Wauwel, Krauwel & IRIS. De ontmoeting.

Leven is 1 aan1schakeling van keuzes maken. Geregeld bewust, maar nog veel vaker door samenlopen van omstandigheden. Waarbij ik bewust het woord onbewust niet gebruik. Gelijk het woord toeval. De samenloop in de relatie tot die aaneenschakeling van keuzes, lijkt mij, voor deze dag, meer dan voldoende. Een Bijzonder doodgewone vrijdag in Amsterdam doorgebracht waarbij niets leek voorbestemd. Waarbij de loop van het samenlopen de deelfactor blijkt en juist door dit delen het geheel weer meer blijkt te zijn dan de veronderstelde som der delen. Nu is dat op zich niet zo Bijzonder, gezien het feit (juist door die keuze!) dat het duo Wauwel en Krauwel in het kader van die gedeelde achtergrond, geheel aan elkaar gewaagd zijn. Hetgeen dan weer vermoedens laat rijzen die doen denken aan de balkonscene van een tweetal heren in de Muppetshow…

‘Life is a carnival’ en indien de ‘Kicks’ doen denken aan de ‘Route 66’ is ook de leeftijd dit keer bepaaldelijk niet bepalend. Wat maakt het immers uit dat de Bloemgracht, de Willemsstraat dan wel de Tuinstraat deel uitmaken van de Jordaan en dat ‘de 9 straatjes’ verscholen gaan onder een andere naam, dat de lucht dit keer stralend blauw blijft en dat mensen, vervreemd van de zon, zich de stralen uitbundig eigen maken. Vervreemd en vervreemding, het lijkt vandaag wat in elkaar over te lopen. Het koesteren in dit uitdagende licht en de bescherming die zalven kunnen gaan bieden. De beschermingsfactor die het licht niet laat doordringen en gelijktijdig het voorjaar dat dit keer er alles aan doet om tot verkilde botten door te dringen. De inspiratie blijkt zich dit keerweer op straat te bevinden…
De Prael. Ooit een project om mensen met een psychiatrische achtergrond weer aan een activiteit te helpen. De noemer rehabiliteren dan wel resocialiseren om maatschappelijk te kunnen integreren, achterhaald door de huidige omstandigheden in de GGZ. Simpelweg om met steeds minder meer te gaan doen. Bezuinigen blijkt dan een woord te zijn wat ooit geopende deuren momenteel weer weet te dichten. Waarbij die toch al kwetsbare mens, niet alleen op de tocht, maar ook nog eens in de kou komt te staan. Want aan gekken valt nu eenmaal veel minder eer te behalen dan aan een mens dat een been breekt, zijn hand bezeert dan wel kanker heeft. Welk lot wacht het wezen dat straks niet in DSM V wordt genoemd” Komt dan de spreuk van Simon Carmiggelt tot leven”! Ooit een normaal mens ontmoet” En beviel het” Worden we dan ineens allemaal gek” Of allemaal normaal” Ook dit keer vrees ik, met grote vreze!

Majoor Bosshardt ontmoet. Weliswaar gegoten, maar dit gietsel deed mij denken aan het badwater dat zij ooit over de rug van Herman Brood liet stromen. Beiden dood. En toch weer levend gehouden door al diegenen die hen weer wisten te overleven. Wetenschappers voorspellen dat op termijn de eerste 135-jarige het levenslicht zal aanschouwen. Men gaat gelukkig op dit moment nog niet zo ver om de mogelijke uitverkorene te benoemen. Aan te wijzen desnoods. Vaak blijkt achteraf dat dit toch in een voorspelling naar voren kwam. Nog vaker blijkt dat vormen van illusies er alles aan doen om er toe te doen. En omdat het dan zo toegaat…
Een hoek, een gracht, verkeer, een tram of wat en op de achtergrond de Westertoren. Wij zaten daar en even liet ik mijn gedachten gaan. Wat woorden speelden door mijn hoofd: een voet, een oude en die gedachten. Iemand die stond. Maar zij ging zitten. Bestelde speciale koffie, vroeg hierbij een glas water, smeerde wat en ging zitten genieten. Stak een Marlboro op. Varieerde niet met Menthol. Of misschien juist wel. Krauwel en Wauwel zaten daar: twee gepensioneerden de een met grijs, de ander bijkans zonder haar. En genoten! Van het weer en niet veel later van haar.

Afkomstig uit Enschede, afgestudeerd in Internationaal Recht en daarna postdoctoraal een tweejarige opleiding journalistiek. Momenteel een Free-lancer. Een rubriek in de Telegraaf: StadsMENSEN. Iris. En het laat zich welhaast voorspellen: wij raakten an de praat. Over de Prael wat Prael is geworden nadat bleek dat de Parel reeds vergeven was. De Prael met die bijzondere bieren: Willeke, Nelis, Hein. Met hoezen van een jonge Andre, een Heintje en andere coryfeeen uit de lichte muziek: Johnny. Van Tante Leen geen spoor: misschien staat zij op de nominatie om op termijn ook eens gebotteld te gaan worden. Amsterdam: een stad met zomaar toevalligheden. Althans zo lijkt het. Maar als ik er goed over nadenk, blijken het wel degelijk keuzes te zijn…