Yxie, XY, XZet, uit met de pret!

Voorheen haalde ik nog wel eens het Alkmaars Weekblad. En was het verrassend wanneer ik een foto, ergens onderweg geschoten, in een oplage van weet ik hoeveel, geplaatst zag. Daar ben ik mee gestopt. Niet zozeer omdat ik er geen lol meer in had, maar het insturen en daarna het mogelijk plaatsen veel weg had van een Russische roulette. Op 23 maart 2011 was er nog ruimte voor de ‘Vrolijke spuiter’. Nu roept dat ongetwijfeld wilde associaties op, maar dan dien ik je bij deze ernstig teleur te moeten stellen. Graffiti. Eenvoudig weg werk dat een kunstzinnige hand verraad. En in dat verraad, gaat dan direct de meester schuil. Zoals wel meer meesters schuil kunnen gaan. Graffiti van deze tijd roept echter verschillende gevoelens op. Aan de ene kant een grote mate van onverschilligheid, de andere kant kenmerkt zich door de ergernis die werken kunnen opwekken. Het raadsel van de onbekende meester die tijdelijk, misschien een enkele keer voor een week of wat, zijn werken weer in de vergankelijkheid der tijd zien verdwijnen. En indien er niemand is die die werken vast weet te leggen, zal de navenante roem ook teloor gaan. Tot dat beeld van die vrolijke spuiter. Die dan een eenvoudig Alkmaars Weekblad tot plaatsing wist te verleiden.

Kwam een analoog toestel tegen. In de tijd dat het digitale tijdperk en de mogelijkheden hieromtrent nog niet die vlucht hadden genomen als in de laatste jaren. Een Minolta waarin reeds jaren een filmpje zat verpakt. Een filmpje die doet denken aan die andere tijden: het moment tussen het wegbrengen en de dagen daarna. Ontwikkelen en afdrukken. In een tijdperk dat er nog met guldens gestrooid kon worden. Voor zover guldens zich nog lieten strooien. De periode dat niet te voorspellen verrassingen zich voordeden. Dat er in de ontwikkel- dan wel afdrukcentrale nog weleens iets fout kon gaan. Zoals ooit met die foto’s net na de geboorte van Marlies. Als genoegdoening een ander rolletje werd aangeboden, maar de foto’s te lang in een bad hadden gelegen. En de absolute teleurstelling hieromtrent. Vandaag ben ik wat ‘rucksichtlos’ gaan schieten. Het een nog minder spectaculair dan het ander. Met een blik door een glazen oog, waarvan de groen rode signalen dit keer niet voor mij bestemd waren. Tenminste, ik trok me daar niets van aan. En of ik daar goed aan deed…”! Geen enkel idee. Gelijk ik de laatste dagen over weinig ideeen kan beschikken. Of misschien wel wankel onder een tekort aan inspiratie. Vanwaar dit wankelen” Simpelweg door die foto uit de tijd dat Lucebert nog niet die ophef tot stand had gebracht als nu door Yxie, waarschijnlijk voor een laatste keer, nog naar voren kan worden gebracht. Want de enquete commissie heeft vandaag, als het goed is, de verschillende partijen in deze kwalijke zaak voor het voetlicht laten treden. Met op de laatste plaats de heer Drs. Victor Kloos. Waar ooit Drs. Marietje van Rossen het genoegen had om de aftrap voor haar rekening te nemen. Het staat er ook zo mooi: van te veel spektakel wankel je allicht. Op die witte zijpoot van het Stadskantoor. Het voormalig Landbouwhuis. Het wordt tegenwoordig wat meer aan het oog onttrokken. Maar het is wel degelijk een quote van diezelfde Lucebert. En dat doet toch wel een beetje zeer. Vooral in de wetenschap dat dit hele gebeuren om geld draait. Waarbij het strand van Alkmaar wel enige reuring heeft gebracht en de heer Kloos daar expliciete reclame voor heeft gemaakt dan wel de ballonnetjes oplater Ben Bijl daar een rol in heeft gespeeld, de stadsregering daar mogelijk wel bij voer en de kademuren in Alkmaar verstevigd dienen te worden omdat er teveel prut uit de grachten is gehaald. Waar bagger een rol speelt, wordt momenteel weer zand gestort.

Alkmaar, een pracht stad. Op zich een goede uitspraak ware het niet dat… zelfs mensen die universitair geschoold zijn kunnen zich nog wel eens benauwd kleinstedelijk gedragen. Over burgerzin gesproken…