Kunst tot de nacht

STIL VERDRIET

In sluiers

gevangen nacht

een schreeuw

veracht het

achteloos gebaar

waarin sluiers

der gevangen

gedachten zingen,

kreten

kus mij dan

raak mij ‘an

vergeef mij

wacht

te lang

vergeten zinnen

in een vergeven

nacht raak ik

gevangen in

sluiers van

verlangen.

ELDERS

Is het de schoonheid

van de schijn

die mij naar elders

trekt”

Is het de schoonheid

van de vlucht

die mij naar elders

doet verlangen”

Is het de schoonheid

van de geest

die mij naar elders

Kunst tot de nacht. Unieke zaken die de openingsact verzorgt. En Wim van Veen die zich, belangeloos, ter beschikking stelt. Hoewel dat belangeloze een triviaal punt van discussie zou kunnen zijn. Tenslotte is hij de Wethouder van, onder andere, Cultuur. En daar zorgt hij niet alleen voor: ook Zorg heeft zijn diepgewortelde belangstelling. Maar hij zat daar. Enigszins voor joker, hetgeen ook de bedoeling was. Want zijn act met dat vlaggetje wat hij opvoerde in de Vest tijdens de aankondiging van de grootse verbouwing, kon natuurlijk niet in de herhaling treden. En Wim heeft nog een aantal zaken te gaan.
Unieke Zaken. Want naast het verzorgen van de openingsact en de start van het culturele seizoen in Alkmaar, staat ook Yxie nog op zijn lijstje. Yxie, wat een mausoleum voor Lucebert zal zijn, niet zo megalomaan als het niet afgebouwde museum van Dirk S. te Opmeer, maar dan nog… ook niet geheel gespeend van enige discussie.

“Denkend aan Holland…” cabaret en po”zie, ‘Van Abbey road tot Sesam Street’, live in het Stedelijk, korte theatersc”nes & muziek en niet in de laatste plaats Celtic-Sin ” en ‘Nothing But The Blues’. De laatste plaats maar zeker niet de minste was Barrelhouse (un)plugged. Barrelhouse en Albert Collins, recorded live at “Het Wapen van Heemskerk” Alkmaar, Holland, december 28^th 1978, by special arrangement with Jan Hupkes. Piano, Contrabas, gitaar ietwat versterkt en de strot van die fragiele zangeres: Tineke Schoemaker. Johnny en Guus Laporte, Han van Dam en waarschijnlijk Jan Willem Sligting op de Contrabas. Allen wat ouder, allen wat grijzer, maar haar strot liegt er niet om. Drie keer een set, tussendoor Celtic music en baarlijk genieten. Dus alras kaarten gekocht voor een optreden in diezelfde Vest. In een wat grotere bezetting, in de Grote Zaal. Iets om weer naar uit te kijken. Want uitkijken en die spontane leuke dingen doen staan hoog op mijn lijstje. Zoals Wim van Veen goochelt met zijn lijstje, zal ik ook gaan goochelen.

En die po”zie” Als bekend mag ik veronderstellen. Zal ooit wel eerder naar voren zijn gekomen en heeft al eens eerder in deze revue een beentje voor gehad. Zie het als de Can Can: met wat grotere fantasie kun JU tussen de coulissen dat onderdeurtje ontdekken: Henri de Toulouse-Lautrec, geniaal en niet gehinderd door zijn beperking. Zoals de psychiatrische patiënt momenteel wel wordt beperkt: psychiatrische patiënt stopt met werken. Eigen bijdrage is voor velen niet op te brengen. Ook dit is een gevolg van bezuinigingen in de AWBZ. De mogelijkheid om toch weer in een zeker arbeidsritme te komen wordt hen, op deze manier, ontnomen. Ledigheid en het duivels oorkussen liggen schaterend te lachen in een door rook vergeven hoek. Men waarschuwt dan ook voor verergering van de aandoeningen en voorzien meer opnamen in inrichtingen. Er is al geruime tijd sprake van een ernstige verschraling, maar het heeft er veel van dat we ver terug gaan in de tijd en dat een spookbeeld van de jaren vijftig van de vorige eeuw opdoemt. Een volgende stap kan zijn: gestichtskleding. Zoals het voorheen was. En mogelijk dat de voormalige linnenjuffrouw ook weer in ere wordt hersteld. De dame die zich niet alleen over de linnenkamer boog, maar ook genegen was allerlei hand en spandiensten te verrichten. Vraagbaak en vertrouwenspersoon van de patiënt.

Want wie heeft het momenteel nog over de ‘zorgvrager…”!’

Barrelhouse: live and unplugged in De Vest, Alkmaar, 03/09/2010