Zorgzaam aan de weg timmerend…

De vraag waar het fout ging laat zich moeilijk achterhalen. Dat het fout ging is een fait accompli. Maar hoe voldongen kan een feit zijn, wanneer er stemmingen en gemoedstoestanden een rol gaan spelen. Wanneer het zoeken naar een evenwicht opeens ver te zoeken is. Waarbij gemoederen een eigen leven gaan leiden en waar de waarheid ver te zoeken is. Zo’n boek lees ik op dit moment. Zo’n boek leest ook nog eens als een trein en wanneer actoren die zich in dit boek bewegen veelal het zwijgen ertoe doen, men bang is voor de mogelijke gevolgen en dat men zich ook bewust is van de positie die eenieder inneemt, heeft het veel weg van de drama’s die zich met grote regelmaat in de maatschappij voordoen. Waarmee ik niet wil zeggen dat er ook recht wordt gedaan in situaties die er ogenschijnlijk krom uit zien. Of dat er achteraf gezien hooguit door de tijd ontstane kromme situaties zijn ontstaan. Men het in de hoek van het zo ging het vroeger altijd goed en dat willen we graag zo houden atmosfeer. En of dit nu klokkenluiders zijn dan wel bezorgde medeburgers, betrokkenen dan wel buitenstaanders, het is nu eenmaal ieders recht om voor een bepaalde mening of opinie uit te mogen komen. Behalve wanneer dit tot dreigementen leidt. En dat is tegenwoordig meer schering dan dat het inslag is. Ieder heeft recht en men gaat voor het gemak voorbij aan de tegenhanger plicht. Iedere munt heeft nu eenmaal een keerzijde en wat het ene moment diepzwart kan zijn kan in een oogwenk veranderen in sneeuwwit. Wat krom is hoeft niet altijd recht gebogen te worden en wat recht is staat niet altijd als een paal boven water. Verontrustend” Geenszins. Behalve wanneer verwijten uit de hand gaan lopen, het individu weer aan alle kanten zijn of haar gelijk denkt te moeten halen en er geen vredesrechters meer zijn die het geheel in der minne weten te schikken. En wat doet de mens in dit geheel meer dan de schouders ophalen en verder zijn stoepje schoon te houden, om van de zwijgende meerderheid stomweg te zwijgen. Een zorgzame samenleving die participerend aan de weg blijft timmeren… daar vraagt toch niemand tegenwoordig meer om”