voetstapvoets

De sporen die JU achterlaat. De sporen in het zand. De zee die geeft en de zee die terugkrijgt.
De berichten die men op het strand achterlaat. De tekens. Namen soms. De harten.
En de oneindige rijen kussen die men tekent. De kruisjes die er meer toe doen.
De kuilen die steeds minder in aantal zijn. Zoals de gele zeiljassen ook minder zichtbaar.
En ik teken vrolijk mee. Ook ik laat sporen achter. Sporen op de zeereep.
Zoals ooit Toon Roest in het zand van Bergen aan Zee schreef. Dit vastlegde.
Er in de kaartenhouder groeten uit Bergen aan Zee staat. En op de achterkant de naam van Toon.
Van wijlen Toon. Toon die hangt in het Stedelijk Museum van Alkmaar. Toon die koos voor zijn eigen einde.
Maar waar ik wel weer werken van heb vastgelegd. Toch weer die zadels. En een soort van werk in het zand.
Van Egmond aan Zee. Wat nu deel uitmaakt van de gemeente Bergen, Egmond en Schoorl.

Het gemeentehuis wat in Alkmaar te vinden is. Tijdelijk. Zo zegt men.
Maar tijdelijk kan wel eens wat langer gaan duren.
Vooral als de voormalige gemeenten het weer eens op hun heupen krijgen.
Bergen is Bergen niet, Egmond bestaat uit drie”n en de Groeten uit Schoorl kan Aagtdorp wel vergeten.
Bergen Egmond Schoorl kortweg BES, waar dan een te achter behoorde te komen.
Een tweede te wat er niet inzit. Ach, wie maalt er eigenlijk om.

Voetstappen. In het natte zand. Het droge zand. Het mulle zand. Het rulle zand. Het vlakke land.
De klei. Het zotte zand. Bestaat dat wel” Want als dat bestaat zal het zatte zand zeker van zich laten horen.
Al was het met een driedubbele tong. Al was het zonder tong. Al was het slechts een toon.
Dan zou de ladder haast vanzelf wel komen. En wordt JU toch weer ladderzat!
Een trap kent treden. Een voet betreedt de treden. En als voeten treden betreden stijgt men.
Veelal omhoog. Probeert men naar de hemel te reiken. Probeert men van een andere hoogte verder te kijken.
Maar komt daar toch weer dat moment waarop men stilstaat. De treden voor zich achter zich laat.
De treden achter zich voor zich ziet. De vraag niet stelt hoe men dit afgaat.
Hoe dit men afgaat” Of dit wel afgaat. Bespaart men mij deze gang zal ik niet verder reiken.
Blijf ik op deze hoogte kijken. Verhef mij niet. Maar sta daar maar. Als ik dan mijn ogen sluit…
ja wat valt er dan weer te aanschouwen. Zie ik, gelijk mijn camera, nog even het beeld wat zich zoeven voordeed”
Een voetstap die ik achterlaat. Mijn eigen Hall of Fame. Waar slaat dit op” Ik weet het niet.
Maar moet dit wel nog zeggen. Juist vandaag! Als troost voor Trudy!

STAPSVOETSWEG

Voeten
stappen
in het
zand
voet en
stappen
op het
land
voet en
stap
voet
op plaveisel
voeten
stappen

stap
voets
weg.

Omdat ook zij haar zaken achterlaat. Als voet stappen…