Zimmer zu vermieten.

Een aparte vorm van nostalgie. Of eerlijk gezegd: vervreemdend. Een openbare telefooncel, niet in de vorm van een vierkant maar dit keer in de vorm van een driehoek. Wel nog steeds in de oude, herkenbare kleuren. Het groen heeft echter de nodige veranderingen ondergaan, het metaal is voor een deel verdwenen en ook de roest in dit geheel valt niet meer te ontkennen. Egmond aan Zee staat immer bekend om de zilte lucht en de bries die veelal van de Noordzee komt heeft ook hier zijn sporen achtergelaten. Om over stormen maar te zwijgen. En er is nog iets bijzonders: gesproken wordt over een betaling met een chipknip maar ook die heeft in de loop der tijd het loodje gelegd. En dan die kleur van het apparaat: blauw. Gelukkig zijn de toetsen nog te herkennen, anders had het letterlijk een fossiel kunnen zijn. Nog even, en ook dit laatste symbool van het verleden is gedoemd om ergens op een achteraf plek in de vergetelheid te raken. Gelukkig staat er nog wel de voormalige bushalte, alwaar tegenwoordig een snackbar in is gevestigd. En zowaar vallen er niet alleen toiletten, maar ook nog een ruimte te ontdekken die als een soort van wachtruimte functioneert. En waar de bussen in het hoogseizoen strandgangers naar de kust vervoeren, is het nu een enkeling die zich vanuit Egmond naar een station in Castricum dan wel Alkmaar laat vervoeren. Het busstation, waar ik in het verleden weleens aangeschoten gebruik van heb mogen maken. Want drank, zon en leuke meiden waren toentertijd bepaaldelijk een hoogtepunt in het weekend. En het strandhuisje van mijn ouders speelde een niet onbelangrijke rol in dit geheel. Kom er nog eens om en laat je verleiden door de melancholie die zich vandaag meester van mij heeft gemaakt. Weemoed en dat in de vorm van herinneringen. Aan dokter Helle bijvoorbeeld die mijn pink wist te hechten met naald en draad en waarmee ik een sigaret na afloop heb mogen roken. Bastos rood en ik meen mij nog de geur van die sigaret te herinneren. Dacht ik vandaag tijdens een rondje Egmond aan Zee, de Voorstraat die zo goed als verlaten is, de viswinkels die op een dag als vandaag gesloten blijven en die enkele kroeg waar ik ooit in verzeild ben geraakt. Egmond in wintertijd, niet te vergelijke met Egmond in het hoogseizoen. Waarbij op iedere ruit wel een bordje te vinden valt: Zimmer zu vermieten… Kom daar nog eens om!