vertekend

Want met wat variabelen kan het niet anders dan dat de dagen, zich iedere week opnieuw herhalend,
wat door elkaar dreigen te slingeren. Alsof Kras niets met kris heeft uit te staan en het gezelschap dat
zich opmaakt de touringcar in te gaan op voorhand weet welke plaats hen toegewezen zal gaan worden.
Zoals het veelal gaat indien men niet van te voren besproken heeft.
Halsstarrig blijft één persoon staan. Die heeft zich van te voren bijzonder druk gemaakt omtrent de
plaats die hem zou kunnen worden toegewezen en uiteindelijk besloten zich aan de omstandigheden
over te gaan geven. Wat er ook gebeurt, hij moet en zal de laatste plaats bezetten. Het eind goed al
goed staat hem helder voor de geest. De touringcar loopt langzaam vol. Vele gezichten verschijnen
achter de gordijnen die een smalle reep licht in de bus laat werpen. De medereiziger die op de duoplek
heeft plaatsgenomen, is niet te herkennen laat staan dat deze zich van de ander laat onderscheiden.
Zelfs ontstaat een begin van een vermoeden dat die medereiziger niet heeft plaatsgenomen maar zich
ergens in het gangpad schuilhoudt. Mogelijk via een andere ingang de bus heeft verlaten. En onderwijl
staat die ene persoon nog steeds manhaftig te wachten tot de laatste drie overgebleven reizigers de
traptreden hebben genomen.
Als de laatste de treden heeft bedwongen, keert de halsstarrige, manhaftige man zich om en verdwijnt
met grote passen, zijn koffer eenzaam achterlatend. Wat beweegt de man tot deze actie”
Heeft hij nog niet voldoende de aandacht op zich weten te vestigen en is zijn plotseling verdwijnen
te wijten aan het feit dat hij opeens de kolder in zijn kop krijgt” Wat meewarig gaan her en daar,
achter de gordijnen in de bus de grijze hoofden heen en weer.
Het schudden wordt dit keer niet door Parkinson aangestuurd. Woorden gaan zichtbaar over
verschillende lippen maar het blijft de vraag wat er zoal besproken wordt. Het dubbele glas verhindert
dat er enig geluid naar buiten komt.

Opeens een wijzen. De eerste vinger wordt uitgestoken en de grijze duiven richten zich allen naar een punt.
In de verte komt de man ras aangesneld, een grote rookpluim weet hem te vergezellen.
Opgelucht en licht hijgend gaat een zucht over de onhoorbare lippen en worden allen geconfronteerd
met een walm van rook als die laatste passagier aan boord stapt.

Hij lacht. Hij lacht zich rot. Hij lacht zich niet alleen rot maar laat dit vergezeld gaan van een daverend geluid.
Tenminste, dat veronderstel ik. Want nogmaals, het zijn alleen vermoedens die zich van mij meester hebben
weten te maken.Want op welke wijze kan ik een voorspelbare dag van een andersoortige invulling voorzien”
Gewoon door een verhaal te bedenken.
Gewoon door te doen alsof de voorspelbaarheid van een dag zich uitsluitend in de vorm van een keurslijf voordoet.
Gewoon omdat het op woensdag voor de zoveelste keer een herhaling is van het de week doorbreken.
Door midden zagen desnoods en het korte tijdsbestek wat weer een weekend doet vermoeden.
Waarop de gedachten op andere zaken kunnen worden gericht.
Waarop mogelijk weer een ander sociaal app”l kan worden gedaan.
Maar waar ik momenteel niet zoveel weet van heb.

Omdat de processen die ik ken zich de hele week andervormig voordoen. Andervormig”
Ja, een ander woord wat de voorspelbaarheid van het een dan wel het ander niet doet vermoeden.
Om toch ook weer deze dag in een ander licht te stellen.

Zoals een foto onder moeders paraplu niet alleen Jip maar ook Janneke laat zien.
Hoe laat deze tekst zich anders plaatsen”

SLEUR

Dagen van herhaling,
sleur van elke dag
opnieuw weer opstaan,
naar je werk gaan,
thuis de krant gaan lezen,
televisie aan, de avond
door te brengen met elkaar
de nacht naast elkaar
brengt de dagen door elkaar.

Suc6 maar weer en op naar zeven. Een week voorbij met zon en regen laat het al weken afweten.
Boeren klagen en de dijk dikt weer meer in. Laten wij nu gisteravond naar de ‘Stormramp’ gaan…