koffie drinken

VRIJHEID. ’t Is zo gewoon. Vanzelfsprekend. Ik weet niet beter dan dat het er is. En dat bestempelt mij, in zekere zin, tot een tevreden mens. Hoe anders is het de vierde mei. Wanneer men twee minuten stilstaat bij de offers die zijn gebracht. Die nog steeds worden gebracht, ergens op deze aardkloot. Een moment van herdenking en mogelijk ook een moment van bezinning. Hoewel dat moment van bezinning direct wordt gevolgd door de waan van alledag. Het is in de regel niet anders. Want het leven gaat door. Het leven stelt nu eenmaal eisen. En wanneer niet aan deze eisen kan worden voldaan, treedt een ander mechanisme in werking: overleven. Overleven in een wereld die in de regel niet eens meer over een staart beschikt, laat staan een kop. En waar niet altijd een touw aan vast valt te kloppen. Er worden bloemen gelegd, kransen gelegd en mensen vormen een stoet. Er worden woorden gesproken, er worden gedichten voorgedragen, en de jonge mens wordt expliciet uitgenodigd om aan deze tochten deel te gaan nemen. Er worden afgevaardigden naar verschillende plekken gestuurd, hoewel van sturen mogelijk geen sprake hoeft te zijn. Misschien gaat men in op de voorkeuren die men heeft aangegeven. Wie zal het zeggen” En wat zal men zeggen” Want dat is de kernvraag. Hoe kan leed verzacht worden” Niet door pleisters. Niet door het ontkennen van de littekens die men heeft. Fysiek noch psychisch. En wat draagt de gemiddelde mens niet zijn zijn of haar ziel mee” Herdenken, gedenken, leven en overleven. Ook ik sta er even bij stil voor ik me weer op mijn andere interesses stort. Maar vanavond zit ik toch zomaar voor de buis. Is er dat moment voorafgaand aan die twee minuten stilte, twee minuten in een jaar en dat al gedurende lange tijd. De vlag halfstok, en het moment waarop diezelfde vlag naar de top wordt gehesen. Het Wilhelmus klinkt, nadat de Last Post heeft geklonken. En het commentaar op deze bijzondere ceremonie losbarst. Het moment ook waarop ik koffie drink. Want tijdens deze plechtigheid smaakt koffie anders…