donderdag, 18 juli 2013

Donderdag, 18 juli 2013.
Als Davy nog steeds ‘on the road is’, doen wij van harte mee! Again dus! Gelijk Manfred. Nu zijn er vele Manfred’s gepasseerd, maar er is slechts een Manfred Mann.die dit gedenkwaardige nummer ooit voor zijn rekening nam. Mann nam, om het mar eens eenvoudig te formuleren. De dagen korten en de nachten lengen. En het uit zijn trekt. Gelijk wij ook geregeld eropuit trekken. Het verzetten van de zinnen, het gevoel de boel de boel te kunnen laten, dan wel de omstandigheid die momenteel een belangrijke rol speelt, speelt ons absoluut geen parten. En dat mag ook weleens gezegd worden, na deze constatering. Het is juist die andere ambiance, die bijzondere omstandigheid dewelke het gevoel van vakantie vieren versterkt. Terwijl gelijkertijd de cyclus van de herhaling het ritueel van de dag voor een belangrijk deel blijft bepalen. Rituelen. Ik kan er niet omheen, maar met mij velen. Waarschijnlijk. Niet ieder is het gegeven om deze zaak met een ander te delen. Althans, wanneer je een gezond leven leidt. Het wordt pas duidelijk, wanneer er een inbreuk op wordt gedaan. Wanneer de basale behoeften worden aangetast. Vanwege kwalen die zich openbaren. Want is het niet Maslow die ooit…
‘ik ben nog steeds onderweg op vakantie en neem met me mee mezelf, Ria, een Mitsubishi Outlander, een klassieke caravan, een tandenborstel, mijn pillen, rust, mijn glanzende humeur, mijn borstrok met lange onderbroek, mijn betaal middelen, boeken, mijn verschoning, oude kaas beschimmeld, mijn fototoestel, een Belgisch biertje, mijn gedachten, de helaasheid der dingen, mijn pen…’