Waar zijn…

Waar waren wij gisteren” Waar zijn wij vandaag” Waar vertoeven wij morgen” Het blijft, hoe dan ook, een uitdaging. Niet alleen de vraag, maar meer in het besef dat wij waar zijn. Waar zijn. Een plaats, een plek, dan wel de kwestie van een waar zijn. Wat dan weer andere associaties oproept. Het zijn vaak die associaties, die mensen en hun zijn weten te beinvloeden. Daar ontkom je gewoonweg niet aan. Tenminste, ik ontkom daar niet aan. Neem nu, bijvoorbeeld, vandaag. Wij vertoefden dit keer bij Harry en Wikje. Een naamgenote, waarbij de naam Wik vandaag, veelvuldig naar voren kwam. Simpelweg omdat wij bij dat eerder genoemde stel verkeerden. En het opvallende deed zich, wederom, voor. Een gat van dertien jaar werd in een enkel moment overbrugd. In die zin dat, wanneer de beleving op gisteren is gericht, het vandaag weer gisteren was. De tijd in grote lijnen werd overbrugd, wetenswaardigheden werden uitgewisseld, en het beleven van kinderen die groter zijn gegroeid uitgebreid de revue passeerden. De verschillende gezondheden een blik op het verleden met een oog voor vandaag, niet verder gingen dan tot vandaag. De toekomst een ander iets is dan waar, in dat recente verleden, bij stil werd gestaan. Toen werk, opvoeding, verantwoordelijkheden een andere invulling naar voren bracht, de tol die in zekere zin betaald moest worden, door de verschillende tollenaren in ontvangst werd genomen. Het werken in een team, in een organisatie, de frustraties die dit niet alleen opriep maar ook met zich meebracht, de keuzes die toen belangrijk werden geacht en het ongekende van die veranderde situatie, het uitgewerkt zijn en de tijd welke van een andere invulling wordt voorzien. Dit keer niet alleen ogenschijnlijk; dit keer in het vergelijk van onze ouders, het sappelen wat voor een belangrijk deel hun leven heeft gekenmerkt en de lusten en minder de lasten die zich nu, bij ons, voordoen.
En dan een ander bericht. Van Marlies. Een bericht van mij dat zij, op de een of andere wijze, aan haar bericht weet te koppelen. Iets over verwachting. Het kloppen van een hart en de hoop die wordt uitgesproken. Haar leven tot een aantal weken terug. Toen het er anders uitzag als dat het er momenteel uitziet. En ook dan val ik stil. Zoals ik momenteel weer stilval. Sorry, maar laat de nacht maar komen. Ik trek me terug in mijn veilige hol. En laat de woorden van gisteren een eigen koers bepalen. Niet omdat maar juist door dat!