geloof & woorden

een woord geloven…

Geloven, duivels en een kussen. Nu was het gisteren al raak en ook vandaag heeft het er veel van gehad dat de oude tijden nog steeds een beroep doen op de nostalgie van mijn eigen verleden. Gisteren nog met dat wasrekje in Enkhuizen, vandaag met een optocht van klederdrachten door Schagen. Want kleden en drachten baanden zich een pad tussen de kramen door. Standwerkers deden hun uiterste best waren aan de man te brengen die als wonderdingen door het leven dienen te gaan. Een grote hoeveelheid toekomstige keukenlijken werden in de kiem gesmoord. Keukenlijken”! Ja, een rubriek in Vrij, de bijlage van de Alkmaarsche Courant in het weekend. Nostalgia, vari”rend van snijbonenmolen tot aardbeikroontjesverwijderaar dan wel de suikerpot van wijlen oma Valkhoff.

Geloven ook wat de Here niet allemaal voor ons in petto heeft: verleden, heden en in een bepaald opzicht ook de toekomst. Soms gaat het om die toekomst zeker nu ik tot het leger van babyboomende pr”gepensioneerden ben toegetreden. Mij mag verheugen met de vele grijsgelokte duiven die zich in Schagen aan de laatste Westfriese optocht waagden. Althans de optocht aanschouwden. Voor kapitalen liep er aan goud en zilver voorbij. Boerinnen die de kap rond het hoofd droegen en waarbij her en der wat krulijzers zichtbaar waren. Mannen met hoeden en petten, gehuld in het zwart en de grijnzende, sto”cijnse blikken die zij het toegestroomde publiek deden toekomen. Een bekende uit de Heijermanscyclus, ook verscholen in een zwart pak. Een hoed die hem hoog stond, te laag voor die pet die ons allen zou passen. Zo’n dag, waarbij het grijs van de naderende herfst voor een passende ambiance zorgdroeg.

En de stukjes van Ruud Schmitz. Want met Ruud op vakantie mis ik hem toch wel. Al was het alleen maar door zijn ‘stukkies.’ In 60 seconden. Scherp als een fileermes snijdt hij de grootsteedse problematiek van de provinciestad Alkmaar aan. Neem nu ‘opzouten’ bijvoorbeeld. ‘Van mij mag ie weg. De Alkmaarse kermis is misschien ‘leuk’, er zijn dingen die ik nog leuker vind. Dus mag ie weg. Klagen en zeuren over de tijdsduur, te duur, te rustig, te druk afijn, altijd wat te zeiken. En die exploitanten” Elk jaar maar klagen. Move.’
En dan de ultieme terugblik. Ruud stelt dit stukje met pijn in zijn hart te schrijven. Want de kermis hoeft van hem niet echt weg. Maar elk jaar, als hij vrij is, wordt hij getrakteerd op dat onvervalste Alkmaarse kermisweer. ‘Opzouten dus. Ik wil eindelijk de zon wel eens zien in mijn vakantie.’
Verkort weergegeven. Maar in zekere zin heeft hij wel het gelijk van de hele wereld aan zijn zijde. Want het kan/kon eigenlijk niet beroerder. Niet dat ik zozeer te klagen heb, tenslotte is het voor mij iedere dag vakantie, maar het leggen van zijn vinger op die zere plek doet mij toch wel weer goed.
Klagen! De Dagmarkt in Alkmaar geen succes. Een schoonheidssalon. Een nagelstudio. Een lingeriezaak. Kledingzaakjes. Een sieradenboetiek. Een tassenwinkel. Waar de echte dagmarktzaakjes zich verschuilen…”! Een raadsel.

Of zijn autobanden.
‘Stand in de mand, en de bal is voor…Ruud.’ ‘Blikkie trappen’ en dan verstoppen. Of ‘Stoepranden’. Of spokebaantje maken met het bedlinnen van je ouders en er dan doorheen lopen of rijden met je zelfgemaakte zeepkist. Met stuur en antenne, ja ja. En dan zijn referentie: ‘dit weekeinde is het groot feest in zijn geboortewijk. De Spoorbuurt bestaat 100 jaar. Er wordt van alles gedaan waarbij de hele buurt is betrokken. Om fikkie mee te stoken.’ Zoals ze ooit deden rond de jaarwisseling. Toen rook meestal gepaard ging met vuur. Vreugdevuur. Zoals gisteren die visser in Enkhuizen stond te roken. Zoals vandaag de dag iedere rookpluim of aangekondigd dan wel illegaal de lucht in gaat.

Over dat soort dingen. En het geloof wat ik hierbij uitspreek: morgen is het alweer toekomst wat overmorgen tot het verleden behoort. En als ik dat nu oprecht geloof…

GELOVEN, mijn woord!

Het is

dat ’t hier

geschreven

staat

want

anders

moet je mij

geloven.