17 woensdag juli 2013

Woensdag, 17 juli 2013.
We zijn er bijna, maar nog niet helemaal uit. Wat te doen” Verdergaan of huiswaarts keren. Een vraag die opborrelt door het feit dat we al veertien dagen op route zijn. Waarbij het rubber het asfalt teistert en de vraag ‘Quo Vadis’ zich bij elke bocht voordoet. Een vakantie kan deugd doen. Vooral door de veranderde omstandigheid. Want het zijn juist die omstandigheden die zo’n belangrijke rol spelen. Er is bepaald geen sprake van sleur ondanks het feit dat die sleurhut zich absoluut niet leent om constant verder te sleuren. Eigenlijk staat die wel geramd op dat viertal pootjes. Is het bed constant gespreid en is het aan de dagen en het weer waar wij ons aan overgeven. De ene dag het zalig niets doen, de andere dag weer eens op stap, een verdwaalde courant met de laatste berichten omtrent Nederland en de wereld die wij net zo vrolijk aan ons voorbijzien trekken. Hoewel ook nu berichten niet altijd van vrolijke aard zijn. Neen, eenieder lijkt zich wel op te maken voor de besluiten die na de zomer genomen dienen te worden, de melkkoeien die de 65 zijn gepasseerd en de voedselbamken die de rijen behoeftigen alleen maar zien groeien. We zijn nu eenmaal overgeleverd aan die kluit veertigers, die alleen maar het beste met het land voorhebben. Veertigers die zich de verworvenheden van hun tijd zodanig eigen hebben gemaakt, dat zij zich nog de noden van het volk kunnen voorstellen. Begiftigd met een goed verstand, de mogelijkheid om alles vanuit een helicopterview te kunnen analyseren en de bureaus waarachter het nodige denkwerk wordt verricht. Nog even doorbijten, terwijl ik
‘op vakantie en neem mee mezelf, Ria, een Mitsubishi Outlander, een leeftijdsloze caravan, een tandenborstel, mijn pillen, rust, mijn neutrale humeur, mijn borstrok met lange onderbroek, mijn betaalmiddelen, boeken, mijn verschoning, oude kaas groen uitgeslagen, mijn fototoestel, een Belgisch biertje, mijn gedachten, de helaasheid der dingen…’