wat" r" Water!

Leuke dingen doen. Een opdracht. Een suggestie.
Een mogelijkheid om dagen te gaan vullen. Voor de verandering.
Van de zaken gaan genieten. Zoals aan de opdracht van Erik werken. Of de ruimte nemen om daar weer
een eigen invulling aan te gaan geven. Zoals mijn interpretaties vanuit het verleden weleens te wensen
overlieten. Ik het ook niet altijd aan de ander overliet. Of overlaat indien het de huidige tijd betreft.
Met kalmte streven naar een vorm van onverschilligheid.
Of leuk zeggen dat je ’t niet doet.
Kan dit ook op een aardige dan wel prettige manier”!
Door bijvoorbeeld te gaan dingen. Mee te gaan dingen. Trachten zaken te verwerven.
Er naar streven zaken naar eigen hand te zetten. Doen door dingen te verrichten. Maar…

Voor mijn doen ben ik niet in mijn gewone doen. Ik kan me voorstellen dat ik door van doen te hebben
met dingen aangeef ook JU nodig te hebben. Als criticasters. Als medelezers. Als medereizigers desnoods.
Als tijdgenoten. En, waar mogelijk, een lotgenootschap. Maar aan dit laatste hoeft niet al te veel waarde
te worden gehecht. Zoals mogelijk aan vandaag niet zoveel waarde gehecht hoeft te worden.
Want het was opstaan, koffie, weggaan, terugkomen, een boodschap doen, een bekende tegenkomen,
een gesprekje hebben, thuiskomen, dag nalopen, eten, lekker even de stramme leden strekken en nu
weer wat bij elkaar harken. Maar water staat ergens ook op het programma.
Als opdracht voor de afsluiting van de cursus van Artiance.
En dat thema laat zich mogelijk als volgt lezen:

WATER.

Lucht stijgt warm
omhoog
land dampt,
hijgt na
bezweet
op adem komend
loopt
de mens

verhit
op zoek
naar water dat
onder zijn
voeten
wegen vindt;

verscholen
in het duister
leven schenkt
leven onthoudt
als de keten
van het leven
door de ratio
van de mens

kanalen bepalend
zoekend, gravend
verder graaft
een leven zoek.

Water. Voor zo’n zeventig procent de massa van de mens bepalend. Daarin opgeloste stoffen,
eiwitcomponenten, oplossingen, verdunningen, variabelen, driekwartmaten desnoods indien
de bubbels in dit geheel worden meegenomen. Want als het water door het putje weg zou
vloeien wat voor velletjes blijven dan op het rooster achter” Wordt het niet veel meer dan een
vel als vroeger op de melk achterbleef” Wat zich, door het omhoog te tillen, als een paraplu
weet op te vouwen” Een vel waarbij de vraag naar de oorsprong verdwenen is.
Als iets wat naamloos ten onder gaat.
Gelijk de foto’s bij dit verhaal. Wat eigenlijk ook een beetje een klein roemloos einde kent.
Gelijk de koffie ooit in Yerseke. Toen was het met name Zeeland’s Roem. De trots van Yerseke.
Niet alleen oesters maar meer nog mosselen. In het zuur. Waar Balkenende aan refereerde.
Ten tijde van het herstel van het dak. Dit te doen als het buiten droog was.
En daarna het zoet wat hij ons wist voor te houden. En dan nu nog steeds het zuur. Als blijk van deugd.
Misschien omdat de mensheid in zekere zin dient te leiden. Zoals een leider lijdt.
En geen leider dit ook doet. Niet zo erg als dat een lijder lijdt.
Maar dat getuigt weer van een geheel andere invalshoek. Die op dit moment buiten beschouwing blijft.
Want het water watert weinig andere kanten op. Gelijk die steen die ooit verlegd werd.
Van niet eens zo lang geleden. Leiden, leed, geleden…