Wat gedachten…

Strapatsen of krawatzen. Soms simpelweg een kwestie van smaak. Of van niet goed horen, dan wel niet goed willen horen. Soms ligt de klemtoon veel verder weg dan men op voorhand zou kunnen vermoeden. Is het slechts een kwestie van smaak dan wel van intellect om hetgeen naar voren wordt gebracht, onder de aandacht van de ander te kunnen gaan brengen. Blijkt het uiteindelijk anders bedoeld te zijn geweest dan dat de nietsvermoedende luisteraar had opgemerkt. Politici hebben daar in de regel een handje van en waar een voorbeeld zich aandient, is er sprake van een volgen. Wanneer daarnaast de hulp wordt ingeroepen van camera’s om een gevoel van veiligheid te bewerkstelligen, dient er niet gezeurd te worden over smaken als privacy. Nu weet ik niet direct of privacy wel een smaak is, maar wanneer anderen aanstoot nemen aan datgene wat wordt onthuld, kan er sprake zijn van die eerder genoemde smaak. Wat bij de een net past onder de beugel van een flesje bier, kan de ander zweren bij een kroonkurk. Of eenvoudigweg een blikken dopje. Of gewoon een stop d’r op. Dat kan allemaal, maar of dat ook iets uithaalt blijft de vraag. Doe maar gewoon en als je dat gewoon doet loop je de kans dat dat eigenlijk niet de bedoeling is. Dat er iets anders van je werd verwacht dan dat je hebt laten zien. En wanneer je je dan buiten de lijnen begeeft, kun je voor smaakmaker worden uitgemaakt. Of kunstenaar desnoods. Of, en daar is veelal sprake van iemand die de regels overtreedt. De poppen aan het dansen en voor je het goed en wel beseft heb je een bekeuring aan je broek. Of wordt je gekort. Grijpt een overheidsinstelling in aan de hand van gegevens van een andere overheidsinstelling. Simpelweg doordat je in bepaald systemen een nummer bent dat gevolgd kan worden: het bekende BurgerServiceNummer, BSN. Orwell schreef er vroegtijdig over en tegenwoordig maakt niemand zich daar nog druk om. Cameratoezicht, blauw op straat, app’s die ervoor zorgen dat wanneer sprake is van verdachte zaken er direct kan worden gealarmeerd. Het activeren van een burgerwacht, waar voorheen burgerplicht een bepaalde mate van sociale bewogenheid vertegenwoordigde. Medeleven wat zichtbaar werd getoond, door een vlag halfstok te hangen wanneer een buurtgenoot zijn of haar laatste adem had uitgeblazen. Een vijftigjarige die bezoek kreeg van Abraham dan wel Sara. Medeleven dat fysiek werd getoond, tegenwoordig niet veel meer dan een berichtje op een mobielapparaat. Ik ben nog van de kaarten, terwijl de postzegels duurder en duurder worden. Post NL er alles aan doet om de steeds kleinere schare van verzamelaars een volgend poot uit te rukken. Mooier Nederland dat zich iedere keer opnieuw laat uitvinden om op die manier een volgende schare van potentiele verzamelaars aan te kunnen gaan boren. Want spreken is niet meer van belang. Zwijgen doet het beter en wie van zich laat horen doet de werkelijkheid geweld aan. En ik doe nog steeds mee. Ik blijf hooguit wat selectiever aan de kant staan. Neem Boutzen voor lief, heb oog voor van der Elsken en weet dat Fiep Westendorp ooit… Pluk van de Pettenflat, Annie MG en van Rinus Rups van Richard Scarry. Andere tijden, andere verlangens, andere wensen en andere gedachten. Dat zijn mijn gedachten op dit moment en morgen…