlemmer Olie:
overal goed slecht voor. Doemdenkers en therapeuten, hypochonders en therapeuten, chaoten en therapeuten, manusjes van alles en therapeuten, kunstfluiters en therapeuten en voor je het goed en wel beseft begeleiders en therapeuten. Opdat de crisis overwonnen wordt. Iedere gek zijn of haar eigen ‘personal coach.’ Vanwege de rechten die wij hebben. En de plicht die daar aan te koppelen valt. Lijkt mij ook nog een leuke…
voor een andere dag, dat andere moment, van straks… die lach! Dag!
Toneel
Theater
Een persiflage op het leven
Of op de geschiedenis
Rollen worden verdeeld
Het is niet wat je kent
Maar Wie je kent
Nog altijd
En overal.
Zo hebben politiek leiders familieleden als assistent
En blijken de kinderen van bekende Nederlanders (of andere-landers) precies geschikt voor een rolletje waar het meisje van de bakker al jaren naar verlangt… Maar niet de juiste vader heeft..
De dochter van de dokter verwerft makkelijker een BBL leerwerkplek in een opleidingsziekenhuis.
Alles is vervuild
Ieder gebruikt zijn kruiwagens
Voor hen die geen hulp mogen verwachten.. Is het er ook niet.
Daar is het crisis.
Maar geen therapie
28 maart 2009: Hans Dorrestijn speelt in het Witte Kerkje
Toegang alleen bestemd voor cli”nten en medewerkers
Zou graag zijn gegaan..
Maar "ken" daar niemand meer.
En ook hier
Dus geen kans
Geen kruiwagen.
Zal 31 maart wel hetzelfde gaan..
Aan de reunie wordt zo weinig mogelijk hoorbaarheid gegeven.
Zodat ook dat bezoek beperkt blijft.
En dan komt er een andere emotie naar boven
Want dan is er een trots
Een rechte rug
Een brede ook
STIK ERIN! Ik lach wel zonder "vroeger"
"Tranen zijn een rivier die je naar elders brengt.
Wenen vormt een rivier om de boot die je zieleleven vervoert.
Tranen tillen je boot van de rotsen, van droge grond, en
voeren hem stroomafwaarts naar een nieuwe betere plaats.
Er zijn zeeen van tranen die vrouwen nooit geschreid hebben,
want ze hebben geleerd om de geheimen van moeder en
vader, de geheimen van de mensheid, de geheimen van de
samenleving en hun eigen geheimen in het graf mee te nemen.
Het geschrei van vrouwen wordt als heel gevaarlijk beschouwd,
omdat het de sloten en grendels losmaakt waarachter de
geheimen liggen die ze bewaren. Maar voor het welzijn van de
wilde ziel van een vrouw is het werkelijk beter dat ze huilt.
Voor vrouwen zijn tranen het begin van de inwijding in de
Littekenclan, die tijdloze groep van vrouwen van iedere huids-
kleur, afkomstig uit alle landen, sprekend in alle talen, die door
de eeuwen heen iets ingrijpends hebben meegemaakt maar toch
het hoofd niet hebben laten hangen.
Alle vrouwen hebben hun eigen verhalen, zo uiteenlopend en zo
indrukwekkend als de geesten in sprookjes."
DE ONTEMBARE VROUW.
Staat daar, aan de Gelderse kade in het gekorte A’dam, niet een toren vol met sporen” Is dat dan niet de Schreierstoren vanwaar ooit…
Hoe zat dat met de man…”!
Adam”!
Ben ik dan de ‘getemde man”!’
Ha!!! Nee… Dat gaat niet lukken!