VViO / Gaby Breuer

En zij kwamen. Schelden. De deurbel plingplongde. Nu weet ik niet of schelden in dit verband de lading dekt, want waar voorheen een deurbel schelde, is het plingplong er met dit schelden vandoor gegaan. En wachtten even af. Juist door het even afwachten viel mijn blik op haar folder. Het stuk proza wat de hand van de Heer weet te verkondigen. Of beter gezegd het woord van de Heer in haar hand. Geen deur te ver. Geen toren te hoog. Het licht wat kan schijnen. De toren die ons wacht. De Wachttoren. En als je dit wat versneld naar voor brengt zou het zomaar een wachttoorn kunnen worden. Een vervloeking die er niet om liegt. Getweeën staan zij daar. Beiden in het bruin. Een verlate herfst dan wel een vervroegd voorjaar aankondigend. Correct, daar valt niets op af te dingen. Maar met het openen van de deur valt ook God in huis. Althans, doet een poging. Ik bedank. En wens ook hen een prettige dag. Hoe vaak gaan deze gedreven mensen door met het verkondigen van dat woord. En hoe weten zij zich weer gesteund in dat moment van samen zijn. In die Koninkrijkszaal. Waar juist zij getuigen zijn. Wat hen bindt. De overtuiging.
‘Nosokomos’, opgericht in 1900, was de eerste beroepsorganisatie voor de verpleging in Nederland. Bijna een eeuw na het ontstaan van Nosokomos plaatst psychiatrisch verpleegkundige Gaby Breuer op 18 november 1988 een advertentie in de Volkskrant. De dag dat de advertentie de krant haalt, staat Gaby’s telefoon roodgloeiend: de Witte Woede is een feit. Gaby’s advertentie raakt bij duizenden beroepsgenoten de juiste, gevoelige snaar. Enkele dagen later bestond de actiegroep VViO (Verpleegkundigen en Verzorgenden in Opstand). Het lukte de VViO om zesduizend verpleegkundigen en verzorgenden op de been te krijgen. De VViO was de lont in het kruitvat; ze eiste vijf procent loonsverhoging en kreeg een groot deel van verplegend Nederland in actie.
Het was 26 oktober. 1991. En er was wederom actie. Omtrent het werken. In de zorg. Flyers werden uitgedeeld. Er werd geroepen. Er waren kraampjes waar mensen het één dan wel het ander konden uitkramen. En de wereld was beperkt in beweging. Men dacht na. Over zaken die eenieder betroffen. Waarbij belangen werden afgewogen. Overwogen. Want ook toen moest er gezorgd worden. Men kon niet alle bezorgdheid van toen in een keer weg halen. Dus kwamen er beleidsmakers. Werden beleidsvergaderingen belegd. Pleidooien gehouden. Uitgangspunten geformuleerd. Voorbereidingen gepleegd omtrent overleg. Werd er structureel gehandeld en onwaarschijnlijk onderhandeld. Kwamen substantiële verschillen aan de orde. Waren problemen nog gewoon problemen. En werden deze niet eufemistisch uitdagingen genoemd. Werden de beestjes nog gewoon bij hun naam genoemd. Verschool men zich nog niet achter een grote mate van ‘wolligheid’. Maar werd wel degelijk over de hoofden van de anderen geregeerd.
Hetgeen heden ten dage nog steeds niet is uitgebannen. Want het moment dat de ander in een andere positie komt te verkeren, is ook het grote moment aangebroken. De buit binnen te gaan halen. En waar het dak in vlagen van regen, storm en wind wacht op de pannen, gaat de ‘Balkenendenorm’ teloor. Niet direct meer van Maatschappelijk belang, niet meer het uitdragen van fatsoen, normen dan wel waarden, krijgt hij het zomaar voor elkaar. Werken bij (Moret, maar die is weg) Ernst & Young. Tegen een beginsalaris van vier ton, voor een vierdaagse werkweek. 400.000 euro op jaarbasis. Naast het hoogleraarschap dat JP ook nog uitoefent. En dat dit plaatsvindt op 1 april behoeft geenszins op een grap te wijzen. Waar Bos als partner zijn gedeeltelijke gezinstaak doorbrengt, werkt hij voor dat andere deel als partner bij KPMG. Wacht Mark op termijn een baantje bij PricewaterhouseCoopers of misschien wel bij Deloitte (zonder Touché). Want het gaf alleen maar verwarring.
En wat doet de burger” De burger haalt de schouders op. Ziet de maand steeds langer, de verdienste steeds roder worden. Steeds eerder houdt de maand reeds op. En het gaat allemaal zo sluipend. Vier cent, een ‘dubbeltje’, een ‘kwartje’, een paar euro, tientallen euro’s en opeens is daar die aankondiging: ‘u heeft saldotekort.’ Of ‘pas op: geld lenen kost geld.’ Of opeens word je pas geblokkeerd. Komt er geen flap meer uit de tap. Laat je de spullen, met een hoogrood gezicht, achter op de toonbank bij de kassa. En neem je je voor voorlopig daar niet meer naar binnen te gaan.
Dan kan het een uitkomst wezen. Je komt nog eens buiten en je kunt mogelijk een dialoog aangaan. Omtrent leven. Omtrent een leven met God. Omtrent een beleven op zondag. In die Koninkrijkszaal. Met geloofsgenoten. Weer eens wat anders dan groepsgenoten echtgenoten of wat dan ook voor genoten. Noten desnoods. Niet alleen op jouw zang. Zanggenoten dan maar.
Alsof er niet voldoende kommer in de wereld is. Vandaag dan maar een beetje kwel. En als VViO achterhaald is door Nu ’91, zou ik willen gaan pleiten voor BiO. Burgers in Opstand. Tegen de uitverkoop waar Rutte, dankzij B,B & R weer orde op zaken tracht te stellen. De winsten nemen schrikbarend toe: de banken maken zich klaar voor een nieuwe ronde. Van overheidsbemoeienis. Want stel je nu eens voor dat zij dit allemaal zelf zouden moeten doen. Dan kunnen KPMG, Deloitte, Ernst & Young en dat andere bedrijf hun huidige medewerkers niet langer tegemoet komen. Dan vliegen ook zij de laan uit. Vliegen de medewerkers van het UWV de laan uit. En als dat gebeurt…
is het zomaar weer woensdag geworden!