brood en spelen

Als zelfs de slechte dagen goed zijn, hoe verlopen dan de dagen dat het beter gaat”! Een vrije vertaling van een lied uit het verleden, waar ik de groep die dit nummer bracht helaas vergeten ben. Een positief bericht in zekere zin, of een overdenking uit de filosofische hoek. Nu geeft filosofie in de regel wat ter overdenking, anders zou het geen filosofie kunnen zijn, maar dan nog geeft het iets aan wat aan het leven inherent is. En waar een eindeloze serie als goede tijden reeds jaren gewag van maakt. Maar neem nu tegenwoordig het programma Utopia. In de tijd van Frederik van Eeden met zijn Walden een Utopia, plaats er echter microfoons, camera’s en een bijzonder heterogeen gezelschap in en de dagen rijgen zich aaneen, worden maanden en verheugt zich nu reeds op een tweede jaar. Dat was, toen de bedenkers aan het brainstormen gingen, waarschijnlijk een nieuwe kans, een nieuwe uitdaging om het plebs aan zich te binden. Een handenbinder van jewelste waar weer een nieuw bron van inkomsten was aangeboord. En met die handenbinder heb ik in zekere mate te doen. Want het geeft geregekd slechte dagen wanneer de ego’s van die verschillende individuen botsen op de egos’ van die anderen. Wanneer grenzen ter discussie komen te staan of wanneer mensen zich opwerpen als hoeders van de anderen. Een vorm van filantropie als het ware laten zien. Een maecenas in de vorm van een buiten zichzelf geplaatste persoonlijkheid. Wanneer er personen opstaan in de vorm van reddertjes en er anderen zijn die zich dit genoegen laten aanleunen. Neen, het kan mij bepaaldelijk niet bekoren en toch denk ik dat er hele volksstammen zijn die zich met deze vormen van sociale interacties weten te vermaken. Noem het geenszins pulp. Noem het eerder een experiment dat waarschijnlijk een langer leven beschoren is, dan in eerste instantie kon worden bedacht. En dat heeft hoe dan ook niet alleen een vorm van vermaak maar biedt ook nog de bekoring die zich in een verleden ook al voordeed: geef het volk brood en spelen!