zorg voor verandering

Wat kan op deze schone dinsdag nu weer aan de orde worden gesteld”! Dat het leven constant verandert” Een waarheid ter grootte van een koe. Een open deur van hier tot Tokyo! Denk nu niet dat ik onderweg ben met een nieuwe Toyota, want Gruppo Sportivo leeft ook ergens tussen de coulissen…
Iets te gaan doen wat niet alleen door de tijdgeest tot mijn mogelijkheden is gaan behoren, maar wat er tevens voor zorgt dat ik niet het gevoel heb jou in de steek te laten. Ja, jij daar die aan gene zijde van dit scherm je blikken over deze regels laat gaan! Ik zag, tot mijn grote verbazing, dat de afgelopen week 51 ongekenden van mijn gebrabbel nota hebben genomen. Mensen die ik niet ken en die mogelijk door de ’tags’ op mijn spoor terecht zijn gekomen. Een bescheiden bijdrage in het totaal van dit ongekende universum. Dat dit universum mij niet geheel bekend is, is de bekentenis die ik hier naar voren wil laten komen.
 

Ik heb er geen idee van. Geen idee hoe de wereld, op dit moment, aan veranderingen onderhevig is. Zoals ook mijn leven constant door die veranderingen aan het jo/jo/en is. Althans, daar heeft het veel van. Niet zo heftig als een onevenwichtige balans, een op hol geslagen kompas dan wel een onstuitbare slinger desnoods van Foucault en als ik met een schuin oog naar Umberto Eco kijk hem slechts zie knipogen. Maar als ik dan weer om me heen kijk zie ik de broodnodige rust. Een struik die wat beweegt in de wind, een boomtop die wenkt, een tak die even rimpelt en niet veel later wat bladeren laat vallen. Een windvlaag die hiermee aan de loop gaat. Dat soort kleinigheden. Niet zo spectaculair om daar woorden aan te wijden, maar wat kan ik anders aan dit medium toevertrouwen”

 
Zo spectaculair was mijn dag niet. Waar ik me eigenlijk had opgemaakt om de dag in alle zonnigheid door te gaan brengen, waren het de sluiers die mijn plannen doorkruisten. Geen sluiers van verlangen dit keer, maar wolkenflarden die samen spanden. De temperatuur wel behaaglijk hielden, maar de bruiningsgraad van mijn huid niet dieper deden kleuren. Op zich natuurlijk ook niet verkeerd want kansen op ongepaste celgroei doen zich juist dan veelvuldig voor. Terzijde echter. Want waar het eigenlijk om gaat is dat stuk in de krant op de voorpagina. Nijpend tekort in zorgsector. Duizenden vrijwilligers gezocht.
De verzorging van bewoners in verpleeg- en verzorgingshuizen raakt steeds verder in de knel. De reden: een toekomend tekort aan vrijwilligers.
De zorgsector kan niet meer zonder vrijwilligers. Vrijwel alle welzijnstaken – van koffie schenken en bingo verzorgen tot begeleiding op doktersbezoek – zijn overgedragen aan vrijwilligers. Maar vrijwilligers zijn steeds moeilijker te vinden, er staan duizenden vacatures open. Belangenorganisaties maken zich ernstig zorgen. “Het kan niet zo zijn dat een basisvoorziening zoals zorg afhankelijk is van de inzet van de vrijwilligers”, zegt Els Berman, bestuurslid van de Nederlandse Organisaties Vrijwilligerswerk. Op dit moment is een op de drie werknemers in verpleeg- en verzorgingshuizen een vrijwilliger. In de hele zorgsector zijn 450.000 vrijwilligers werkzaam. 450.000! De reden” Lijkt vrij simpel. Met steeds minder plegen moest men steeds meer gaan doen. Moest men ook steeds meer achter de computer kruipen. Verantwoorden waar tijd mee ‘verloren’ is gegaan. Om de verzekeraars tegemoet te kunnen komen. Om de kosten in de hand te kunnen houden. En het belang van de patiënt wat steeds meer buiten beeld kwam te staan. Gechargeerd” Ach misschien voor een deel. Maar een ander deel bestaat wel degelijk uit die harde werkelijkheid. Basiszorg die werd overgenomen door goedwillende vrijwilligers. Het begint met een vraag: ‘heb je weleens…”!’ Het antwoord laat zich raden. Want natuurlijk heeft die vrijwilliger wel degelijk levenservaring. Dus helpt die met eten, douchen en als het niet anders kan mogelijk een pilletje te verstrekken.  “Voedingsassistenten die toezicht hielden op het voedingspatroon van ouderen zijn helemaal weg bezuinigd. Maar juist zij zijn opgeleid om ondervoeding te herkennen”, zegt Berman. De beroepsvereniging Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland maakt zich met name over dit laatste punt bezorgd. “Het mag niet gebeuren dat vrijwilligers onze taken over gaan nemen. Dat is een grove onderschatting van ons beroep.”
 

Basiszorg waar juist die verpleegkundige/verzorgende zijn of haar beroep van heeft gemaakt. Iemand die dit probeert tot uitvoering te brengen onder de noemer hoofd, hart & handen. Iets waar ik in een andere tijd op heb mogen hameren. Althans op mijn manier. Waar NU ’91 een gevolg van is gaan worden. Dankzij Gaby Breuer. Simpelweg tijdens een les. In dat huidige ‘Residence zu Wied.’ Voorheen Kinnehin. In een tijd dat het opleidingsgebouw werd verbouwd. En de veranderingen aan de horizon steeds dreigender werden. Tenminste…
De wereld verandert en ik verander mee. Niet spectaculair, maar toch om daar deze woorden aan te wijden! Doe dit dan ook met LIEFDE! BIJ DEZE!