Wetenswaardig heden

Altijd wel iets dat het weten waard is. Simpelweg wetenswaardig. En dat is feitelijk een heel bijzonder woord. Wetens en waardig. Waar een goedkeuring aan wordt gegeven. Het waard te zijn om te weten. Het waard te zijn door het te weten. En door het weten vaak ook beklijft. Waardoor beklijven iets van kleverigheid met zich meebrengt. Iets wat aan je blijft hangen. Dat dan weer doet denken aan de uitdrukking alsof ik honing aan mijn reet heb hangen. Als dat zo zou zijn, zou dat de eerder veronderstelde wetenswaardigheid weer recht doen. Hoe is het bijvoorbeeld mogelijk dat honing aan mijn reet blijft hangen” Een curieuze vraag, waar ik dit keer weer eens het antwoord op schuldig blijf. Opdat ik me enigszins schuldig ga voelen. En hieronder gebukt ga. Waardoor de last op mijn schouders zich navenant manifesteert. Ik dit keer ook weer geen ijzer met mijn handen ga breken: ze zien er al zo onnatuurlijk uit…
Nu weet ik wel dat ik geregeld vrolijk kan overdrijven en dat het mij met een grote regelmaat lukt om dingen uit mijn nek te verzinnen, waarbij grootspraak aan de ene kant in tegenstelling is tot het hart dat ik met mij meedraag, maar dan nog…

Over anderen per definitie niets dan goeds, opdat ik ook mezelf niet weg hoef te cijferen. Gelijk mijn vader ooit stelde dat de goeden meestal het eerste gaan en dat hij slechts de 67 jarige leeftijd behaalde. Niet goed en ook weer niet slecht. Iets dat daartussenin huist. Woorden achteraf die op voorhand niet altijd even gepast zouden kunnen zijn. Waarmee ik me dan weer indek tegen de mogelijke gevolgen van deze woorden. Zoals er ook altijd wel wat te zeiken valt. Neem nu dit weer. Een dag verloren doordat ik pas bij het vallen van de avond bedacht dat de dag dat je niet lacht een verloren dag is. Woorden afkomstig uit de geest van C. Chaplin. Een clown. Een mannetje met uitzonderlijke manieren. Die op hoge leeftijd zijn viriliteit bewees, gezien zijn dochter Geraldine. Naast zijn vitaliteit en zijn verstilde humor een mens die ons wat heeft nagelaten. Waardoor zijn nalatenschap als het ware eenieder op deze aardkloot toekomt. De woorden die door het circus Roncalli uit Duitsland als een leitmotiv een rol is gaan spelen. door Bernhard Paul nieuw leven kreeg ingeblazen. Waardoor het in Keulen nog steeds dondert. Door het winterkwartier van Roncalli. Een circus zonder wilde dieren. En dat maakt die reclame van Samson dan weer zo verfrissend. Die leeuwen en die shag.

Vaak draait het daarom: de schijnbare paradox. De schijnheilige paradox. De schijn van de heilige paradox. En alles wat dies meer zij. Ik heb daar wel wat mee: al was het alleen maar om mij een tijdje van de straat te houden…