Zaterdag en twee …

Is dit wel iets voor de zaterdag”! Ik zou me kunnen voorstellen van niet. Ik zou me zelfs kunnen voorstellen dat ik besloten zou kunnen hebben om dit geschrijf en dit gezever eens een dagje dan wel een week of wat over te slaan, maar”
Al eerder sprak ik van een zeker houvast. Een soort van tewerkstelling die ik mij, geheel vrijblijvend, zelf heb opgelegd. Een vorm van behandeling bedrijven die verder reikt dan ik op dit moment kan vermoeden. Die ervoor kan gaan zorgen dat ik juist,op enig moment, anders tegen mijn huidig tijdsbeeld aan kan gaan kijken. Me weer anders druk maak om iets. Wellicht om niets misschien. De onrust en de tijd die het heeft gevergd om weer vertrouwd te raken met mijn huidig lichaam.
De interpretatie van de andersoortige signalen die mijn lichaam tot mij laat komen. Het anders werken van mijn hart en de geest die hierop reageert.

Alsof het verscheidene grootheden zijn.
Alsof deze separaat van elkaar zijn komen te verkeren.
Alsof zich een ander paringsritueel voordoet, waarbij lichaam en geest, op termijn, weer in elkaar zullen gaan overvloeien.
Alsof nieuwe grenzen dienen te worden aangegeven, een vorm die doet denken aan het oude spelletje van ‘landjepik.’
Alsof de nakende eeuwigheid een eigen tol vergt.
Alsof zinnen een eigen melodramatiek cre”ren.
Alsof ik naar mijn eigen veranderde ik sta te kijken.
Alsof ik in
TIJDLOOSHEID
Is het de stilte
die mij lamslaat
het licht
dat mij de ogen sluit
het bonken
van mijn hart
steeds sneller
weerbarstig
in mijn borstkas stuit
de lucht
bijkans ontnomen
een laatste zucht
de snik
waarop ik
boze dromen wachtend
in tijdloosheid
verstik.

Te delen. Het herplaatsen. Het anders neerzetten.
Het met een andere blik gaan aanschouwen.
Het aanreiken van een andersoortige omstandigheid.
Een vorm van opstandigheid misschien.
Kwaad zijn.
Teleurgesteld.
Het er toch maar in zien te schikken.

VREES

Ik geef me over aan de kans

dat deze regels verder reiken

dan de plek, waar ik ooit zal

rusten, worden mij slechts

woorden ingegeven, zinnen

die de ware zin in al zijn

hoedanigheid slechts zelden

weet aan te geven, gejaagd

verjaagd, door roekeloos

gezever, in het nu, het

straks en even zovele momenten

later, blijkt de zin door andere

zinnen achterhaald te zijn;

het streven van de mens

steeds verder achter de grens

te kijken, zagen wij niet meer

dan het geluk, de zoektocht

zin van zijn

be”indigd, nog voor wij

ooit begonnen zijn.

Past daar de vrees in” Een re”el menselijk gegeven”
Een leven zonder vrees valt, per definitie, niet te vrezen.
Een leven zonder open deuren ook niet!

Alles zal relatief zijn en blijven.

En toch brengt dit gegeven grote emoties met zich mee.
Emoties die de kleur van zijn kunnen gaan bepalen.
Emoties die hun eigen plaats zullen opeisen.
Emoties die uitersten naar voren laten komen.
Emoties die klanken laten verstommen.
Emoties die huilen nader staan dan

LACHEN IS EN BLIJFT HET GEZONDE MEDICIJN!

als de spreuk van Roncalli: EEN DAG NIET GELACHEN IS EEN DAG NIET GELEEFD!

En dat is voor vandaag en de komende tijd mijn uitgang, ” waarde!

: – )))) !

En dat Ju lachen kunt…”! Vergeef mij de volgende titeling:

• Strijkgoed ” Samenspraak ” Verzameling ” Veel ” Sleur ” Om reden ” Dollen -Salto M. ” Zielenheil ” Winst ” Bij-na ” Kettingreactie ” Verlaten ” Achterin / Ongrijpbaar / De Tijd ” Te rug “

En de reden” Een wijle uithuizig en dan nog… op tijd terug!
Geniet van de aankomende TIJD!

DAN GENIETEN WIJ VAN EEN ZEKERE TIJDLOOSHEID!