voor aankondiging

… want hoe  laat het zal gaan worden…
Ongetwijfeld komt het gevoel om de hoek kijken. Alleen twijfel ik geregeld aan die hoek. Soms verlaat ik mij, op voorhand, aan het feit dat uiteindelijk alles wel weer goed zal komen. Beter kan het dan niet. Nog vaker laat ik die voorhand zijn voor wat deze is. Niet meer en niet minder dan die voorhand. Het dilemma waar ik gisteren mee aan het stoeien was. Gisteren, wat ik ook vandaag nog aan gisteren toevoeg. Want die ene zin die ervoor is gaan zorgen dat ook gisteren niet in de tand des tijds het onderspit zal gaan delven, doet recht aan die dag. Een dag die verloren is gegaan. Een dag die we in Schagen hebben doorgebracht. Ook een dag dat de ‘Broeder’ weer eens zijn opwachting mocht maken. De vervanger van Jan in de Zak als tulband drager. Dit keer met rozijnen. Of zouden het krenten kunnen zijn” De krenten die uit de pap zijn gevist.
Het gaat vandaag hoegenaamd nergens over. Niet dat het mij spijt. Het geeft simpelweg iets weer. Een dag verloren laten gaan door niets te doen. Hooguit te verdwalen in berichten van de krant. Een stukje Ushi te aanschouwen. Om te zien hoe Wendy van Dijk zich achter allerlei typetjes kan verschuilen. Zich uitleeft tot het ‘Moment suprême’ zich onontkoombaar aandient. Het masker van haar gelaat scheurt. Zich ook nog verexcuseert. Beeldbuisvermaak. Waar ik eigenlijk niet zo goed mee uit de voeten kan. Linda de Mol en Jack Spijkerman als presentatoren. Teamleiders met enkelvoudige secondanten. Maar niet voordat ook Ron Brandsteder is ontdaan van zijn mottenballen. Ook daar bekende Nederlanders hun opwachting hebben gemaakt in het eeuwig te herhalen spelletje ‘Wie van de drie”‘
Wie ben ik dat ik mijn klaagzang aan het web mag toevertrouwen” Wik de zeikerd misschien”!