een stunt van Punt

Onbegrijpelijk! Alsof je een deur dichtslaat.

Van superlicht naar aardedonker.

Een soort van pats boem. Zonder di”e”

En al bezig zijnde zo het zwarte gat ingeslingerd te worden.

Over en sluiten. Alle energie in één flits eruit.

Een lichtflits en een zwart gat. De macromicrokosmos in.

Op zoek naar het begin terwijl het einde wordt ingeluid.

Het sluiten der gordijnen. De voorstelling die afgelopen is.

Het applaus dat andermans oren raakt en aan de jouwe voorbijgaat. Door veranderde omstandigheden.

Of door omstandigheden die veranderden. De dingen die voorbijgaan. De plek van gisteren en wat zich vandaag kan gaan manifesteren. Waarbij morgen ‘nicht im Frage ist”‘

Want wat valt te plaatsen als 365 dagen zich in uren laten doormaken. Of doorbrengen. Of uit betalen. Of in minuten stil in te blijven staan. De zestig seconden klok. De mogelijke nanoseconden die zich gaan voordoen. En dat alles binnen de beperkende dimensies. Twee, drie, vier of mogelijk zes” Of toch de zevende” Omdat het getal 7 niet van enige magie is los te zien. Een getal met die andere dimensie. Wanneer het besef en de inkeer andere openbaringen, andere wegen naar voren laten komen. Is het dan ‘eight miles high”‘ Komen dan de ‘Byrds’ als ‘Birds’ voorbij” Of komen de Flying Burrito Brothers dan weer tot leven” Sentimenten. Mogelijk gekoppeld aan mijn jeugd.

Mogelijk gekoppeld aan de twintiger die ik was.

De dertiger die ik geworden ben. Veertig. Vijftig.

En dan zestig. 60! En daarbij stil te hebben gestaan.

Want het was niets!

Maar werd dit wel door een zeker bewust zijn.

En het spotten wat ik deed. En wat ik toch wel weer wil gaan doen. Omdat ik het ‘stangen’ toch niet helemaal laten kan.
Het relativeren. Of de realist te kunnen zijn.

Want ik weet dat dat donkere gat ergens wacht. Op mij! Op JU! En op elk ander mens, alleen”

IN

mijn duister

ziel

huist

het verleden

laat niet

met zich

spotten!

En als de zwarte gaten in het heelal een intense bundeling van energie kan zijn, welk een energie komt er dan niet vrij wanneer ik het zwarte gat induikel””! Laat de discussie bij deze geopend zijn! Ik zie uit naar JUW gedachten hieromtrent. In formele zin. En informeel: maak van JUW hart deze keer geen moordkuil! Fifty – 50!

Juist deze woorden wijd ik aan Pastoor Paul. Paul Vlaar wel te verstaan. Want deze Pastoor is door Bisschop Jozef Punt voor een paar maanden van de kansel gehaald.
Voor een bezinningsperiode. Een ‘bezinningsperiode’ godbetert. Wat valt er na te denken” Over zijn aantrekkingskracht” Over zijn vermogen om afstanden te verkleinen” Gelovigen en ongelovigen voelen zich tot deze pastoor aangetrokken. Volle kerken zijn het bewijs, zoals zondag. Pastoor Paul ging voor in een oranjemis. En dat schoot mis bij meneer Punt. Want deze bisschop trekt de teugels strakker aan. ‘Onder druk van Rome en onder invloed van behoudende krachten treedt de bisschop steeds strenger op tegen alles wat buiten de ge”igende paden valt. De benoeming van priesters van de oude stempel past ook in die lijn.’ Stelt Jan Berkhout, ooit pastoor in Haarlem, Breezand en Volendam.
Want Pastoor Paul zoekt de grenzen op. En doet dit in al zijn oprechtheid. Weet door zijn inzet om gewone mensen en de kerk te verbinden. Daarin doet hij geweldig werk. Gelukkig is Paul niet uit zijn ambt gezet. En Jan Berkhout besluit met de woorden: ‘ik verwacht en hoop dat we straks nog veel van hem horen.’
Dat staat nu eenmaal haaks op berichten omtrent gebruikte koorknaapjes. Een Pastoor die met spraakmakende stunts de Boodschap weet te verpakken. Die mensen kan raken en in beweging kan brengen. Voor hem is het godshuis vooral een plek om te laten zien wie je bent. Om andere mensen te stimuleren en te inspireren. Ed Dekker stelt, aan het einde van zijn geschrift waaruit ik ongegeneerd citeer, het volgende: ‘bij zijn eerste lustrum als roerganger van de gemeenschap werden de kerkgangers getrakteerd op diskjockey Dolphin, rookkanonnen en lichteffecten. Hebben deze toeters en bellen bisschop Punt misschien verblind voor wat er werkelijk onder zijn gelovigen leeft”‘
Of treedt de negenendertig jarige Vlaar mogelijk in de illustere voetsporen van ene Schillebeeckx”! De grootste maar ook meest omstreden Nederlandse theoloog van de twintigste eeuw. Want deze Edward Schillebeeckx werd simpelweg beschuldigd van ketterij. En ketterij is dan zeker nog veel erger dan de godslasterlijke taal die in een Godshuis gebezigd zou kunnen worden.

Een klompendansende Paul Vlaar heeft zich nog niet laten zien. Maar ik zou me kunnen voorstellen dat het in een willekeurige, zwart aangeklede kerk zou kunnen voordoen: een gospelzingende meute die zich onder aanvoering van een uit zijn dak gaande voorzanger beelden oproept als in de film van de Blues Brothers naar voren komt: het ‘Hallelujah, Praise the Lord’ wat in alle toonaarden door de ruimte heen galmt…