ZEBRopdracht

Schrijven is bepaald geen straf. Althans, wanneer dit niet in opdracht gaat. Want als er een opdracht aan gekoppeld wordt, nemen de verwachtingen toe, zal de spanning navenant gaan rijzen en zullen anderen geregeld de vraag gaan stellen ‘of je al een beetje opschiet’, dan wel pogingen ondernemen om iets van de lijn van het verhaal te gaan vernemen. Waardoor de schrijver in kwestie zou kunnen besluiten om… neem nu zoiets als een ‘writers block’. Je zult er maar tegenaan lopen. De complete inspiratie een brok wanhoop, de weerklank van het dagelijks gebeuren een puinbak en alles wat enigszins deed denken aan een beginzin in grote ballen rondom een prullenbak te vinden, dan wel dat de grote papierverslinder er vernietigend zijn scherpe messen heeft ingezet. Daar zal wat mij betreft, vandaag geen sprake van zijn. Want na een week van relatieve bezigheden, doe ik het vandaag eens af met die andere opdracht, waarbij het zoenen mij is ontgaan en het zebrapad de kleur bepaalde. Wanneer mensen van de gelegenheid gebruik maken en juist door daarvan gebruik te maken een mogelijk risico dreigen te lopen. Of stomweg de optie van kleurenblind te zijn nemen…