warboel
Chaos. Chaos in de zin van het één vliegt door mijn geest en het andere weet het één te achterhalen.
Twee of drie sporen tegelijk en daar ergens tussen in ben ik.
Kijk om me heen en weet de prikkels ternauwernood te achterhalen.
Ik zoek niet eens; ik kom ze tegen. En dat doet wat, met mij.
Maar wat het precies doet…
Twee of drie sporen tegelijk en daar ergens tussen in ben ik.
Kijk om me heen en weet de prikkels ternauwernood te achterhalen.
Ik zoek niet eens; ik kom ze tegen. En dat doet wat, met mij.
Maar wat het precies doet…
Ik ben gelukkig! Op mijn manier en geniet hiervan. Het andere moment is daar een gevoel van een zekere droefenis terwijl daar, ogenschijnlijk, geen enkele aanleiding voor bestaat. Want ik heb nog steeds de kans op ontmoetingen.
Die zich dan ook voordoen. Onvoorspelbare ontmoetingen en de samenloop die zich daarbij voordoet.
Met Thomas bijvoorbeeld. Thomas die weigert zich door mij te laten vastleggen. En waar ik graag aan zijn verzoek voldoe. Geen foto van Thomas dus. Wel van zijn omstandigheden. Of wat ik als een symbool van Thomas zie.
Maar zijn wijsheden neem ik gretig tot me.
Zoals ik ook de woorden van Ellen en Marlies tot mij heb genomen. Van hen die reageren.
Die zich dan ook voordoen. Onvoorspelbare ontmoetingen en de samenloop die zich daarbij voordoet.
Met Thomas bijvoorbeeld. Thomas die weigert zich door mij te laten vastleggen. En waar ik graag aan zijn verzoek voldoe. Geen foto van Thomas dus. Wel van zijn omstandigheden. Of wat ik als een symbool van Thomas zie.
Maar zijn wijsheden neem ik gretig tot me.
Zoals ik ook de woorden van Ellen en Marlies tot mij heb genomen. Van hen die reageren.
Dan wil ik wel de namen noemen: Trudy, Arthur en Tanja. Het zijn hun vruchten die ik pluk.
Want als vruchten eet ik hun woorden. Alsof ze mij overeind weten te houden. In mijn huidig zijn.
Als regendruppels die momenteel uit de hemel kletteren. Mijn mond wagenwijd open om die smaak te proeven.
De jagende wolken die de verandering aankondigden. De grijze vaart waarmee zij door het luchtruim kruisen.
En een verademing aankondigen. De tranen die ik binnenhoud.
Want dat ik de dingen ietwat anders had voorgesteld… Een amen is hierbij gepast. Het zij zo!
Want als vruchten eet ik hun woorden. Alsof ze mij overeind weten te houden. In mijn huidig zijn.
Als regendruppels die momenteel uit de hemel kletteren. Mijn mond wagenwijd open om die smaak te proeven.
De jagende wolken die de verandering aankondigden. De grijze vaart waarmee zij door het luchtruim kruisen.
En een verademing aankondigen. De tranen die ik binnenhoud.
Want dat ik de dingen ietwat anders had voorgesteld… Een amen is hierbij gepast. Het zij zo!
Een mens komt tot een zeker zijn vanuit de elementen die hem of haar worden voorgehouden. De keuzes die ik maak en de verwachtingen die ik daarbij koester. Ook daarin speelt een zekere hoop een rol. Dat het mogelijk zo kan zijn… wat heb ik dan te zeiken. Waar zou ik dan over moeten klagen. Of mij druk over dienen te maken. Veelal gaan de dingen zoals ze gaan.
En komt het woord loslaten nog steeds wat moeizaam over mijn lippen. Zie ik beren die een ander niet ziet. Komen mijn levenslessen mogelijk in een heel ander daglicht te staan. En laat ik graag een wolkje langs de zon heen schuiven. Klaart het in mijn ogen alweer op, als het grijs een tint verschiet.
En laat ik nu het nu en denk dan speels weer aan een straks.
Dat hoekje waar wij een jaar geleden op hadden gehoopt.
Om dan weer terug te kunnen kijken. Naar wat de afgelopen tijd gebracht heeft.
En komt het woord loslaten nog steeds wat moeizaam over mijn lippen. Zie ik beren die een ander niet ziet. Komen mijn levenslessen mogelijk in een heel ander daglicht te staan. En laat ik graag een wolkje langs de zon heen schuiven. Klaart het in mijn ogen alweer op, als het grijs een tint verschiet.
En laat ik nu het nu en denk dan speels weer aan een straks.
Dat hoekje waar wij een jaar geleden op hadden gehoopt.
Om dan weer terug te kunnen kijken. Naar wat de afgelopen tijd gebracht heeft.
Die blik terug. En daarbij mijn verwarring die ik, juist op deze wijze, probeer te delen.
Ik schrijf het naar de ander toe en daardoor van mij af. Tenminste, met die illusie wandel ik door.
Met die gedachten probeer ik zaken te plaatsen en verdring ik een deel van dat mens zijn.
Mijn mens zijn als mens van alledag. Want dit te zeggen is één ding dit te ervaren een ander.
Ik schrijf het naar de ander toe en daardoor van mij af. Tenminste, met die illusie wandel ik door.
Met die gedachten probeer ik zaken te plaatsen en verdring ik een deel van dat mens zijn.
Mijn mens zijn als mens van alledag. Want dit te zeggen is één ding dit te ervaren een ander.
Het is niet direct een ‘ik doe wat ik doe’ met in mijn achterhoofd die andere woorden van Astrid Nijgh.
Maar toch zingen ze ergens. Want ik vraag me tegelijkertijd ook weer af. Het is als een jojo.
En geregeld ook een diabolo. Het juichende draad wat mij toch weer heen en weer weet te zwiepen.
Los van alles en weten dat de draad daar ergens onder mij vertoeft.
Als dat vangnet. Overgeven aan de handen en de zekerheid van de ander.
De niet nader genoemde. De vanzelfsprekende. Ria.
Maar toch zingen ze ergens. Want ik vraag me tegelijkertijd ook weer af. Het is als een jojo.
En geregeld ook een diabolo. Het juichende draad wat mij toch weer heen en weer weet te zwiepen.
Los van alles en weten dat de draad daar ergens onder mij vertoeft.
Als dat vangnet. Overgeven aan de handen en de zekerheid van de ander.
De niet nader genoemde. De vanzelfsprekende. Ria.
Die ruimte biedt. Die mij juist de mogelijkheid biedt te zijn wie ik ben.
Al weet ik zelf niet goed wat daarvan te denken.
Omdat ik wel delen van mezelf ken maar mezelf eigenlijk niet ken.
Ook nog steeds van mezelf sta te kijken. Juist door de omstandigheid.
Of door omstandigheden. Omstandig heden.
Al weet ik zelf niet goed wat daarvan te denken.
Omdat ik wel delen van mezelf ken maar mezelf eigenlijk niet ken.
Ook nog steeds van mezelf sta te kijken. Juist door de omstandigheid.
Of door omstandigheden. Omstandig heden.
Lastig af en toe. Want dan verwar ik weer bepaalde voornemens met uitspraken die ik ooit heb gedaan.
En betrap me regelmatig op het gebruik van de woorden: ‘dat weet ik niet.’
En dat maakt het nog een keer zo lastig.
Is het een gebrek aan interesse, een minder bij de zaken betrokken zijn of een poging om juist
dat carpe diem van een inhoud te voorzien”
En betrap me regelmatig op het gebruik van de woorden: ‘dat weet ik niet.’
En dat maakt het nog een keer zo lastig.
Is het een gebrek aan interesse, een minder bij de zaken betrokken zijn of een poging om juist
dat carpe diem van een inhoud te voorzien”
Ooit schreef ik een stuk. De titel was: ‘Vooruit, een terugblik.’
Toen ik het terug las kwamen de woorden die daarin stonden me vaag bekend voor.
Tot ik mijn naam aan het eind van dat stuk vond. Als een buitenstaander mijn eigen binnenste las.
En een stukje van mezelf kon gaan plaatsen. Zoals ik allerlei andere stukjes dien te plaatsen.
Mogelijk dat ook die stoel van deze week daar een rol in is gaan spelen.
Want het is een stoel die aan het denken zet. En dan kun je er ook nog op gaan zitten!
Toen ik het terug las kwamen de woorden die daarin stonden me vaag bekend voor.
Tot ik mijn naam aan het eind van dat stuk vond. Als een buitenstaander mijn eigen binnenste las.
En een stukje van mezelf kon gaan plaatsen. Zoals ik allerlei andere stukjes dien te plaatsen.
Mogelijk dat ook die stoel van deze week daar een rol in is gaan spelen.
Want het is een stoel die aan het denken zet. En dan kun je er ook nog op gaan zitten!
Na chaos komt ordening. Wijze woorden.
Gelukkig door een ander bedacht zodat ik er geen patent op hoef aan te vragen.
Alsof ik dat van plan was…
Nu vrijdag is er een re”nie. Een gezellige bijeenkomst van mensen die elkaar van vroeger kennen.
Vanwege een honderdjarig bestaan. Duin & Bosch & Dijk & Duin en de Parnassia Bavogroep en de niet gehaalde naamsverandering van de Stolpen. Toen de Reflex nog een blad was voor de toenmalige medewerkers.
Toen het nog een dorp was. Met tweederangs ambtenaren.
Een Provinciaal Ziekenhuis. Waar in financieel opzicht met twee maten gemeten werd.
Toen er een bezetting plaatsvond.
Van Fochteloo. Want daar werkten eersterangs ambtenaren.
Van het PWN. En de medewerkers van Duin & Bosch demonstreerden in het Provinciehuis.
En nu ben ik, in zekere zin, ambtenaar dan wel trendvolger. Verkeer nog steeds bij het ABP.
Maar ook die naam is veranderd. Zoals alles aan verandering onderhevig is.
Gelukkig door een ander bedacht zodat ik er geen patent op hoef aan te vragen.
Alsof ik dat van plan was…
Nu vrijdag is er een re”nie. Een gezellige bijeenkomst van mensen die elkaar van vroeger kennen.
Vanwege een honderdjarig bestaan. Duin & Bosch & Dijk & Duin en de Parnassia Bavogroep en de niet gehaalde naamsverandering van de Stolpen. Toen de Reflex nog een blad was voor de toenmalige medewerkers.
Toen het nog een dorp was. Met tweederangs ambtenaren.
Een Provinciaal Ziekenhuis. Waar in financieel opzicht met twee maten gemeten werd.
Toen er een bezetting plaatsvond.
Van Fochteloo. Want daar werkten eersterangs ambtenaren.
Van het PWN. En de medewerkers van Duin & Bosch demonstreerden in het Provinciehuis.
En nu ben ik, in zekere zin, ambtenaar dan wel trendvolger. Verkeer nog steeds bij het ABP.
Maar ook die naam is veranderd. Zoals alles aan verandering onderhevig is.
Vandaar ook dat ik voor vandaag besluit met de woorden van
Lucebert: van teveel spektakel wankel je allicht.
Het geeft wel weer waarmee ik worstel…
Lucebert: van teveel spektakel wankel je allicht.
Het geeft wel weer waarmee ik worstel…
ELEMENTEN
van een gelukkig
leven
zijn in deze
korte zin
reeds
weer
gegeven.
Dag!
Zintuiglijke prikkels,
het uitzuigen van het merg des levens (dead poet society) carpe diem.
Lees of hoor wel eens van schrijvers die na gedane vinding van dat wat ze inspireert een periode van waar kluizenaarschap opvolgt om alle inspiratie te vormen tot wat een boek moet gaan worden.
Ze zich volledig afsluiten.
als ware een op- en ontlading.
in- en uit- in- en uit ademen.
Jij kan nog vele fysiologische processen voor ogen zien die eigenlijk op het zelfde neer komen. En toch weet je telkens weer de chaos de baaz te zijn. tenminste dat vind ik als buitenstaander wetende dat juist dat proces uit louter onzekerheden bestaat.
Het is namelijk nieuw wat gecreert wordt. Geen bewegwijzering, wellicht wel voorbeelden van hoe je het wel en niet wil doen.
Wat verstandig dan wel onverstandig is.
Wat je slenterbestemming van deze dag moge wezen.
Dan wel de drukte of de stilte
dan wel de grilligheid van de mens in gedaanten die niet vast te leggen zijn. of wel de natuur die we zulk macht en kracht toedichten dat ze groter is en zal zijn dan wij bevatten kunnen.
Het inderdaad niet te weten. Want we kunnen slechts filosoferen over hoe wij denken en wat we zien.
Sprak ooit een oogarts die verhaalde over het zien. Prima ogen, maar door onvoldoende kegels in 1 kwadrant te vergelijken hoe een vierbaans weg tot een tweebaans versmalt. Het romantische van kijken teruggebracht tot louter informatie verwerking en de mogelijke beperkingen daarvan.
Hoop je te zien morgen bij D&B.
Er is ook een informeel samenzijn vanaf 17.00 bij je raadt het…
Cafe Borst.
Ach, Wik…
dat afwisselende gevoel van blijdschap en verdriet .. hoort bij de "overgang".
Een andere weliswaar, dan daar waar vrouwen van mijn leeftijd hormonaal doorheen gaan.. Maar een Overgang non the less.. Een voelbare verandering zodat je in een andere toestand komt, en een nieuwe aansluiting, een nieuw begin kan maken. Een toestand van voorbijgaan, van "genezen".
Voel me diep geraakt dat je het vruchten noemt, die je plukt.
Omdat je "overgang" er een is, waar anderen ervaring in hebben. Dat gevoel herkennen. Je daar O, zo graag een hart bij onder de riem willen steken.. Omdat ze de chaos in pijn en vreugde, waardevol en waardeloos, macht en onmacht, zo krachtig door jou omschreven, zo herbeleven en je willen besparen.
Terwijl we net zo goed weten dat net als bij de fasen van rouw.. de hele gifbeker door je opgedronken zal moeten worden.
Het is goed dat je weet dat je er niet alleen voor staat. Dat er begrip is, liefde en weten.
Je schrijft echt Toe. .. want het maakt emoties en herkenning los.. Ook van je Af.. want schrijven doet verwerken..
Op deze manier schrijven zelf delen.. En wat je deelt, wordt minder zwaar.
Vergat gisteren, door de stukjes van je dochters, de enorme kracht van Ria te benoemen.
Wat een tijger is dat! Wat een vermogen in loslaten! Wat een geweldige capaciteit om niet te gaan betuttelen en overbezorgd in te gaan pakken…
Niet te gaan verstikken maar vrijlaten.
Dat moet energie, geestkracht en veerkracht kosten…
De durf om haar angst opzij te zetten om jou ruimte te geven..En heel veel genegenheid.
Gedemonstreerd in het Provinciehuis… Lang.. heel lang geleden..
Toen een stem nog leek te tellen
Of invloed zou hebben
Lang geleden
Toen chaos nog een weg Vooruit leek.
Het geordende leven vecht tegen chaos.
"Als mensen weten we dat de identiteit die wij aannemen gebaseerd is
op een poging om de chaos te ordenen. We doen iets omdat wij denken
dat het beter is dan iets anders, we maken bewuste en onbewuste keuzes, om de chaos te ontlopen. Maar chaos is slechts een andere vorm van ordening. De illusie van onze dagelijkse wereld is een projectie van een multidimensionale werkelijkheid, waarin alles waar is en alles mogelijk is wat bedacht kan worden en wat nog niet bedacht is."
De reunie zal niet al teveel spektakel met zich meebrengen, ben ik bang voor.. (Het "programma" gezien….)
100 jaar wordt niet als de 75 jaar gevierd.
Iets van een borrel heb ik niet zien noemen.. Dus "wankelen" wordt het zeker niet!
Maar uit een ver verleden, weet ik dat de "echte" Duin en Bosch-ers, daar wel een oplossing voor wisten te vinden.
Robert-Jan had al een idee… al ben ik bang dat men bij Borst in rouw is en een andere uitbating wellicht meer geschikt (“)
Voor mij is het al een viering dat we elkaar zien.
Aan die blijdschap kan geen enkel programma afbreuk doen.
Een kluizenaar als gangmaker…
Een contradictio in terminus”!
Borst…”! Rouw & Trouw…
Maar ook daar gaat het leven door!
Doodnormaal zou ik bijna willen zeggen…
Jee Wik!!!
Kijk je Thomas niet vaak aan..vanuit je ooghoeken, het hoofd iets naar beneden gericht, een sjekkie draaiend (of rook je niet meer” Dacht een verleden tijd te lezen in een ander verhaal, maar twijfel), ondanks je respect, zonder iets te zeggen en zonder het echt te moeten willen..met een glimlach en een blik: ‘echt niet”‘.
En jij die het vertrouwen hebt om die ruimte en mogelijkheden te nemen danwel te ontvangen.
Wat fijn dat je gelukkig bent, is meer dan tevreden in mijn gevoel, een stapje verder misschien.
Wat fijn dat met zo’n warboel, zo’n chaos gesproken wordt over gelukkig zijn. Veel voorkomend is toch dat chaos als negatief wordt gezien, vooral op het moment zelf. Gezien chaos altijd afgewisseld wordt met orde, komt het besef vaak aan het eind van de chaos, wanneer de orde in zicht is en de contrasten aanwezig.
Hoe ruim je het beste een kamer op, werkelijk van boven naar beneden of van beneden naar boven, voor naar achter of van achter naar voor en natuurlijk ook van links naar rechts of van rechts naar links”
Door alles op de grond te smijten, breekbare producten wanordelijk ertussen leggen, en dan….Ja, inderdaad, van die chaos orde maken. Daarbij moet er wel wat weggegooid worden, of verkocht. Andere dingen ‘moeten’ naar een andere kamer overgebracht. Sommige zullen als bijzonder worden aanschouwd en worden in het zicht geplaatst. Sommig wederzien doet pijn, de herinnering, weggestopt. Vraag: wat doe ik daar nu mee” Stop ik het terug, gooi ik het weg of ga ik er iets mee doen. Andere kunnen een gevoel van heimwee teweeg brengen. Wil dat zeggen dat je nu niet thuis bent”
Zo kan de kamer in “”n dag opgeruimd zijn, maar in het hoofd…..”
Ben benieuwd welke ontmoetingen er gaan plaatshebben tussen jou en aanwezigen bij de reunie. Van weinig betekenis tot een warm weerzien.
Van te veel spektakel wankel je allicht. Elke keer als ik die woorden las gebeurde er iets. Het raakte me, voelde me misschien wel aangesproken. Leuk om ze weer te lezen.