wolkbreuk

Voor wat het is. Een constatering. Als mijn oog erop valt. Een plas. Een druppel. Kringen in een plas en niet veel later een stortbui. Bakken worden leeggepleurd. Alsof ze daarboven eindelijk eens het badwater weggooien. Geen sprake van een kind wat meegegooid wordt. Laat staan dat er nog sporen van een witte reus te ontdekken zijn. De dakgoot overstroomt. Lijkt zich geen weg te weten met die transparante vloed. Een overvloed. Het heeft er veel van dat die vloed gelijktijdig naar beneden valt. Maar als ik mij naar het raam begeef, zie ik dat het terras wederom blank staat. Voor meandert het water naar de rioolput. Niet veel later staan de grassprieten met hun kopjes naar zichzelf te kijken. Het heeft er veel van dat ook zij zich Narcissus wanen. Want liefde maakt zich van de sprieten meester. Tenminste, zoals ik naar hun kopjes kijk.
 

Een mooi moment voor een beschouwing. Een nog beter moment om de gordijnen dicht te trekken en de kamer te veranderen in een bioscoop. De beeldbuis aan en een DVD erin. Wat let mij om Roma dan wel Satyricon te gaan bekijken. Werken van Fellini alwaar ik jaren naar op zoek ben geweest. Uit 1970 nota bene. Fellini die toen al naam had geschreven met film als La Dolce Vita, La Strada en 8 1/2. Satyricon die zich afspeelt in Rome tijdens de dagen dat Nero als Keizer over het Romeinse rijk heerste. Of Roma, waar ik me niet veel meer van herinner dan de scene waarin Vespa scooters zich een weg banen over het asfalt van die stad. Wanr ik had nogal veel gedronken. Nogal weinig slaap gehad. Wel weer Sinterklaas gezien in Amsterdam en mijn toenmalig vriendin allen verder laten slapen in het eenpersoonsbed wat ik voor die tijd met haar deelde.
Eigenlijk de tijd dat er sprake kon zijn van nog onbekommerde jaren. De kommer en de kwel die de vreugde en het inzicht mochten afwisselen. Het afscheid van mijn vlegeljaren en de vooravond van het volwassen zijn, wat de poorten langzaam opende. De beleving daaromtrent. En dat alles meer in kleur. Maar, als ooit eerder gememoreerd, blijf ik toch de zwart/witten herhalen. Als een roestende tijdgeest. Polygoon. Wereldnieuws. Bioscopen met welluidende namen als Cinema, Rex, Victoria of de Harmonie. Keuze te over. De stem van Philip Bloemendaal.

 
Een stem die je ook nu nog regelmatig tegen kunt komen. Koop een gedateerde DVD met een willekeurig geboortejaar tot iets in de jaren zestig, begin zeventig en je zult zijn stem vanuit een ander zijn weer tot je mogen nemen. Of anders kun je de jongeren daarop attenderen. Wat dat voor jou betekent. Wat dat met jou doet. Of misschien alleen maar deed. Als dat snoepje van de Gruyter…
Ieder mens heeft wat door te geven. Aan de ene kant door het genetisch afhankelijke zijn, aan de andere kant door de ontdekkingen die je deed en die je doet. Iedere dag opnieuw.
Iedere dag als een vervolg op het andere stukje, een herhaling van tijd, een herhaling van de sleur en het stilstaan bij de variant die steeds om dat hoekje gluurt. Een bijzonder stil en vergezicht. Vastgelegd. Zoals de stroom nog steeds het digitale zijn van die wekker weet te continueren. Staat vast en beweegt. Staat stil en draaft voort. Hoewel draven…
 

Komt daar toch iedere keer weer de herhaling. Van datzelfde gegeven op een ander moment. Verdwijnt dat moment. Van rood naar zwart naar transparant. Blijven het cijfers. Gegeven cijfers. Analoog dan wel digitaal, zelfs dat maakt niet zoveel meer uit. Want ook herkenning blijft, tot mijn hersenen zelf transparant zullen zijn. Wanneer mijn herinneringen zijn gewist en ikzelf ben verdwenen. Mijn zichtbaarheid in tijd. Mijn zijn in het verleden. Mijn zijn in het nu. Mijn zijn in dit heden. En iedere dag die ik aanschouw, verwonder ik mij over mijn eigen verwondering. Iedere keer dat ik ’s nachts de pot weet te halen, doet zich iets vergelijkbaars voor. Half gapend, hals bewust, half slapend… dan kijk ik even naar uiten, naar de grillen van de nacht. Een regendruppel die zwaar tegen het glas aanleunt. Een druppel in een plas. De wind tegen glas…